Derrel

Je stond ons op te wachten aan het paadje dat naar je appartementsblok leidde, je grijns één en al gastvrijheid, trots en anticipatie. De koning van Woensel. Strak in het pak, geen hemd, wel een das. Dat je benieuwd was naar ons optreden. Dat het een bijzondere avond ging worden. En dat werd het. En zo volgden er nog heel wat. Van die opmerkelijke avonturen zoals een gangster/dichter kortfilm maken, waarbij zelfs de Antwerpse politie komt meedoen. Waanzinnige poëziefestivals organiseren waar in het begin van de avond al een draadje los hing, en waar jij en de mensen die je rond je verzamelde tijdens het verloop van de avond eens goed aan gingen hangen. En wie wél aanleg had voor organisatie werd tot een burnout gedreven. Met een oldtimer bus doorheen het Nederlandstalige platteland, van stad tot stad. Je opmerkelijke stijl van performen, heel theatraal, en toch zo authentiek. Jij bent een wandelende karikatuur, zo'n schimmig personage uit een boek of een cultfilm, flamboyant, over the top, een hart groter dan de hoeden die je wel eens draagt. Je bent een kubistisch lappendekken. Je bestaat uit anekdotes, die we keer op keer met smaak vertellen, steeds meer aangedikt, al hebben we nooit veel peper nodig wanneer we over je vertellen, je was altijd al voldoende gekruid.
Het zijn moeilijke dagen. En ik kan niet eens beginnen met me in te beelden hoe zwaar deze strijd voor je moet zijn. Jij als slachtoffer. Het is amper te geloven. Die sluipmoordenaar. Die tijger in het hoge gras. Eén die mooie mensen verrast. Die laffe ziekte. Zo laf. Je stond nog op Ballonnenvrees, uitgeput, maar dat zagen we niet. Dat je even een uurtje in de geparkeerde auto moest gaan slapen, was om je roes uit te slapen, zo dacht ik. Je optreden was er één om in te lijsten. Met de gebruikelijke theatraliteit en shockeffect. Dood aan de powezie? Wel, de powezie is niet dood. Je vele initiatieven hebben bijgedragen aan deze renaissance van de podiumpoëzie. En dan hebben we het nog niet eens gehad over je rol als uitgever, gepubliceerd dichter, noem maar op. Je bent een van de meest opmerkelijke personen, of laat ik maar gewoon het woord 'figuren' gebruiken, die ik heb ontmoet. Veel sterkte, nachtburgemeester, relschopper, punker, ontembare orkaan. Jij zult blijven woelen, stormen, dreunen, zalven. Brother in madness. Hou je taai.

Flavours of the month

In his brand new album Skeleton Tree Nick Cave teaches us what loss sounds like, and it's mesmerizing. Two tracks rank in our monthly list. Radiohead just released a brand new single off their gorgeous latest album and it's an instant peak position. There are a few Belgian bands as well, such as the long-awaited Kapitan Korsakov single, the first song they released in many years, and it's something to get really excited about. Same for Grandaddy, who unexpectedly came back from the dead. Support your local talent, or at least your local label: new on Jezus Factory Records is a beautiful song by Rudy Trouvé. And last but not least, Crystal Fairy is a promising brand new superband with Omar Rodriguez-Lopez and Teri Gender Bender. Lots of music to get excited about. Enjoy!

1. Radiohead - Present Tense
2. Nick Cave & The Bad Seeds - I Need You
3. The Strokes - Drag Queen
4. Holy Holy - Darwinism
5. The Slow Show - Ordinary Lives
6. Kapitan Korsakov - Caramelle
7. Nick Cave & The Bads Seeds - Jesus Alone
8. Temples - Certainty
9.  Car Seat Headrest - Drunk Drivers/Killer Whales
10. American Wrestlers - Give Up
11. Pumarosa - Cecile
12. Crystal Fairy - Drugs On the Bus
13. Grandaddy - Way We Won't
14. Blaenavon - My Bark Is Your Bite
15. sperwer - JAGER
16. Summer Moon - With You Tonight
17. The Pigeon Detectives - Lose Control
18. Tycho - Epoch
19. The Blinders - I Can't Breathe Blues
20. Is Bliss - Ocean Blue
21. Rudy Trouvé - Thin Can
22. Baba Naga - Plna Krvy
23. Saint Leonard's Horses - The Strangelove Hotel Suite
24. NOTS - Entertain Me
25. Bon Iver - 8
26. The Glücks - CuCuCuCool
27. Woodkid - Land Of All
28. Heavy Suns - Blood To My Bones
29. Hooton Tennis Club - Katy-Anne Bellis
30. Admiral Freebee - Kim Basinger

De nacht

Die gedachten waarop nachten kunnen breken, verblind door een gebrek aan licht en high van hun eigen duister. Een sombere overpeinzing komt altijd onverwacht. Ze rijt elke jonge nacht, onervaren in haar veelvoud aan mogelijkheden, moeiteloos aan flarden. Amper opgewassen tegen wie geen aandacht heeft voor nachtelijke pracht. Zelfs in het meest volmaakte duister heb je zwartkijkers.

En de nacht zet poorten open, laat niets of niemand buiten, dronken door een macht van tolerantie, een drang naar experiment als een dodelijke cocktail. Als stomende seks kan, dan kan ook verkrachting. Als liefde en behagen, dan ook woede en verwarring. Hier krijgt iemand een ingeving, ze wil haar man verrassen. Daar drijft de rommel in zijn hoofd een man naar drank en zelfmoord. Hier woedt oorlog, daar groeien tweede kansen. Hier feesten als de beesten, daar een spuit in de aders.

Gekker moet het niet worden, dacht de nacht bij zichzelf, en toen werd het nog gekker. Gierende banden. Een Nissan die zich rond een lantaarnpaal drapeert. Vrouwen nagefloten, ze negeren, krijgen slaag. Wat had je aan? Honden verscheuren elkaar voor hun baasjes vermaak. Een eenzame man die zijn allerlaatste adem uitbraakt. Een dronken val van zes hoog. Een gooi naar macht. Een betoog. Kristalnacht. Lange messen. Een popster vermoord. Een baby doodgeboren.

De schemering was zwanger van beloften en van kansen, maar de nacht brengt alle duivels aan het springen, aan het dansen. De nacht snuift lijntjes sterrenstof, voelt zich groter, kan meer aan. Als een zaadje in de hersens groeit een inval tot een daad. En met spijt in hun ogen zeggen zij het was de coke, het was de drank.

Maar het was de nacht, onverantwoord, die de rede had verpacht. Het was de nacht, opstandige puber, onstuimig, ondoordacht. De omvang van de schade die ze toelaat had ze nauwelijks verwacht. Het was de nacht, wanneer alles nep en schijn en verdacht. Arresteer de nacht. Veroordeel de nacht. Die junkie. Die hoer. Die gangster. Moordenaar. Bedrieger. Leugenaar. Messentrekker. Manipulator. Pak haar alles af. Trek haar bij de haren. Sleep haar over de grond. Het is de dag die onze zelfoverschatting weer verstomt.

----------------

Deze tekst wordt op AzertyFactor getypt door Sara Vertongen, waarvoor dank. Hieronder schrijft ze over de stijl en thematiek in mijn meest recente teksten. Een schrijver zou voor minder beginnen blozen:

Sara Vertongen werkte als acteur bij o.a. Het Toneelhuis, KVS en Het Paleis en maakte eigen voorstellingen bij Kunstencentra Limelight en De Werf. Sinds enkele jaren zit ze mee in de artistieke kern van Het nieuwstedelijk, het stadstheater van Leuven, Hasselt en Genk. Je kunt haar momenteel bewonderen in twee bioscoopfilms nl. in 'A Quiet Passion' en 'Le ciel flamand '. Sara zetelt aanstaande zaterdag 26 november in de jury van het EK Poetry Slam in Leuven. Sara tipt 'De nacht' en alle andere teksten van Gert Vanlerberghe.

"Ik tip deze week eigenlijk graag een schrijver in plaats van één tekst, vermits ik merkte dat ik bij het lezen aan verschillende teksten van deze man bleef haken: Gert Vanlerberghe. Hij experimenteert en groeit, maar heeft toch een onmiskenbare stijl. Ik hou van hoe hij ritmeert, zijn muzikaliteit en schijnbaar simpele, secure beelden: "Een leven opgestapeld als bij een onhandig partijtje Tetris". Hij schrijft teksten die schreeuwen om uitgesproken/gespeeld te worden en laat dat net hetgeen zijn dat mij boeit. De beste test voor een tekst is immers om hem uit te (laten) spreken. Als ik dan toch één tekst van hem moet kiezen, beveel ik je aan om met 'De nacht' te beginnen: er is namelijk altijd nood aan nieuwe songteksten of raplyrics en deze ligt gewoon voor je klaar; glashelder en loeihard. Een ode aan de schade die de nacht toebrengt, een ode aan gedachten omdat wapens altijd welbespraakter zijn dan verhalen en er altijd geld is voor drugs."

AzertyFactor: 'Wachten' van Elfie Vandenabeele

Deze week tip ik voor AzertyFactor de tekst van de week, en die is van Elfi Vandenabeele, 'Wachten'. Lees hier meer over de inspiratie voor het gedicht van deze schrijfster bij de Limburgse uitgeverij ZegHetMetTekst. En hieronder nog eens mijn analyse van 'Wachten'.

Gert Vanlerberghe is dichter, romanschrijver (Als een Ballon en Verdwenen) en organisator van het Antwerpse poëziepodium Ballonnenvrees. Zelf staat hij in binnen- en buitenland op de planken als dichter en slam poet. Gert werkte al samen met muzikanten zoals Tegen Beter Weten In en Veston, en voor de Dichters van Angst en Broekschijterij met leden van Sukilove. Samen met Butsenzeller vormt hij het muzikale duo Hersencellen. Voor Studio Bernadette schreef hij de toneeltekst Gifkind waarin hij ook een rol vertolkt. Daarbovenop is hij ook ambassadeur van de txt-on-stagewedstrijd Naft voor Woord.

Gert kiest vandaag Elfi Vandenabeele met 'Wachten' als tip van de week.

"De vangst van deze week is er één waar AzertyFactor weer erg trots op kan zijn. Wat een diversiteit aan stijlen en stemmen, een blijk van verbeelding, nu eens zweverig, dan weer guitig, hier met een traantje, daar dan weer met gebalde vuist. Zolang de factoren verwondering en verontwaardiging onverminderd meespelen bij het schrijven, zit het goed met onze schrijvers en dichters. Dat aandoenlijke verhaal van de Barbies in bad, of dat dorstige meisje in Algerije, of een prachtig relaas over het zoontje van de Grote Boze Wolf die zijn vader wil opvolgen, of even goed de twintig stampen in het kruis. Vooral de teksten van Gitane, Fatja Berrazi en Wim Veen konden me bekoren, maar ik ben helemaal gezwicht voor het gedicht 'Wachten' van Elfi Vandenabeele.

Ik ben een echte sucker voor beelden, beleef gedichten als een kortfilm, zowel als ik ze hoor als wanneer ik ze lees, tenzij ik verstrikt geraak in het ritme. Dit rustige, breekbare gedicht dwingt de lezer al meteen tot vertragen, de tijd nemen, ondanks een inhoudelijke staccato van hoge hakken en secondewijzers, die het tegendeel pogen te bereiken. We zitten in het hoofd van iemand die wacht, en wiens inwendige wereld voortdurend wordt afgeleid, door getik, door indringend licht. Als bij slow-motion zien we de ziekenhuisgangen en de taferelen die zich daar elke dag afspelen, met de bijbehorende geluiden, zo goed verwoord in het gedicht. Het geeft al meteen zoveel prikkels mee, maar steeds door een waas van anticipatie en nakend nieuws, dat goed of slecht kan zijn. De tijd is op geheel andere rails gezet, alles gaat trager wanneer we moeten wachten. Het zijn vervloekte uren en ze duren veel te lang. Herinneringen fladderen voorbij, vluchtig: zomerdagen, klaslokalen. De chirurgen worden wat bevreemdend voorgesteld. Ze zijn groene jassen, maskers die vreugdeloos lachen, maar wel met een menselijk gelaat: ze proberen de wachtenden gerust te stellen.

De stijl van het gedicht is relatief sober en kristalhelder, het gaat 'm vooral over de beelden die in elkaar overvloeien, maar de mooiste zin komt bijna op het einde: "Hier tellen wij seconden op vingers van gevouwen handen." De hoop krijgt een lichamelijke, concrete dimensie bij de deuren die elk moment kunnen openslaan, en slotregel "en wij elkaar kunnen omarmen" laat de lezer met een knoop in de maag achter, na de hoop die de lezer, die het gedicht heel traag heeft gedegusteerd, samen met het lyrisch subject heeft opgebouwd. Een gedicht dat zo eenvoudig is van stijl maar waarin geen woord verkeerd staat, ondanks de heel gewoon geformuleerde slotregel."

Haiku's voor het slapen gaan

De haiku heeft vaak een geruststellende, ja zelfs rustgevende ondertoon. Deze Japanse dichtvorm van 5-7-5 is dan ook erg geschikt om te lezen vlak voor het slapen gaan, en daar zijn de vier onderstaande voorbeelden zeker geen uitzondering op.

Boom wiegt in de wind,

man met een koord rond zijn nek.

Zo danst een bankier.

Regen vermindert.

De put geeft een bankier vrij,

een mes in zijn rug.

Bankfiliaal brandt,

bankiers vluchten naar buiten.

Deur vastgespijkerd.

Bankier in de hel,

koopt zich een weg naar boven.

God slijpt zijn mes bij.

Ballonnenvrees 30 september 2016

Als je de juiste mensen uitnodigt, wordt je Ballonnenvrees precies zo legendarisch, chaotisch en explosief als je had gehoopt, en soms nog enkele gradaties erger. Na een jaar stonden we nog eens in het altijd gezellige Café Ami, en daarvoor kwamen jullie van heinde en ver: Kortrijk, Gent, Rotterdam, Leiden... Soraya Deborggraeve, van het West-Vlaamse podium The Lyrical Lounge, opende met aangrijpende Engelstalige spoken word. Mathieu Charles, van Stand & Deliver, deed het ook in het Engels. Zijn woorden vlamden als racewagens door het café. Zijn Nederlandstalige slamteksten gaan over migratie en opgroeien in een witte wereld. Dan schrijfster Lies Gallez, uit Brugge, die een intense performance ten berde bracht met haar zorgvuldig gesponnen poëzie met een flinke scheut theater erin.

Na de pauze deed Bekvegter, ofwel Martijn Nelen, zijn titel van vice-slampioen alle eer aan, met ingenieuze teksten over neutraliteit, wannabe mc's en een kippenvel kwekend eerbetoon aan Magdalena, een dierbare holocaustoverleefster. Als klap op de vuurpijl was er zijn tekst die flirt met de kleur grijs, met een sneer naar de Belgische F-16's die Aleppo mee tot gruis helpen reduceren. De jonge Jaimee Brown is een opkomend Rotterdams slamtalent. De emotie trilde op haar stem bij het brengen van haar twee bezwerende teksten. Tom Spoelders heet nu De Spoel en had een koffer vol nieuwe kleinkunstliedjes bij, over de Witte van Zichem, hippe diëten en gitaren bouwen. Ook zijn kleine klassieker 'Troostwals' schelde door de boksen.

Weer een pauze, waarna Rotterdams podiumbeest Von Solo het podium besteeg in een badjas, die uiteindelijk ook uitging, waarna hij in blote bast met een fles fruitsap en enkele vruchten in de hand een theatrale versie van zijn klassieker 'Fruitontbijt' bracht. Hilariteit alom, want zijn stunt mislukte door het veiligheidsplastiekje op de teut van de fles. Zijn fruitsapdouche kwam er dus niet. Misschien volgende keer. Gelukkig was er nog zijn aangrijpende getuigenis over abstinentie, geteisterd door twee stemmetjes, zijn blitzclassic 'De Dictator' (een waanzinnige cocktail van referenties) en de welverdiende sneer naar jihadbaarden. Wir leben alles en deze man ademt rock'n'roll!

Ook zijn Eindhovense collega Derrel Niemeijer is zowat vergroeid met dit podium. Hij kwam zijn dichtbundel Als Wolven Huilen voorstellen in roze das, maar ging al gauw voor interactiviteit. Zo riep hij dichter Bert Deben mee op het podium, die een van Derrels teksten bracht. Ook Derrels performance was niet echt ontdaan van enige theatraliteit. Een tekst over ambtenaarszaad droeg hij op aan alle zonen van ambtenaars in het café.

De open mic werd geopend door Gert Vanlerberghe zelf, met zijn nog niet al te vaak opgevoerde tekst 'Elk Huis'. Daarna Bart Daems, die ons vroeg de ogen te sluiten en verhaalde over de relatiestatus 'It's Complicated' en andere teksten met sterke beelden en literaire referenties. Arthur Follebout deed nog een schepje bovenop het theatrale. Hij kwaakte zijn gedichten tussen het publiek, sprak ze als een halve gek aan, verdween even naar buiten, huilde naar de maan, kwam weer binnen en hield een pleidooi voor de rechtbank. Geschift goed! Rotterdammer Olivier Van Nooten knalde een waanzinnige slamtekst door de speakers, die het publiek buiten adem achter liet. Martin M. Aart de Jong kwam helemaal uit Leiden. Hij bracht een dadaïstische ode aan de dodo, en eentje aan Johnny Van Doorn. 

Lynn Van Hoof, uit Turnhout, voerde haar gedichten 'Vrouwen' en 'Zelfbeeld' op. Steven Grietens had zijn smakelijke manier van teksten brengen duidelijk niet thuis gelaten. Altijd een heel avontuur om in zijn prettig gestoorde universum te verdwalen. Hij droeg onder meer een gedicht op aan de vorige editie van Ballonnenvrees, waar hij niet kon bij zijn. Daarna vaste klant Gust Peeters, die de liefde verklaarde aan zijn twee minnaressen de poëzie en de Nederlandse taal. Bert Deben, al eerder deze avond op het podium, sloot de avond af met hilarische gedichten over one-night stands, weerwolven bij volle maan en Rambi, het ruige hert.

Jongens jongens jongens, wat was dat? Een lichtjes tot zwaar beschonken avond boordevol dichters die van een 'poëzielezing' een wervelende show maken, waarin we weer voortdurend met kwaliteit rond de oren werden geslagen. Poëzie kan geen poëzie meer zijn. Nee. Er moet een halve Broadwayshow worden bijgesleurd. Bedankt iedereen voor deze onvergetelijke editie, en tot op 16 november, in De Kleine Hedonist! Die wordt ook niet mis verdorie.

Foto's: Theo Huijgens en Kattya Janssen

Persona non grata

Ik val in ongena bij iedereen die mijn mening vraagt.
Persona non grata, al mijn maskers vallen af,
in mijn kleerkast meer gewaden en onesies dan Zeus,
avatars die stuk voor stuk verbannen,
een voetnoot, wat krabbels in de kantlijn,
een palimpsest van Dode Zeerollen,
lees mij tussen de regels van de duivelsverzen door,
large dat ik ben, multitudes die ik heb.
Ik ben digressief, apocrief,
regressief, elusief als Proteus,
een estafetteloop van gedaanten,
metamorfosen tussen leven en dood,
it's morphin' time!
Schipper tussen leeuw en lam, water en vlam,
draai nog eens aan het rad, wie zal het zeggen? Walter?
Kijk me diep in de ogen met de ogen van een bij:
ik heb facetten, kies er één.
Je vindt je gading niet? Ja ma'... ja ma'... ja ma'... oké... herbron,
ik ben een karmakamakamakameleon,
draai rond de zon, nog zonder vorm,
ik vreet kometen, heb ijzertekort,
verover sterrenstelsels voor de sport,
Deathstar, schip dat niet neerstort,
en met buitenaards materiaal vul ik de gaten in mijn DNA.
Ik aanschouw de veelvoud aan kansen en snuif ze op als pep.
Cellen vermenigvuldigen, agglomeratie, ik dij uit.
Waar ik stop met mens zijn, word ik een god,
zo één van dertien in een dozijn die nog net
aan het ambrosiabuffet mag aanschuiven, achteraan,
en zich niet meer tevreden moet stellen met
de broodkorsten die Hermes of Thor of Vishnu hem toewerpt,
maar ik elleboog me naar de top,
en na een nacht van lange messen roep ik me uit tot de Ware,
ik kerf tien vuistregels in een molensteen
en verdrink het gouden kalf ermee,
ik demoniseer Jezus en Mohammed, en Baal mag uit de hoek
om mijn schoenen op te blinken, hoger komt hij niet.
Alle afvalligen, alle ketters belanden in de kringspieren van de hel.
Ik laat ze er branden of blootsvoets op een tapijt van legoblokjes lopen,
zodat mij niét aanbidden voor niemand nog een optie is.
En op mijn hoogtepunt verzoen ik alle rivaliserende sektes met elkaar.
Ze zien het licht als de vuurtoren die
hoog boven hun levens in hun ogen schijnt.
Ze aanschouwen mij en al de rest verdwijnt.
Ik ben heer en meester, en niemand die het oneens met dat oordeel.
Ik beveel & they obey. R.I.P. iedereen die het anders ziet.
Ik ben één en ondeelbaar, alwetend, alomtegenwoordig,
onzichtbaar, oneindig goed omdat ik dat zeg.
God heeft een dikke nek. Wie het anders wil, heeft pech.
En eens om de vier jaar lanceer ik kansen:
onttroon mij, vaag mijn hegemonie van de kaart.
Was het zand weg dat ik in je ogen strooi,
neem een staak en verblind mij, koning in het land der blinden.
Meet je krachten met mij, vernietig mij, ontken mij helemaal weg.
Ik val in ongena bij iedereen die mijn mening vraagt.
Persona non grata, al mijn maskers vallen af.

Ballonnenvrees 14 september 2016

Op een ontzettend hete septemberavond zette Ballonnenvrees het ‘nieuwe seizoen’ in, zoals dat heet. Al leek deze eerste najaarseditie in ’t Werkhuys eerder op een afsluiter van de zomeredities. Het was broeierig heet, en dan moet zelfs de poëzie de deur uit.

Maar beginnen deden we in het Kaffee. Publieksfavoriet Ulrike Burki mocht de spits afbijten deze avond. Ze groef met ons een put en deed ons dromen over baboesjka’s en Chaudfontaine. Laurien bracht een strakke slamset, met onder meer haar ‘klassieker’ over daddy issues. IJzersterk en vlijmscherp. Robbert Meijntjes is een van de organisators van het Rotterdamse podium Frontaal. Zijn ode aan de vrouw was tegelijkertijd een klaaglied van de man, en terwijl je er niet vrolijker van wordt, kan je de hoge herkenbaarheidsfactor absoluut niet negeren.

Voor de pauze verplaatste gans het publiek zich naar het binnenplein, waar Dries Van Doorn een epische performance onder het woekerende gebladerte van ‘den Boom’ bracht, in de zwoele zomerschemering. Eerst verklaarde hij dat poëten soms pooiers zijn, zo heeft hij ook een zekere R.V. grondig misbruikt. Dat het hem speet. Hij verklaarde ook alle autosnelwegen heilig.

Na een deugddoende pauze keerden we weer naar het podium, waar de Utrechtse dichteres Jolies Heij over de Indian Summer dichtte, en stelde dat mannen geen geliefde, maar een neukdoos willen. Frans Vlinderman las enkele teksten uit zijn eindeloze verzameling aan ‘man-gedichten’, bracht een gedicht over Monopoli en eindigde met een haiku. Stefan Heulot stond al voor de vijfde keer of zo op Ballonnenvrees. Ondertussen is hij wijkdichter van Zurenborg in spe (januari 2017) en afgestudeerd aan de SchrijversAcademie. Hij opende in het Italiaans, bracht een poëtische ode aan Jazz Middelheim en een tekst over de Killing Fields.

Ondertussen tekenden Idris Sevenans, Robby Blondbaard en Zena Van den Block dat het een lieve lust was. Ze maakten kunstwerkjes op bierviltjes, die ze verkochten als >1 eurodeals. Weer naar buiten allemaal voor een intense set van Limburgs slamgeweld Jee Kast. Hoewel hij met zijn eerste tekst ‘Lolita’ wat in de mist ging, maakte hij dat meer dan goed met enkele van zijn nieuwere teksten. Zo vroeg hij zich op een bijzonder spitsvondige en geestige manier af wat er gebeurde met al die e-mails die hij verstuurde maar waar nooit antwoord op kwam.

De open mic werd gewoon buiten gehouden, in de hete septembernacht. Kem Heyndels schreef enkele edities geleden een tekst op een bierviltje. Die ‘Woestijnoase’ bracht hij nu. Daarna liep hij naar zijn vibrafoon, een groot uitgevallen xylofoon met ingebouwde orgelpijpen, waarop hij een prachtig stuk speelde. Ontwapenend. Thomas Goorden verjaarde en ging voor een interactief moment met ‘klaar om te wenden’. Gert Vanlerberghe gooide er nog ‘Broos’ tussenin, waarna hij Gust Peeters aankondigde, die twee gloednieuwe teksten bracht, de ene al wat minder serieus dan de andere. Nils Geylen las ‘Wanverhouding’ voor en Yannick Moyson sloot af met een freestyle, maar hij kreeg zulke vreemde woorden toegeworpen dat we het al gauw hadden over grotmongolen en gefrituurde giraffen. Maar daar moet het af en toe ook eens over gaan.

Alweer een gezellige avond en een mooie start voor een nieuw ‘poëziejaar’ met Ballonnenvrees. De volgende editie is op 30 september en nog eens in Café Ami, dat werd nog eens tijd, en daarna gaan we er voor anderhalve maand mee ophouden. Heel graag tot dan!

Foto's: Gust Peeters 

Cultuurmarkt Vlaanderen: Het 'Stadsgedicht'

Er werd werkelijk vanalles uitgestoken op de jaarlijkse Cultuurmarkt Vlaanderen vandaag in Antwerpen, maar wist u ook dat de binnenplaats van de Oude Beurs een broeihaard was van de poëzie? Onder de Pagaddertoren maakte ik samen met heel wat al dan niet toevallige voorbijgangers een 'stadsgedicht', die ik op het einde van de dag rangschikte en op één grote rol plakte. De meest uiteenlopende woorden, verzen, indrukken, flarden inspiratie of zelfs heelder gedichten werden daar geschreven, af en toe onder het genot van een zangkoor. In totaal werkten meer dan dertig passanten mee aan het gedicht. En dit is het resultaat:

Bedankt Fameus, Cultuurmarkt Vlaanderen en iedereen die heeft meegeschreven aan dit epische lappendekken van een gedicht!

Flavours of the month

The new list is a very interesting one indeed, with lots of fairly unknown bands to discover. Car Seat Headrest is definitely one of them, with two excellent songs in the list. Quite surprisingly, Metallica is back with a brand new single, and even Green Day releases an exciting new single. A list with a great deal of blasts from the past (new Feeder, new Bon Iver, new My Morning Jacket, new TOY), as well as very pleasant discoveries (Francobollo, Is Bliss, Human In Bloom). Enjoy!

1.  Car Seat Headrest - Drunk Drivers/Killer Whales
2. Iron Maiden - Empire Of the Clouds
3. Woodkid - Land Of All
4. Francobollo - Kinky Lola
5. Holy Holy - Darwinism
6. Biffy Clyro - Animal Style
7. TOY - Fast Silver
8. Is Bliss - Ocean Blue
9. Car Seat Headrest - Vincent
10. Radar Men From the Moon - Rapture
11. Feeder - Universe Of Life
12. Zimmerman - Hard To Pretend
13. The Faint - Young & Realistic
14. Jesse Mac Cormack - Never Enough
15. The Strokes - Oblivius
16. Green Day - Bang Bang
17. Metallica - Hardwired
18. Underworld - Nylon Strung
19. Michael Kiwanuka - Love & Hate
20. Zip-Tie Handcuffs - City Sewers
21. American Wrestlers - Give Up
22. My Morning Jacket - Magic Bullet
23. Red Hot Chili Peppers - Go Robot
24. American Football - I've Been Lost For So Long
25. The Tallest Man On Earth -Rivers
26. Frøwst - Laura
27. You Me At Six - Night People
28. Pixies - Talent
29. Bon Iver - 10deathbreast
30. Human In Bloom - Late Ol' Night