zaterdag 6 juli 2019

Wie mijn muze

SG Enterprises, dat zijn Sven de Swerts en Gert Vanlerberghe die de koppen en pennen bijeen steken. Samen schrijven ze gedichten, zo één gedicht om de vier-vijf jaar. 'Wie Mijn Muze' is, na 'As', hun tweede gedicht. Geschreven tijdens live jazz in De Kat in Antwerpen, dus niet in De Muze.



Wie mijn muze

Veins een lijf uit touwen,
trek mij uit kleren door weefsels.
Zinder in klanken, stem je hoofd.

Wie mijn muze wil worden
moet zelf leren verrekken.
Hap elke klap van zeep in een sok,
schreeuw de nachtvlijt uit de kruinen,
venti-leer je innerlijke ochtendmens.

Wie mijn muze wil overslapen
moet in wegen huizen.
Ik kom nooit aan.
Ik verdik de klok,
vertik in grote getallen
tot de code biept,
ons getal weer telt.

Wie mijn muze wil verslaan
verstaat hoe halfleeg het leven.
Betonnen wegen naar nergens
en een vuist van titanium.
Drinken is leren met gaten jongleren,
een slok kost al gauw iemands vel.

Uw oude noten, gecomposeerd
door toen jonge mannen
die onbeslapen doorheen
de avondkreten van je plafond
je leegte inkleurden.
Die compositie die ook jij herspeelt nu,
de vrouwenkreun die, nu iets jonger,
ook jouw muren uittekent,
en de leegte van toen
in de volheid opstaat.

Zo, met laffe muziek en zilte leugens,
wanen wij ons helden
in tijden van papier.
Wie mijn muze wil verwoesten
weet dat schedels prima branden.
Stalk een schrijver onbeschaamd,
een droevig dier.

Als een idioot in operandus,
een falsetto in oprechtheid,
een fortissimo in friendzone.
En wij in het [echt] crescendo.

donderdag 4 juli 2019

Museumstuk

Vergeef me alles,
kleine ichthyosaurus.
Ook mij viel het leven
genadeloos licht.

Blijf hardnekkig krimpen
tot je in mijn viskom past.
Bloedarmoederziel alleen
zijn wij immers op ons best.

Nee, geen wervelwind in duplo
- aan de einder enkel kolder
nu ik beroepsmateloos
in ons verleden tast.

dinsdag 2 juli 2019

Exorscapist

De handleiding van het leven
heb ik nooit gekregen.

Het aanmodderen
dan zelf maar bedacht.

Omhulsel-ik op het terras
zie de zomer passeren.

Ik waag me aan meer wijn
en iedereen lacht.

Geluk zit in de dingen
die verblinden.

maandag 1 juli 2019

Haiku's voor de bloesem in mijn buik

japanse bloesem
seizoensgebonden parels
pluk de dagpauwoog

ooit een paddenstoel
nu een deso-laat waken
kruip ik in je oor

stormkop windkracht acht
waaigezicht met meer dan lach
meeuw altijd gelijk

klater valt je lied
jurk geel bedenkt de zomer
ik zing een merel

mag ik opgelijst
deze datum mooie dag
om te zeggen wij

bloesem een knipoog
ballonvaart naar vlinderzon
mijn vleugels van kaas

leef een dedalus
dan lukt alles in parels
en ik weet jouw snoer

hoef geen strandogen
noch onzinsbegoocheling
hier rust icarus

woensdag 26 juni 2019

Literaire tip: Slaap!

Voor deze literaire tip gaan we nog eens in oude dozen snuisteren, die waar '2003' op staat. Toen verscheen Slaap!, het debuut van Annelies Verbeke (zie ook Dertig Dagen of Vissen Redden).

Insomnia haalt Maya's leven overhoop. Wat ze ook probeert - slaappillen, melk met honing, een TRIP-cursus - ze kan de slaap niet vatten. 's Nachts dwaalt ze door een slapende stad, ze doet belletje trek, want dat anderen wel het genot van voldoende slaap ervaren, frustreert haar. Wanneer haar partner haar laat zitten, wordt Maya's leven helemaal free jazz.

Op een nacht belt ze aan bij Benoit, die ook aan slapeloosheid lijdt. Een zielsverwant van de wakkere toestand! Hij laat ons binnenkijken in zijn bikkelharde jeugd. Het verhaal van de liefde van een moeder voor haar kind snijdt door merg en been, en zaait mommy issues voor een leven lang. Wat er exact die fatale nacht is gebeurd, blijft onduidelijk, omdat we beide standpunten krijgen voorgeschoteld, maar Maya belandt na een ongeval in het ziekenhuis. Hier probeert ze te verdringen wat er tussen haar en Benoit heeft plaatsgevonden. Hun wegen scheiden en dat heeft gevolgen.

Aan een rotvaart raast de roman door beide levens, afgewisseld met hun verknipte ontmoetingen, 's nachts uiteraard, met elkaar, maar ook met andere dolende zielen. Frederik de ingebeelde potvis, Olga met de Marlon Brando-tatoeage, Stan met het glazen oog, dokter Müller, die besluit dat Benoit een groot symbolist had kunnen worden, Ernest de nachtvlinder, of Ingrid de telverslaafde. De lijst aan vreemde personages lijkt oneindig, en dat voor zo'n dunne roman.

Het tegelijk mooiste en meest bevreemdende beeld in het boek is dat van de man die in de mond van een aangespoelde potvis kruipt, een unieke freudiaanse metafoor. Deze roman, over zoeken naar fracties van geluk, rondwarende moederliefde en de verschoppelingen van de maatschappij, is heerlijk bizar. Op treffende wijze laat Verbeke haar personages een weg door het leven zoeken, elk met een loodzware tas op de rug. Zo plukt of ontwijkt iedereen de dag op z'n eigen manier. Donker, maar met voldoende humor, en een prille vorm van de schrijfstijl waar we zo dol op zijn.

Foto Stephan Vanfleteren

zaterdag 22 juni 2019

Flavours of the month

Time to promote some more music. Guitars are king in this month's list. We got indierock legends Pixies, Silversun Pickups and Biffy Clyro back. And with Blanck Mass, Metronomy and Underworld we've got some cool comebacks in electronics. Add to that some hip-hop, synthpop and ambient flavours and we've got ourselves a nice eclectic list.

  1. Silversun Pickups - It Doesn't Matter Why
  2. Blanck Mass - House vs. House
  3. Pixies - On Graveyard Hill
  4. Foals - In Degrees
  5. Black Pumas - Oct 33
  6. Crows - Wednesday's Child
  7. Silversun Pickups - Freakazoid
  8. Ty Segall - Taste
  9. Raketkanon - Mélody
  10. Art vs Science - Zeus in the Architecture
  11. Inhaler - My Honest Face
  12. The Amazons - End Of Wonder
  13. Usi ES - Billy Weaver
  14. Millbrooks - Rosenthal Effect
  15. Whispering Sons - Hollow
  16. Biffy Clyro - Balance, Not Symmetry
  17. Metronomy - Lately
  18. Underworld - Listen To Their No
  19. Georgia Anne Muldrow - Emo Blues
  20. Stef Chura feat. Will Toledo - Sweet Sweet Midnight
  21. Love Fame Tragedy - My Cheating Heart
  22. Lana Del Rey - Doing time
  23. Fär - Runaway
  24. Psychedelic Porn Crumpets - Paradise
  25. Stormzy - Crown
  26. The Raconteurs - Bored and Razed
  27. Spoon - No Bullets Spent
  28. Chelsea Wolfe - The Mother Road
  29. Lea Porcelain - Love Is Not an Empire
  30. Alexandra Savior - Crying All the Time

vrijdag 21 juni 2019

De kust is veilig

stop de rit, ik wil eraf
grote ogen, prille lach
vaak gegraven naar me
wil je met me
knoei niet met me
foei, niet met een rode lap

wees toxisch vrouw
met mij maar hou me heel
ik moet nog overleven
de meeuwen krijsen
de kust is veilig
kus me blij
ik ben te steel

vraag me niets meer
haal adem
laat bestaan

woensdag 19 juni 2019

Zeetong

De zee bolt ballorig op,
twijfelt tussen tinten,
spilliaertzwart of ensorgrijs,
nooit aan haar woeste wijsheid.
Uit de waterwereld rolt,
stug als de rug van een zeepokdalige walvis,
een stenen tong met glibbergroene slijmen,
fluistert halve geheimen.
Zouden de schippers aan de einder ze begrijpen,
de meeuwen als tolk ontoereikend.
Hier sta en staar ik, het pad, glad als taal,
naar de wortel van de spraak,
een onderwaterwalsen.
Al jaren spreek ik spiegels in scherven,
nu haast volleerd folieglot.
Wat als ik binnenhink nu ze vloeibaar voor me,
tot ik zink als een steen naar de waarheid
of, mislukt, weer bovendrijf.

dinsdag 18 juni 2019

Literaire tip: Kamer in Oostende

Het succes van De Mensengenezer ligt nog vers in ons collectief geheugen. En kijk, Koen Peeters heeft een nieuwe roman klaar. In Kamer in Oostende trekken een schrijver en een schilder maandelijks twee dagen naar Oostende om de stad te onderzoeken, uit te spitten, te laten gebeuren. Dat doen ze drie jaar lang en 34 keer. Ze gaan op hotel en ontmoeten elkaar in koffiebars en tweedehandszaken. Ze bezoeken musea, zoeken sporen van grote schrijvers en schilders, en praten met de vele inwoners die de koningin der badsteden rijk is. Dat levert een fraaie roman op die op de rand van fictie balanceert, in poëtische lijnen uitgetekend. De knappe schilderijen in het boek, hoofdzakelijk marines, zijn van Koen Broucke en vertellen hetzelfde verhaal.
De schrijver Koen Peeters, gehuwd met een Oostendse, ontmoet kunstschilder Koen Broucke op een parkeerplaats, of all places. Brouckes theorie over het Beleg van Oostende en de vermoedelijke skeletten onder de grond is een ijsbreker voor hun vriendschap, die resulteert in een onderzoek naar de stad. Ze besluiten elke maand twee dagen naar Oostende te trekken, deels uit escapisme deels uit honger naar de intrigerende Stad aan Zee. Onderweg ontmoeten ze heel wat interessante mensen, elk met hun eigen verhaal of onderzoek. Oostendenaren zijn namelijk heel aanspreekbaar.
Hun methode is het perspectivisme, meestal ironisch, nooit al te ernstig. Peeters leert ons, door zijn bril en die van heel wat kunstenaars, het echte Oostende kennen, de belle-époquehuizen in de Hippodroomwijk, de Congolese volgelingen van Kimbangu, de vissers in de laatste authentieke cafeetjes van de Vuurtorenwijk. Al deze details kleuren Oostende op hun eigen manier in. Het zijn de bouwstenen van haar persoonlijkheid. Samen met dit sympathieke duo kijken we voortdurend door andermans ogen, we ‘bladeren door de stad’, met ‘rondtastende gedachten’. We ‘ontsnappen op een grootse manier’ aan de banaliteit. Elke ontmoeting in Oostende heeft een ‘historische glans’. Naar dit finis terrae trekken is ‘opnieuw beginnen met rugdekking van de zee’.
Ensor, Spilliaert, Blavatsky, Roth, Snoek, Claus. Allemaal verbleven ze lange tijd in Oostende en lieten ze sporen na. We lopen de deur bij hen plat, onderzoeken hun band met deze steeds veranderende stad, met de alomtegenwoordige zee. Heel aangrijpend is het verhaal van Sabine en de asneerlating van haar man op zee, de rode rozen die de urne in het water vergezellen. Even treffend is het relaas van Eysselinck, de tragische architect. Of de herinneringen van Duribreux' zonen, die Peeters en Broucke een rondleiding geven in het voormalige Park Hotel van hun vader. Het hotel heeft 34 kamers en Peeters' roman evenveel hoofdstukken. Het is zijn knipoog naar Duribreux en eigenlijk ook naar Perec. En zo staat Kamer in Oostende vol met interessante verwijzingen.
Dit is een boek over vriendschap, verlies, zelfreflectie, grote en kleine verhalen. Alles is verfijnd en ingenieus opgetekend in een poëtische stijl die ons niet zelden ontroert. Dit is dé Oostenderoman. We leven en lezen in de Onvoltooid Oostendse Tijd. Kamer in Oostende is een sleutel tot de ziel van deze stad. Die ligt voortaan met haar verhalen open en bloot.
Deze literaire tip verscheen als recensie bij Cutting Edge. Het schilderij is van Koen Broucke.

zondag 16 juni 2019

Schaakbordeel

Staak het prikken en het rijten
waarzonder je verdwijnt,

ik bloed al jaren uit onzichtbare wonden.
Dit potje schermen houdt geen steek.

Leg je wang tegen de mijne
wanneer de inkt in mijn aders stolt.

Bevriest ook de fontein en ik verbleek,
al sinds we vrijen in schuilverband, uit scheldverzuim.

Ik smeed mijn leugens om mijn bestwil,
wit bedrog uit zelfbehoud.

Wat is een waarheid toch opzichtig,
een schietschijf voor de snipers

op de daken van deze brandende stad.
Nog voor ons geloof verkoolt,

lekt maagdelijk bloed tussen de fijne lijnen
van ons schaakbordeel.