zondag 22 juli 2018

Heroïnebaby's

Waar was je de nacht dat ik hun ogen uitstak?

Wellicht al onderweg naar huis van die tijdelijke expositie die je wou zien. Het effect van veelvuldig druggebruik op je kinderen, levensechte poppen met naalden waar hun gezicht; gewoon een gladde plek en de dodelijke toevoer van verboden snoepgoed in de stijl van acupunctuur.

Abstract maar met een boodschap, zei je. Het zijn kinderen die geen kinderen kunnen zijn, zonder jeugd, zonder persoonlijkheid. Want zijn gezichten niet de spiegels van de ziel? Of is dat ogen?

Geblutste producten van verslaving, hun ouders geen ruggegraat, zij geen gelaat. Het maakt me kwaad, zei je, en droevig tegelijk. En daarom wil ik het zien. Zo genetisch mismeesterd, al van in de baarmoeder. Kan je ze even goed heroïnelolly's uitdelen.

Eén van de ruimtes is trouwens een simulatie van een speelplaats. Hinken tussen witte lijnen. Melkkartonnetjes met sterke drank (van Ginza). Doorzichtige plastic doosjes met tic-tacs die naar je lachen. Een broodtrommel met mama's versgebakken cake. En wie weet wat ze met die roze rietjes en voetbalkaarten doen.

Sommige bezoekers vonden dit onderdeel van de expositie er wat over; jij vond de metafoor, hoe verregaand ook, geniaal. Je moest ernaartoe, en ik bleef achter, met huilende kinderen die duidelijk geen heroïnenaalden in hun tronie hadden steken, maar echte gelaatsuitdrukkingen vertoonden, en momenteel viel daar enkel verwarring op af te lezen, en ook nog onbegrip, verwijt en de hint dat het jengelen nog niet meteen zou ophouden en zelfs zou aanzwellen.

Er viel niets mee te beginnen en papa zat het tot hier, en het bier had jij uit voorzorg meegenomen want pampers ververs je niet dronken en baby's te slapen leggen doe je niet met een zakdoekpuntje karmeliet. Denk aan de heroïnebaby's, liefste. En dat deed ik.

Ik kon onze twee koters enkel nog zien als het product van twee onverantwoordelijke ouders, dode zielen, die zo nodig kleine mensjes moesten produceren. En kijk, ik heb prijs: een babyhoofd met pijnlijk scherp omlijnd verwijt. Een groot zwart gat dat al het onheil omvat, een roze diagnose: jouw falen als vader zal je voortaan steeds weerspiegeld kunnen zien in mijn ogen.

Elke blik een limerick van hoe ik telkens weer de afrit mis. Een kunstwerk van mijn hand en de jouwe, en dan in viervoud. Vier ruiters en hoe het einde nadert, hoe ik faal als man en vader.

Enkel een Griekse tragedie kan hier soelaas bieden. Ergens halverwege Korinthe en Thebe wacht zeven jaar ongeluk.

Waar was je de nacht dat ik vier bange spiegels brak?

maandag 16 juli 2018

Niemand knelt me beter dan jij

Maak het je gemakkelijk
in mijn tot rampgebied
verklaarde puinhoop.
Doe alsof je thuis bent.

Water staat aan kinnen,
reactors op springen,
en de zombies eisen stemrecht.

Niemand knelt me beter dan jij.
Ik loop voorlopig nog naast schoenen.
Niemand knelt me beter dan jij.
De rode draad, die rafelt weer.

Ik hoef niet te doen alsof.
Doen alsof is vragen om een
drama wanneer het
doek en maskers vallen.

Maar geen rat die bij een
tweede kans dezelfde piste kiest.
Verslaafd aan volt en slechte keuzes.

Niemand knelt me beter dan jij.
Ik loop voorlopig nog naast schoenen.
Niemand knelt me beter dan jij.
De rode draad, die rafelt weer.

Begraaf en verlaat mij
als je moet, prinses.
Ik heb de nooduitgang
bewegwijzerd.

Mijn vernielzucht en ik,
een match als kersentaart en koffie.
En ik aanvaard ook credit cards.

Niemand knelt me beter dan jij.
Ik loop voorlopig nog naast schoenen.
Niemand knelt me beter dan jij.
De rode draad, die rafelt weer.

Of nestel je in
mijn trage tumor.
Een cosy corner voor
wie strafschoppen ontweek.

De wolkenkrabber brandt:
zeg, kan je je verwarmen?
Koop nog een polis, overleef.

Niemand knelt me beter dan jij.
Ik loop voorlopig nog naast schoenen.
Niemand knelt me beter dan jij.
De rode draad, die rafelt weer.

zondag 15 juli 2018

Festivalverslag TW Classic 14 juli 2018

Natuurlijk is geen van de Werchters nog echt rock'n'roll, en zeker Classic niet, maar deze affiche konden we niet laten liggen. Line-upvullers Bløf was voor hun hit 'Zoutelande' (ja hoor, ze hadden Geike Arnaert bij) nooit zo geliefd in ons land als wijlen The Scene - de band waarmee ze tot in den treure worden vergeleken. Misschien omdat we zelf middelmatige Nederlandstalige bands te over hebben - en betere. Naast tenenkrullende ballades als 'Harder Dan Ik Hebben Kan', krijgen we van de Hollanders gelukkig ook enkele puike rocksongs. Hoeveel festivalbezoekers zullen na afloop effectief denken dat Bløf "die van 'Iedereen Is Van De Wereld'" zijn?
Britpopgod Richard Ashcroft plukt gul uit het repertoire van The Verve, naast overtuigende solonummers als 'Break The Night With Colour'. Afsluiter 'Bittersweet Symphony' is niet de eerste hit die uit volle borst wordt meegezongen, maar wel de kers op een behoorlijk gesmaakte taart. Amerikaanser dan Nathaniel Rateliff & The Night Sweats maken ze ze niet. Deze big band lardeert hun Americana-meezingers met krachtige blazers en aanstekelijke pianodeuntjes. Naast oorwurmen als 'Cooling Off', 'You Worry Me' en natuurlijk 'S.O.B.' voor de rest van de dag in onze breinen pompen, etaleert de charismatische zanger ook zijn talent voor stijlvolle danspasjes placeren en bliksemsnelle demontage van een tamboerijn. Veel van hetzelfde, maar heerlijk uitbundig, en wat ons betreft een geslaagde passage op Werchter.
dEUS is terug, mét nieuwe gitarist Bruno De Groote, en deze wordt op TW Classic op de fans losgelaten. Hoewel de Antwerpse band met heel wat technische pech heeft te kampen en ondanks enkele foutjes, krijgen ze de wei mee. Het partijtje greatest hits heeft als hoogtepunten de tegendraadse georchestreerde herrie die hen destijds terecht hun heldenstatus heeft opgeleverd: 'Fell Off The Floor, Man', 'Them From Turnpike', 'Instant Street', 'Hotellounge'. Fenomenaal. Bij 'Quatre Mains' is het zwoel dansen geblazen, en na het verschroeiende 'Bad Timing' is er enkel nog de teasende vioolintro van 'Suds & Soda', waarna de heren het teken krijgen dat ze ermee moeten kappen Over slechte timing gesproken. Meer dan verdienstelijke oefenmatch.
The National brengt een evenwichtige set vol ijzersterke nummers, het ene al meeslepender dan het andere, van 'Slow Show' tot 'Mr. November', van 'Fake Empire' tot 'Guilty Party'. Met 'I Need My Girl' pinken we meer dan één traan weg, met 'Terrible Love' jaagt er duizend volt door onze naar meer snakkende lijven. Matt Berninger is in zijn gebruikelijke dronken doen, maar zelfs wanneer hij de microfoon weg gooit of opzettelijk laat vallen (en nog eens - en opnieuw) en even vaak bekertjes wijn met ijs in het publiek keilt, komt hij min of meer elegant over. Zijn 'sympathieke divagedrag' zorgt voor een komisch effect dat goed werkt bij de melancholische doch warme klassesongs. Wat een inspirerende frontman, wat een straffe band. En zei er iemand: fantastisch concert?
Voor de grootvaders van de synthpop, de electro én de techno krijgen we een 3D-brilletje mee. De vier Duitsers van Kraftwerk brengen de gekende set (verandert die ooit?) in hun iconische opstelling. In de 3D-show worden sneltreinen, computers, ruimteschepen, UFO's, pelotons en dansende robots op ons afgestuurd. 'Computer Love', 'Radioactivity', 'The Model', 'Musique Non-Stop', ze zijn er allemaal, en de combinatie van tijdloze elektronica en visueel spektakel doet ons dansen met open mond.
Wat is Editors groot geworden. Van ambitieuze postpunk tot overgeproducete stadiumpop, en dat in iets meer dan tien jaar. Tom Smith is nog even energiek, gedreven en charismatisch als vroeger, en dan kom je met veel weg, zeker live. Want hoewel de nieuwe nummers, van hun alweer zesde album Violence vaker niet dan wel overtuigen, kan je live niet om hen heen. Tussen de bombast (de elektronica, de lyrics, het vuurwerk, de vuurregen) door zijn de Britten gewoon een stel aardige jongens die plezier willen maken, en dat spelplezier staat duidelijk op Tom Smiths gezicht te lezen. Net als Matt Berninger van The National duikt hij even in het publiek en loopt hij voortdurend over en weer, zij het veel kwikker dan zijn voorganger, op het spastische af. Heerlijk.
Zowel de fans van het oude als het nieuwe werk, en alles tussenin, worden op hun wenken bediend. Naast gitaargedreven klassiekers als 'Blood', 'Munich' en het epische 'Smokers Outside The Hospital Doors', passeren ook onder meer 'Life Is A Fear', 'Formaldehyde' en 'A Ton Of Love' (die laatste akoestisch) de revue, met een gulle greep uit de laatste langspeler. Een onbetwistbaar hoogtepunt is 'Papillon', waarbij we het op een nog uitzinniger dansen zetten dan bij 'Violence', omdat die beats nu eenmaal beter smaken. Voor 'Magazine', hun hit van 2018, halen ze nog eens alles uit de kast wat vuurwerk en confetti betreft, om vervolgens in schoonheid af te sluiten: het stroperige 'No Sound But The Wind', alleen Tom, zijn gitaar en een wei die stijf staat van het kippenvel. De headlinertitel staat Editors als gegoten en hoewel het dramagehalte soms echt wel naar beneden mag, zien we een overtuigend concert met een band die er heel veel zin in heeft - zij zijn de lap en wij de stier.

donderdag 5 juli 2018

Literaire tip: Portnoy's Complaint

Enkele weken geleden, op 22 mei 2018 om precies te zijn, verloor de literaire wereld de getalenteerde en met prijzen overladen joods-Amerikaanse schrijver Philip Roth. Wat een plezier was het om in zijn vele romans te verdwalen en mee te leven met de opstandige protagonisten - voornamelijk joodse jongens - van meesterwerkjes zoals Everyman, Indignation en Nemesis, tegen een achtergrond van oorlog, armoede, polio en verstikkende traditie. Vooral zijn haast profetische klassieker The Plot Against America maakte een diepe indruk. Hierin herschrijft hij de geschiedenis door zich af te vragen hoe het Amerika en de rest van de wereld zou vergaan mocht Roosevelt niet worden herverkozen en mocht Lindbergh in zijn plaats aan de macht komen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het immense lijden van het joodse volk sluimert niet zelden door Roth's oeuvre, al is hij streng voor de slachtofferrol.
Maar zijn grote best-seller, het seksueel gefrustreerde Portnoy's Complaint, uit 1969, had ik nog niet achter de kiezen. Alexander Portnoys revolte tegen de vaak hypocriete joodse traditie en zijn uiterst gedetailleerde en kleurrijke beschrijvingen van stiekeme masturbatie, met behulp van onder meer een melkfles, een stuk lever ("I fucked my own family's dinner.") en een slipje van zijn zus, zorgde destijds voor behoorlijk wat controverse.

Eigenlijk speelt de volledige roman zich af in de praktijk van Alex' psycholoog Dr. Spielvogel, die nauwgezet zijn relaas volgt over zijn vaders constipatie en zijn moeders karikaturale overbezorgdheid, en zijn seksuele ontluiking en groeiende afkeer van religie als tiener. Portnoy neemt geen blad voor de mond. Zijn lange monoloog, waarin hij niet zelden fulmineert tegen alles wat hem niet aanstaat, is vaker wel dan niet een ware lust om te lezen, grappig en treffend als de passages wel eens durven zijn.

Centraal in de roman staat de strijd tussen Alex' seksuele driften en zijn aangeleerde ethische impulsen. Deze 'klacht' wordt al in het begin van het boek gedefinieerd in de stijl van het woordenboek. Op een gegeven moment vraagt Portnoy Dr. Spielvogel om zijn libido te bevrijden van taboe's en conventies, tegen eender welke prijs. Alexander Portnoy lijdt. En dat heeft zijn gevolgen.

Een van de meest kleurrijke anekdotes is het relaas van een trip naar Rome, waar hij een hoer betaalt om met hem en zijn vriendin Mary Jane, een topmodel dat hij The Monkey noemt, naar bed te gaan. Wanneer Mary Jane hem op reis in Athene vraagt om te trouwen of ze springt uit het raam, verlaat hij haar. De complete mismatch van Alex en The Monkey is grappig en intrigerend - een joodse intellectueel en een hillbilly meisje - en met name de erotische passage waarin ze samen Yeats' gedicht 'Leda and the Swan' ontleden, is een van de hoogtepunten van de roman.

Zijn innerlijke strijd met de vraag of hij deze blonde stoot, die er volgens hem als een hoer uitziet en dat wellicht in een duister verleden ook was, graag ziet en graag zou moeten zien, krijgt een nogal aparte dimensie in de hel, met de rabbi die Portnoys bar mitzvah deed als duivel. In zijn eigen private hades is Portnoy zelf geketend aan een wc-pot, zodat hij zich ad infinitum kan suf rukken. Verder loopt hij nog enkele blauwtjes, het ene al pijnlijker dan het andere. Op het einde van de roman reist hij naar Israël af, waar hij wordt gedwongen in een spiegel te kijken.

Het werk toont een zweem van originaliteit die destijds erg vernieuwend moet zijn geweest, maar bij momenten krijg je als lezer de drang om de verongelijkte Portnoy - een dertiger wanneer hij zijn relaas doet aan Dr. Spielvogel - te vragen om een andere plaat op te zetten. Zijn uithalen naar domme Amerikaanse goyim, joodse stijfkoppen en godsdienst in het algemeen verliezen naar het einde van het boek toe wat van hun vernuft, al blijven Portnoy's capriolen met de vrouwen die zijn levenspad kruisen voor grimmig entertainment zorgen.

Portnoy's Complaint is een must-read voor fans van Philip Roth omdat het zijn bekendste werk is. Het is een best waanzinnige trip doorheen Portnoys psyche, die ons een indruk geeft van het jood-zijn in de V.S. in het midden van de vorige eeuw; een roman die, wat structuur, stijl en woordenschat betreft, wild afwijkt van het gros van de romans uit eind jaren zestig; een roman die durft, die ons af en toe in lachen doet uitbarsten. Maar of het ook zijn beste - of meest memorabele - werk is? In elk geval is het relaas van een man die, gekneed door nature en nurture, zijn weg maar niet vindt in het leven aandoenlijk, zij het bij momenten angstaanjagend. In 1969 kwam er een nieuwe literaire stem boven drijven, die pas onlangs genoodzaakt werd te zwijgen. Gelukkig hebben we zijn indrukwekkende oeuvre nog.

zondag 1 juli 2018

Gainsbourg

Nachtdichter zonder velokaart,
en tramlijnen die uitdoven
voor de nacht goed en wel gestart,
veroordeeld tot dwalen
als schim tussen de schimmen.
Onderwerelden leven in geblutste
harmonie naast elkaar.

Moedige meisjes fietsen
in korte rokjes voorbij,
nachtruis buitenbreins,
geïmporteerde beats bewijzen
beide oren en gemoed de dienst
van veilig zolang de muziek op repeat.

Elke nacht bieden kronieken
zich aan om me in te verdiepen,
en 's ochtends resten mij
korsten en kruimels,
voor in de vuilbak.
Taxi's in konvooi en iedereen
wil Gainsbourg zijn.

De nacht loopt op stelten,
ergens tussen schaduwen en schaamte.
De kreuken in onbeslapen lakens
worden bij dageraad weer gladgestreken,
net als alle grijnzen van genot.
Want de nacht ziet alles,
maar bij de eerste blijk van ochtendgloren
worden alle poorten weer gesloten.

(gebaseerd op een monoloog uit Gifkind - 2016 - het derde stuk van Studio Bernadette)

vrijdag 15 juni 2018

Bedrinkingen uit Boedapest

Enkele teksten die ik schreef op weg naar en in Boedapest. Elke dag post ik er één in dit blogbericht.

Zwijgwoede
Faaldwang 
Ga Niet Zitten
Groene Fee
Boeda 
Brebxit

Zwijgwoede

Of ik je zal koesteren
als jalapeños op mijn tongpunt.
Dan steken we heides in brand
en schieten de man in de uitkijktoren dood.
Of vrouw, zeg jij. - Of vrouw.
Ook beeldspraak moet correct zijn.
En wanneer de vlammen dan - shh,
er is voor alles een tijd
en nu is het tijd voor osmose,
zeg je, terwijl je je van barrières ontbalast.
Onze tongen verschroeid,
waar geen letter meer kan aarden.
Er ligt nog een gans ecosysteem,
gortdroog, op onze zwijgwoede te wachten.


Faaldwang

Dit gedicht pootjebaadt
in de mythe van Momos 

we bingen op ons overschot
aan uitgestelde verleerplicht 
's nachts wanneer slakken rouwen 
miniagara's van aangespoord verdriet
gedroogde tomaten in eigen vervallen nat 
duiven voeden en dus ook de ratten
schoorsteenroken in een kinderkamer van 3 op 4
onze leer is die van tegen beter weten in
en bij hen stelt onderweg zijn heel wat voor
met het huis op hun rug
ogen op hoorns
een venster voor het hart
zijn ze de kroon op de schepping
al halen ze het zelden
van een adidas met haast
de weg naar volmaakter vallen
is bezaaid met dode kringspieren
en wij verslaven ons aan faaldwang
halen nog eens het nieuws


Ga Niet Zitten

Breek een spiegel
gok erop los
loop met een schaar rond
in een pikdonker bos
schiet onder de duiven
van een grizzlybeer
maar ga niet zitten
want je stoel staat daar niet meer

Kies de breedste kleerkast
en daag hem uit
gooi een handbal
door zijn winkelruit
stop een cirkelvormig lek
met een vierkante moer
maar ga niet zitten
ik verschoof je stoel

Eet wat bliksem
en zeg me hoe die smaken
volg karate
op je rolschaatsen
dans de macarena
bij de duivel thuis
ga vooral niet zitten
want je stoel is verhuisd

(vertaling van Arctic Monkeys - Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair)


Groene Fee

Ik laat de absint na smeulen op mijn tong, zie een hond met drie poten de utca oversteken. Tussen de synagogen en gedenktekens verbranden we hersencellen in kerts. Met elke palinka gooien we nog wat grijze massa op het vuur. De kater stellen we zo lang uit tot die zijn kat stuurt, het lange wachten beu. Aan de Heldentempel besluiten we dat onze ondergang ook niet voor morgen of zelfs overmorgen. Zolang we egészségedre nog over onze groen gestifte lippen krijgen, behoort zelfs een redding tot de mogelijkheden.


Boeda

Het rommelt boven Boeda. Het goedgemutste Duna Karneval, waar de hele wereld komt dansen, krijgt een stortbui over zich heen. Een Chinese draak draaft weg in paniek. De vederpracht van de halfnaakte Peruviaanse danseressen drijfnat, rillend in de nochtans welkome afkoeling. Met Beieren en Bulgarije haast ik me een paleis in, propvol frêle folklore. De wereld schuilt hier in doorweekte witte kostuumhemden. Traditioneel Hongarije gebruikt een lekkend schapenvel, zwaar met water, om hoffelijk hun natte nöi naar droogte te pendelen. Aan de deur van een restaurant worden rokende Sicilianen, met twee kakelrode bollen aan hun keel klittend als kanker, weggejaagd. Na de zondvloed vraagt Boeda de wereld weer ten dans.


Brebxit

We rijden want we weten
dat palinka op ons wacht,
in een bungalow
in een oerbos
in een uithoek van mijn hoofd.
De Grote Verklaring
en de dunne dunne garen.
De kilometers die
we sindsdien bewaken.

zaterdag 9 juni 2018

Festivalverslag Best Kept Secret 8 juni 2018

 Best Kept Secret is al lang niet meer zo'n goed bewaard geheim. Ondanks de met de jaren toenemende populariteit en drukte blijft het festival in Hilvarenbeek gezelligheid troef, met steeds indrukwekkende line-ups voor een nog steeds relatief 'klein' festival. Dag één begint vrij chill met enkele rustige acts. De vintage rock'n'roll van The Shacks, met de breekbare zang van Shannon Wise, mag openen. Deze piepjonge rockers maken mooie nummers die af en toe op het gevaarlijke af zijn. Bedouine, een Syrische singer-songwriter uit L.A., vertrouwt ons dan weer nummers toe die nooit losbarsten en misschien net iets te ingetogen blijven. Een kaarsje en rode rozen op het podium, lui wegdromen bij het meer, een ooievaar die overvliegt, een voorspeld onweer dat uitblijft.
Meer ijle muziek met Palm, die verrassen met een bijzonder eigenwijze sound, waarin tegendraadse elektronica met psychedelische poprock wordt gemengd. Vooral de nieuwe single 'Dog Milk' klinkt fris en boeiend. Met The Districts is het dan weer platgetreden paden bewandelen. Hun indierock klinkt al lang niet fris meer, al is hun set zeker ook niet saai te noemen. De distortion op de gitaren bij een op zich vrij veilige sound maakt het verschil. Hitje 'Ordinary Day' is een hoogtepunt, maar de nochtans knappe song '4th and Roebling' gaat dan weer de mist in, onder meer door de matige zang. De twee laatste nummers kunnen het tij gelukkig wat keren.
Samuel T. Herring van Future Islands mag dan wel meer op een boekhouder of leraar wiskunde lijken, hij is een compleet geflipte frontman, die voor niets minder dan de complete overgave gaat. Bij hun merk radiovriendelijke synthrock, op het melancholische af, hoort een aangenaam stemtimbre, dat af en toe verrassend genoeg in grunt overgaat. Hits als 'A Dream Of You and Me', 'Cave' en natuurlijk 'Seasons' gaan erin als zoete koek, en de band heeft heel de wei voor het hoofdpodium mee.
...And You Will Know Us By the Trail Of Dead gaat al enkele decennia mee. Voor de gelegenheid brengen ze hun derde album Source Tags & Codes integraal, en daar lust het publiek wel pap van. Bij de klassieker Another Morning Stoner moeten we nog wat onze weg zoeken, maar Relative Ways wordt luidkeels meegezongen in een killer van een moshpit. Zelfs bij de rustige titeltrack, een waar hoogtepunt op plaat en concert, wordt er gemosht. Ondanks enkele geluidsproblemen zetten de Texaanse alt-rockers een indrukwekkend concert neer, die zowel fans van indie als hardcore kan bekoren.
Meer luide gitaren bij All Them Witches, aan de andere kant van het festivalterrein. Bluesrock meets stoner, met lang uitgerekte nummers. Tyler, the Creator krijgt de hele wei mee met zijn alternatieve hip-hop, en met name hits als 'OKRA' en 'Who Dat Boy'. Een unieke maar eentonige sound, met diepe bassen en snelle rap, soms van iets te aanstellerige allure, de jonge Amerikaanse rapper staat alleen op het podium, wat ik bij het rijke genre dat hip-hop is altijd wat een gemiste kans vind. Zijn haartooi lijkt een reep vacht uit de pels van de cheetah die, op zijn beurt, onlangs bijna een lap vlees uit een Franse baby had gescheurd, in het safaripark op een boogscheut van het festivalterrein.
Deerhunter is een doodgeknuffelde indieband uit Atlanta, die uit een indrukwekkend oeuvre kan plukken, gaande van dromerige pop tot snoeiharde garage en alles daartussen. Van de sympathieke en excentrieke frontman Bradford Cox en de soms bloedmooi gepolijste nummers kan je alleen maar intens gelukkig worden. Helaas wil ik een mooi plekje voor de headliner van de dag, dus moet ik de helft van dit optreden missen. Ik krijg nog onder meer de pareltjes 'Agoraphobia', 'Revival' en 'Desire Lines' mee. Eigenwijze kunstwerkjes, stuk voor stuk.
En dan, dertien jaar nadat ik ze voor het eerst en laatst zag, en dat het verdorie tijd werd: Arctic Monkeys! Te midden van een uitgebreide liveband verschijnt Alex Turner ten tonele, keurig in pak met openhangend wit hemd en naar achter gekamde lange haren - als dat geen vette knipoog naar Nick Cave is. Iedereen weet dat Alex Turner een geboren entertainer is en dat deze wereldberoemde aapjes uit Sheffield bekend staan om hun oerdegelijke liveshows, boordevol hits. Na de gloednieuwe single 'Four Out Of Five', die heel de wei van buiten lijkt te kennen, zet de band de bliksemsnelle kopstoot 'Brian Storm' in, gevolgd door gelijkaardige gitaarhits. Heel wat bezoekers weten niet wat hen overkomt wanneer de wei in één grote moshpit verandert. Er lijken heel wat fans te zijn vergeten of niet te weten dat Arctic Monkeys ook snoeiharde muziek genre 'I Bet You Look Good On the Dancefloor' op hun palmares hebben staan, en dat valt voor sommige mensen nogal tegen. Voor ons is dit een waar feest, met de ene meezinger na de andere.
Er zijn natuurlijk ook rustpunten. Die zijn onder meer voor '505', 'Cornerstone' en 'One For the Road, en ook de nummers uit het nieuwe album Tranquility Base Hotel + Casino, waar piano en synths centraal staan. Ook daar krijgen we een gulle hap uit. Van het hitalbum 'AM', alweer vijf jaar oud, schept Alex ook een grote portie. Wereldhits zoals 'Arabella' en 'Do I Wanna Know?' worden op luid enthousiasme onthaald. Bij mijn persoonlijke hoogtepunten zijn de drie nummers uit Humbug, hun beste album. 'Pretty Visitors' klinkt ronduit gevaarlijk en de moshpit is er op z'n scherpst. Van 'R U Mine' krijgen we een uitgerekte versie, en daarmee laat de band ons in extase achter.

vrijdag 8 juni 2018

Flavours of the month

Ready for the festivals? Arctic Monkeys and Interpol are both releasing their sixth studio album. This list is ruled by screaming guitars, and most specifically by the Rolling Blackout Coastal Fever that has gripped Hipster City, although you can enjoy some summer vibes as well, with Arsenal, Fortress, Gorillaz, or take a few minutes to reflect on your life, with Stromae, Mogwai, Mark Lanegan, Butsenzeller...


  1. Arctic Monkeys - Four Out Of Five
  2. Nine Inch Nails - God Break Down the Door
  3. Zeal & Ardor - Built On Ashes
  4. Brutus - Justice de Julia II
  5. Death Grips - Black Paint
  6. Arsenal - Whale
  7. RVG - Vincent Van Gogh
  8. White Denim - Magazin
  9. Mogwai - Donuts
  10. Fortress - Wanderlust
  11. Mark Lanegan & Duke Garwood - Save Me
  12. Onset - Borderland
  13. Idles - Colossus
  14. Interpol - The Rover
  15. Second Still - Automata
  16. HEISA - Listen/Lie
  17. Butsenzeller - Half a Century
  18. Lagüna - Amber Hands
  19. Future Old People Are Wizards - The Hipster's Paradigm
  20. Stromae - Défiler
  21. Sohn - NIL
  22. Rolling Blackout Coastal Fever - The Hammer
  23. Elefant - Lord Sleep
  24. Oriens - Kings Of Knightsbridge
  25. Spring King - Us vs Them
  26. Tanukichan - Perfect
  27. Teen Creeps - Hindsight
  28. Uma Chine - Screens
  29. Gorillaz - Humility
  30. Rolling Blackout Coastal Fever - Talking Straight

dinsdag 5 juni 2018

Wij verwonden

Het land is een beetje kapotter dan gisteren.
Weggedoken in achterkamers
likt het minzaam zijn wonden,
de nieuwe en de oude,
het is ervan gaan houden.

Even blijft het nog gedeisd,
voelt de onrust onderhuids rommelen.
Wapengekletter dat zich laat gelden,
puur uit gewoonte, het kent niets anders.

De vechtkunst weegt zwaar
als gouden bekers om zijn hals.
Papieren huid waar
kalasjnikovs doorheen zuchten.

Eerste zorg is het
verblauwen van een bloedbad.
Geef dat klotevolk iets om mee te slaan,
een boemerang is toch ook een stok.

Het land telt de roze turven
in zijn bloedarme polsen.

Wij worden uit wonde geboren,
verjaren als littekens.

zondag 3 juni 2018

over_val

Een los verbond van steden
doet de wereld trillen
op haar grondvesten.
Hier munt uit slaan
laat niemand onveranderd.
Buiten de papieren vest
loert madrid, alert,
tot stockholm toeslaat,
de maskers vallen,
de rangen sluiten.

Eerst nemen ze oslo,
moskou volgt later.
De schilder dirigeert,
vraagt variabelen ten dans.
Geheime deuren openen naar _
spiegels reflecteren _
wat geen keer neemt.

We zijn niets meer dan museums
van ons eigen onvermogen,
wuiven met machinegeweren
maar schieten te kort.

Beschermengel spreidt
vleugels van papier,
slikt, ontklit de hybris
van de huig, verknijpt
onze kansen tot tunnelvisie.

Er bloeit een fiere bloem
aan de overkant.