dinsdag 21 februari 2017

Literaire tip: Eugénie Grandet

Mijn nieuwe literaire tip is een 19e-eeuwse klassieker, geschreven door een uiterst productieve schrijver, die haast niets anders deed dan zijn ambitieuze levenswerk Comédie Humaine vorm te geven, een indrukwekkende verzameling van romans en kortverhalen die de samenleving in het 19e-eeuwse Frankrijk illustreren. Honoré de Balzac is daarmee de onbetwiste meester van het Franse realisme. Een echte zwoeger, trouwens: er stromen bloed, zweet, tranen en liters koffie door zijn werk.
Uit de vele opties om te bespreken koos ik Eugénie Grandet, uit 1834, een van de romans uit het deel 'Scènes de la Vie de Province', want het speelt zich af in het pittoreske stadje Saumur, in de Loirevallei, en vervolgens de categorie 'Etudes des Moeurs'. Centraal staat Félix Grandet, een burgemeester op rust, en gierige pin eerste klas, voor wie het vergaren van rijkdom een doel op zich is geworden. De invloed van zijn winstbejag op zijn eigen leven en dat van zijn gezin doet sterk denken aan de humoristische stukken van Molière, waarin even karikaturale oude krenten hun eigen ondergang en dat van hun naasten componeren (denk aan Harpagon in L'Avare). Zo laat Félix zijn vrouw en dochter geloven dat ze helemaal niet rijk zijn, om zo zijn fortuin te beschermen, waardoor het gezin sober moet leven. Maar de inwoners van Saumur hebben iets in het snuitje en verschillende jonge mannen dingen naar de hand van dochter Eugénie, die zelf niets vermoedt.

Alles verandert wanneer Charles Grandet, het neefje van Félix, in Saumur arriveert. Charles' vader wil hem weg uit Parijs, opdat deze zelfmoord wil plegen na al zijn geld te verliezen. Wanneer Félix merkt dat Charles en Eugénie het goed met elkaar kunnen vinden, wil hij Charles zien vertrekken, met zo weinig mogelijk geld. Zijn vertrek valt Eugénie erg zwaar, want ze is smoorverliefd op hem geworden. Wanneer Félix verneemt dat Eugénie extra goud heeft meegegeven aan Charles, gaan de poppen aan het dansen. De explosieve situatie leidt tot verdriet, wanhoop en zware ontgoocheling, en uiteindelijk ook de ondergang van het gezin Grandet.

Balzac weet zoals steeds overtuigende personages neer te zetten. Niet alleen bij de karakterisering van Félix Grandet als onuitstaanbare vrek en Eugénie Grandet als naïeve en vrijgevige jongedame, maar ook bij de evolutie van Charles Grandet, is er duidelijk een literair genie aan het werk, die als weinig andere schrijvers weet hoe hij een fascinerend verhaal op poten moet zetten, met geloofwaardige en boeiende personages, en een plot en ontknoping die nog weinig met de illusie van romantiek te maken hebben, maar diep geworteld zit in bitter realisme, hoewel dus niet zonder een vleugje humor.

maandag 20 februari 2017

BMI: Body Mass Inversion

De vuile ramen, met recente adem aangeslagen,
woorden, soms een schreeuw, slaan te pletter op dubbele beglazing.
Ongewassen lakens en een sofa om op te slapen,
de geur van gevangenschap, van gekooid kweeklijf,
en complexen die de kamer nooit verlaten.
Je woont in een bijeen verzameld trauma,
een boze droom van enkele vierkante meters groot,
vele verdiepingen hoog. Achter het raam, voorbij de valse hoop
op een snelle verlossing, het panorama van een stad
waar je even geen deel meer van uitmaakt, je leven
uit dit mierennest geschrapt. En niemand die het merkt.

De honger naar verzadigde vetten en suikers
brandt in je keel, maakt je tong een droge leren lap dat verhard
in het lange wachten, een dagelijkse kick die er plots de brui aan gaf.
Marteltuigen om vet te verbranden, liters zweet
en de stank niet te harden, maar afslanken zul je,
afgesneden van de toevoer van frisdrank en vet,
gedaan met donuts en spek, weg met cola en drek,
Geen taartjes, geen fastfood, cold turkey in vastgoed.

En 's avonds worstel je met andere duivels,
Stockholmsyndroom, het pad naar verlossing,
gehandboeid aan haar perverse geest, gedwongen dieet,
doeltreffend maar wreed. Mindblow, ze is zo mooi.
Perfect getraind, je ziet jezelf over enige tijd,
jouw spiegelbeeld in een streeflijf, een Siamese tweeling
verwikkeld in een titanenstrijd, en hoe de rollen omgedraaid,
hoe haar kont de sofa zal dragen tot ze in jouw afdruk past.
Je hebt je doelgewicht bereikt, fastfood is verleden tijd,
maar voor haar start een soortgelijke proef.
Ze zal vreten tot ze zo dik als jij toen.

Naar Irvine Welsh' roman The Sex Lives Of Siamese Twins

vrijdag 17 februari 2017

Koala

Koala is een Antwerpse band die volop experimenteert met trip-hop, hip-hop, rock, dub, funk en die een waanzinnig lange lijst aan samenwerkingen op zijn palmares heeft staan. Al meer dan tien jaar werkt Carlos Dyckmans samen met diverse muzikanten, zangers en mc's, en het resultaat is indrukwekkend: drie ijzersterke platen: 'Gravity', 'Central' en 'Tall Machines'. Verschillende dj's maakten remixen van hun songs. Hieronder een greep uit hun werk. Op 12 april zal Koala het muzikale gedeelte verzorgen van 4 jaar Ballonnenvrees in De Kleine Hedonist. Naast oude nummers zal er ook gloednieuw werk aanwezig zijn. Iets om naar uit te kijken dus!
 

donderdag 9 februari 2017

Ballonnenvrees 8 februari 2017

Al bijna vier jaar biedt 't Werkhuys onderdak aan Ballonnenvrees, als de eerste locatie die er als de kippen bij was. Dat was vandaag niet anders. We openden de avond met een straffe tekst van Kempisch dichteres Sam Hoeck, over een gevallen kind, liefde als een bokswedstrijd, zelfverdrinking en tepels die door een bikinitopje priemen. De jarige Mark Opfer-Ruting kwam helemaal uit Amsterdam om het te hebben over de man van de maan, een rookverslaving en de zon, dit in zijn gebruikelijke rijke taal. Adriana Kobor komt uit Hongarije en heeft zich in Antwerpen genesteld. Naast een Nederlandstalig gedicht bracht ze een wat lugubere Engelse tekst die ontzettend beeldend was, vol folterende metaforen en enkele bijbelse beelden, een beetje in de buurt van Beat. Gert Vanlerberghe probeerde enkele nieuwe teksten uit, ook in het Engels.
Vervolgens hadden we Leuvens singer-songwriter Carl Durant over de vloer. In zijn set van zo'n halfuur, en zes liedjes, had hij het onder meer over zijn tienjarige verblijf in San Diego, en waarom hij daar weer weg moest (bezongen in 'Fire and Earthquakes'). Ook zijn gloednieuwe single 'Silhouettes' kwam aan bod. De mooie liedjes brachten de sfeer er goed in, zo net na de pauze. Spoken word artieste Louche Loesje komt uit Turnhout. Ze opende met 'Gifwolken', over een chemische aanval op Syrië, en slamde over de consumptiemaatschappij en winstbejag. Haar afsluiter 'Wij Vrouwen' kwam hard aan.
Teddy Bair is een vaste waarde geworden in het Nederlandstalige slamcircuit. Hoewel hij niet helemaal in vorm was, opende hij sterk met een tekst over vluchtelingen. Ook zijn klassieker op de tram werkte erg goed en hij had het publiek in zijn zak. Daarna liet hij enkele steken vallen, zoals in zijn steengoede brief aan België, een pakkende tekst en een van zijn klassiekers, die hij helaas niet meer helemaal van buiten kent. Ook bij zijn tekst in het West-Vlaams was hij even opnieuw beginnen. Ook een kanjer van een vaste waarde gaat wel eens de mist in, al slaagde hij er toch nog in het publiek op zijn hand te halen.
'Nachtroer', de opvolger van 'Kameleon', heeft vandaag de kaap van duizend verkochte kopieën overschreden, en de bundel is nog maar net verschenen. Charlotte Van den Broeck was er de eerste twee edities van Ballonnenvrees bij, alweer vier jaar geleden, en ook vandaag kon ze onze harten veroveren, met het zorgvuldig gesponnen en ontzettend aangrijpende relaas van een afscheid, in acht delen. De krop in de keel die we kregen, moesten we dringend met een pauze doorspoelen.
De improcomedy van Vers Vlees, onder leiding van Pieter Beck, opende de open mic, met enkele ludieke interactieve spelletjes, zoals '1-2-3', 'Het Orakel' en 'Seks Met Mij'. Tien acteurs vormden een orakel dat op hetzelfde moment een antwoord moest geven op een vraag uit het publiek. Zo wilde Mark Opfer-Ruting weten of hij naar Arnhem moet verhuizen. Ook kwamen we te weten dat seks hebben met de acteurs zo'n beetje is als een tandenborstel, kaas, ontbijtgranen en een zebra. Zeer geestig staaltje van hun kunnen.
Marjan De Ridder deed het met schilderkunst, zo bracht ze teksten beïnvloed door Toulouse-Lautrec en Spilliaert, over een burn-out. Hind vuurde gebalde en opzwepende spoken word op ons af, een sjaal van de Palestijnse vlag rond zich gedrapeerd, met teksten over de wapenindustrie, onze onverschilligheid, Syrië en Palestina. Joris Gielen, van Collectief Dichterbij, gaf ons vier smakelijke gedichten, over clichés en uitgestorven dieren. Dan hadden we fotograaf en dichter Gust Peeters, die 'Genezing' bracht, een naar het Nederlands vertaalde tekst van Leonard Cohen. Dat begint stilaan genoeg materiaal te worden voor een LC-bundel. Nils Geylen sloot onze mooie avond af met drie gedichten: 'Rekenschap', 'Interludium' en 'Melania', een wat geagiteerde tekst over pussyfingers en zo - u weet wel.

De volgende edities zijn op 3 maart, 25 maart, 12 april en 1 mei. Wees erbij. U zal het zich niet beklagen! 

Foto's: Gust Peeters

maandag 6 februari 2017

Literaire tip: Umibe no Kafuka

Bij magisch realisme in fictie kan de schrijver subtiel met beide handen tegen de grenzen van de werkelijkheid duwen tot die uiteindelijk beginnen te plooien. De auteur vertrekt vanuit een doodnormale realiteit en eindigt bij situaties en gebeurtenissen die werkelijk te gek zijn om los te lopen mochten deze al in het begin op een schoteltje aan de lezer worden geserveerd. Maar wanneer je de ontknoping van het verhaal volgt, als trouwe lezer die helemaal wordt opgeslokt door de verhaallijn en niet merkt hoe de grenzen worden omgebogen, lijkt de eindsituatie van het verhaal niet eens zo gek of zo ongeloofwaardig meer. Maar als schrijver kan je ook al meteen een flinke scheut magie en mythe in je literair brouwsel gieten, stevig roeren en een parel van een sprookjesachtig en toch pijnlijk realistisch verhaal afleveren dat jong en oud tot in het diepst van hun ziel raken. Dat laatste deed de immens populaire Japanse fictieschrijver Haruki Murakami in zijn bestseller Umibe no Kafuka, in het Nederlands Kafka op het Strand, uit 2002.
De surrealistische, met raadsels gelardeerde roman springt voortdurend heen en weer tussen twee verhaallijnen, de oneven hoofdstukken volgen de jonge Kafka, de even hoofdstukken de oude Nakata. Kafka Tamura loopt op vijftienjarige leeftijd weg van zijn vader, de beeldhouwer Koishi Tamura, om een griezelige oedipale voorspelling te ontkomen en zijn moeder en zus te zoeken. Op de bus ontmoet hij Sakura, een jonge vrouw, en na hoogst bizarre omzwervingen belandt hij in een bibliotheek in Takamatsu, waar Oshima, een transgender die lijdt aan hemofilie, zich over hem ontfermt. 's Nachts krijgt Kafka vaak bezoek van een een jongere mevrouw Saeki, de zangeres van het lied 'Kafka op het Strand' en nu hoofd van de bibliotheek en auteur van een boek over mensen die een blikseminslag hebben overleefd. Hij wordt verliefd op de jongere verschijning, maar vraagt zich af wie mevrouw Saeki eigenlijk is en graaft verder in haar droevige verleden. De situatie escaleert. Enkel de telefoongesprekken met Sakura geven Kafka het gevoel dat hij nog in verbinding met de werkelijkheid staat. Wanneer de politie lastige vragen begint te stellen over een moord waar Kafka mogelijk mee te maken heeft, springt Oshima voor Kafka in de bres door de agenten om te tuin te leiden.

De minder begaafde en verwarde Nakata probeert op zijn oude dag rond te komen door verdwenen katten op te sporen. Dat doet hij door andere katten te ondervragen, wat vaak erg grappige dialogen oplevert. Op een van zijn speurtochten belandt hij aan de andere kant van Japan, waar hij met de vrachtwagenchauffeur Hoshino van het ene gekke avontuur in het andere belandt. Zo zijn er Johnnie Walker, een kattenmoordenaar die zich kleedt zoals de man op het logo van het beroemde whiskymerk, en die van de dode kattenzielen een fluit wil maken; en Kolonel Sanders, een pooier die sterk op de gelijknamige oprichter van fastfoodketen Kentucky Fried Chicken lijkt en hen helpt bij het vinden van een mysterieuze toegangssteen tot een andere wereld. Deze twee verschijningen, of 'concepten', horen tot de meest absurde en inventieve aspecten van de roman, die de lezer gewoon moet aanvaarden.

De kracht van muziek is een van de belangrijkste thema's in de roman. Zo is Oshima wild van Schuberts piano sonata in D Majeur, wat hem helpt bij het rijden, en Beethovens 'Aartshertog Trio' is een voortdurende bron van inspiratie in het verhaal. Ook Hoshino wil meer over de Duitse componist te weten komen na een memorabel gesprek in een koffiebar. Oshima vertelt Kafka dat dichters hun inspiratie uit dromen halen en daaruit hun woorden winnen om in de wakkere werkelijkheid hun poëzie mee te componeren. De woorden dienen als een profetische tunnel die in verbinding staat met de lezer. Ook de ziel krijgt hoge krachten toegeschreven. Zo wordt gesuggereerd dat Kafka, Saeki en Nakata in een alternatieve werkelijkheid met elkaar zijn verbonden, hun zielen in elkaar verstrengeld. Zo kan Nakata een man doden wiens bloed op Kafka's handen verschijnt, zonder dat Kafka en Nakata elkaar ontmoeten. De verscheidene surrealistische gebeurtenissen in het verhaal slaan de nuchtere maatschappij met verstomming. Hoe ga je bijvoorbeeld om met een stortbui waarbij miljoenen vissen uit de lucht vallen? Net dat is de kracht van de hoge dosis aan magisch realisme in Murakami's verhaal.

Het boek is een ware puzzel en kan gelezen worden als een complex raadsel, maar wel één waar nooit echt een oplossing voor wordt aangereikt. De lezer heeft een enorme vrijheid om de eindjes aan elkaar te knopen en een hiërarchie van betekenis aan de gebeurtenissen vast te knopen, en misschien is die vrijheid wel zo groot dat het bijzonder moeilijk wordt om het verhaal op een eenzijdige manier te begrijpen. Voor wie van verhalen houdt die van A tot Z reizen en waarbij op het einde alles helder is uitgelegd en opgelost, is Kafka op het Strand een hele uitdaging. Voor wie de kracht en het vermogen heeft om los te laten en te verdwalen in een universum waarin je van de ene verwondering in de andere sukkelt en je voelt dat een volledig begrip van de verhaalwereld en de onverklaarbare fantastische gebeurtenissen je petje te boven gaat en weet dat dit eigenlijk heel oké is, kan ik de roman sterk aanbevelen, want in dat geval kan hij niet teleurstellen, enkel een blijvende indruk nalaten van een verhaal dat je nooit eerder had gelezen en dat je met indrukken opzadelt die je nooit meer zal vergeten.

zaterdag 28 januari 2017

Ballonnenvrees Mechelen 27 januari 2017

Het is Poëzieweek! Voor het eerst ging Ballonnenvrees eens buiten de gemeentelijke grenzen van Antwerpen kijken voor een locatie. Ballonnenvrees vond de bibliotheek van Mechelen. Zo werd een hoogst kwalitatieve avond beraamd op de tweede dag van de Poëzieweek. Die werd geopend door Gert Vanlerberghe zelf, die teksten afvuurde over vooruitgang, selectieve armoede, kerkhoven en jazz. Gents dichteres Dominique De Groen volgde met een kapitalistisch epos over haar job bij een kledingzaak. Een zinnenprikkelende, speelse, maar nuchtere tekst die de vinger op de wonde houdt.
Met Arno Moens hadden we al de laatste man van de avond. Hij is geen onbekende voor wie wel eens vaker naar een evenement in de bibliotheek gaat. Met zijn collectief Dichtatuur organiseert hij er frequent poëzieavonden. Vooral zijn tekst rond de zin 'Check! Ik ben een mens' was opvallend. Halverwege was hij zijn tekst kwijt, maar dat loste hij op magnifieke manier op door plots te verdwijnen, als was het deel van zijn act. Zijn performance was uiterst dynamisch, geestig, charmant, en zat vol met grappige gimmicks, zoals de schoenen en kousen die hij onderweg verloor. Op het einde van zijn optreden zocht hij druk in de zakken van zijn pak naar een brief die hij wou voorlezen, en vond die uiteindelijk achter zijn oor. Het was een minuscuul papiersnippertje en de tekst die hij 'ervan af las' kon er onmogelijk op. Zeer spitsvondig allemaal. We zien hem graag samen met zijn broer Hidde terug op de verjaardagseditie in april!
Na de pauze was het aan de Mechelse dichteres Samira Saleh, die nog heel last-minute kon komen invallen. Haar spoken word deed ze in het Engels en fladderde rond thema's zoals feminisme en onzekerheid. Dat ze geen muurbloempje is. Dat het leven als een gekleurde vrouw soms een bikkelharde strijd is. Innemend optreden vol mooie boodschappen!
Jill Marchant stond op vertrouwde grond. Nog geen jaar geleden won ze hier op dit podium in Mechelen de Naft Voor Woord voorronde die haar een ticketje naar de finale opleverde, die ze dan ook won. Deze winnares staat bekend om haar speelse performance en haar experimentele maar hartverwarmende teksten. Eerst blies ze een ballon op, die ze vervolgens met een scherp voorwerp doorprikte. Aan de reactie van sommige mensen uit het publiek bewees ze proefondervindelijk dat ballonnenvrees wel degelijk bestaat. Daarna vroeg ze of we onze ogen wilden sluiten. Bij het woord 'wakker' ontwaakte het hele publiek in een krater. Ze spinde een tekst rond het neologisme 'heuvelen', waarvan ze had gehoopt dat ze dat zelf had bedacht, maar helaas, het woord bestond al. Ook bracht ze haar alomvattende gedicht, dat als reclame voor Naft Voor woord diende. Vervolgens telde ze tot drie, waarop iedereen in het publiek hun favoriete dier moest nabootsen, wat een hilarisch effect had. Haar laatste tekst, een bijna improcomedy-achtige manier van uitbeelden hoe een kop koffie wordt besteld en opgediend, is ondertussen al zo'n beetje een klassieker geworden.
Een jaar voor Jill de prijs in de wacht sleepte, won Moya De Feyter Naft Voor Woord, toen nog bekend onder de naam Frappant TXT. Met haar aangrijpende tekst over een bosklasse met achtjarigen waar zij een begeleidster was, over het kind dat elke avond aan haar bed stond met vragen over mannen met een bom aan hun buik, over knappe bedelaars, sloot ze een meer dan geslaagde editie van Ballonnenvrees af, de 40e trouwens, en de eerste ver weg van Antwerpen. Ik dank bib, artiesten en publiek, want deze avond was goud waard.

dinsdag 24 januari 2017

Literaire tip: Infinite Jest

Hou jullie vast aan de takken van de bomen voor de literaire tip van deze week. Graag wil ik een van de meest geschifte en geniale romans aanraden die ik ooit heb gelezen. De waanzin loert achter elke pagina van Infinite Jest door David Foster Wallace, een episch meesterwerk uit 1996 van meer dan 1000 pagina's, waarvan de laatste 100 eindnoten zijn (en eindnoten van eindnoten, en voetnoten bij eindnoten... je wordt er zowaar duizelig van). Het lezen van deze encyclopedische roman is een hele beproeving, maar de Amerikaanse schrijver is niet zuinig met beloningen in de vorm van straffe anekdotes, wilde actie waarbij je op het puntje van je stoel zit, krankzinnige complotten en hilarische grappen. Toegegeven, als je geen specifieke interesse koestert voor tennis, kunnen de vaak langdradige uiteenzettingen over alle bijzonderheden die de sport te bieden heeft en verslagen van tennismatchen, nogal vervelend zijn; en dat je de hele geschiedenis van de Assassins des Fauteuils Rollents (de AFR: separatistische rolstoelterroristen) in kleine lettertjes in een eindnoot moet lezen, is ook best een karwei. Maar het is een dolle rit. En niet alleen voor wie van moeilijke, experimentele literatuur genre Pynchon houdt. Al gaat Wallace mogelijk nog enkele stapjes verder dan zijn mysterieuze collega.

We bevinden ons in de nabije toekomst, in een dolgedraaide fase van het laatkapitalisme, waarin de jaartallen genoemd zijn naar producten. Zo heb je Year of the Depend Adult Undergarment, Year of the Trial-Size Dove Bar, Year of the Perdue Wonderchicken enzovoort. De roman geeft meestal aan in welk jaar een nieuw hoofdstuk zich afspeelt, maar niet altijd, en het duurt ook even voor we de chronologie van deze hoogst bevreemdende jaartallen voorgeschoteld krijgen. Ook wisselt het verhaal erg grillig tussen de verschillende jaartallen, wat het er aanvankelijk niet gemakkelijker op maakt om het verhaal te kunnen volgen. Johnny Gentle, de karikatuur van een populistisch politicus, is president van Amerika, waar men met zijn hulp eindelijk een oplossing heeft gevonden voor het vuilnisprobleem. Daarvoor hebben ze New England moeten opofferen, wat nu een gigantische vuilnisbelt is geworden. De V.S. leiden nu de O.N.A.N., Organization of North American Nations, waarbij ook Canada en Mexico horen. De AFR willen door middel van terreur bereiken dat Canada zich van de O.N.A.N. afscheurt, om dan hopelijk later een onafhankelijk Québec te verkrijgen.

Harold, Orin en Mario zijn de zonen van Avril Mondragon en de gekwelde regisseur James Incandenza, die een dodelijk verslavende film genaamd Infinite Jest heeft gemaakt, die zo grappig is dat de kijker na een dagenlange obsessie aan een lachbui bezwijkt. Na James' zelfmoord door zijn hoofd in een microgolfoven te steken, organiseren verschillende overheidsdiensten een zoektocht naar de originele 'master copy' van de film, die ook wel The Entertainment of de samizdat wordt genoemd. Zo willen de separatisten van de AFR de film gebruiken in hun terroristische aanslagen tegen de Verenigde Staten. Een van hen, Rémy Marathe, een viervoudig spion, bezoekt Ennet House, een kliniek voor verslavingszorg, waarin de hoofdactrice van de film en ex van Orin is opgenomen, in de hoop dat zij hem kan helpen de 'master copy' terug te vinden.

Verder krijg je een inventaris van alle mogelijke soorten drugs en verslavingen, en een lawine aan soms hartverscheurende, soms hilarische getuigenissen die tijdens bijeenkomsten in die kliniek worden gedeeld. Zo is er het heldhaftige verhaal van Don Gately, een beer van een vent die het in een adembenemende passage opneemt tegen een hoop gewapende Canadezen. De stream-of-consciousness terwijl hij in het ziekenhuis van het gevecht herstelt, is om duimen en vingers bij af te likken. Ook Harold (Hal) kampt met een verslaving, niet alleen die aan weed, maar ook aan stiekem iets doen wat niet mag, wat botst met zijn geordende leven op de elitaire sportschool die zijn vader heeft opgericht. Het is een van de vele elementen in de doorgedreven vervreemding van zijn familie. Een van de meest intrigerende elementen uit deze verhaallijn is Eschaton, een hoogst merkwaardig oorlogsspel dat uitvoerig, en over tientallen pagina's, wordt beschreven. Tot slot zijn de vele gesprekken tussen Hal en zijn zwaar misvormde broertje Mario bijzonder hartverwarmend en geestig.

Infinite Jest is een bijzonder straf staaltje van postmodernistische literatuur, een hypergedetailleerd epos, een verslavende hybride van dagelijkse soap en naslagwerk dat bol staat van de interviews, verslagen, wiskundige formules, filmtheorieën, freudiaanse psychologie en vooral sappige verhalen, een tragische grap die wel nooit lijkt op te houden. Dat wil je als lezer niet, want je wil in het boek blijven wonen, hoe dystopisch dit toekomstbeeld ook is en hoe uitzichtloos de levens van de personages ook zijn. Het is de speelsheid van het verhaal die je volledig in haar ban zal houden. En het gevoel dat dit een van de meest briljante romans is die ooit zijn geschreven.

In onderstaand fragment vertelt David Foster Wallace in een interview over de onderliggende ideeën van zijn legendarische roman, over humor en over zelfmoord. Uiteindelijk zal hij in 2008 na een lange depressie zichzelf van het leven beroven.

donderdag 19 januari 2017

Flavours of the month

Apart from sharing poems, literary tips and poetry event reviews (most of which is in Dutch), this blog also tries to post a list of exciting new singles on a monthly basis. So it's time for the first monthly singles list of the year, an a chance to discover loads of new artists: our number one Mosa Wild, Jens Lekman, Ten Fé, Emmit Fenn, The Bay Rays. Very high in the list we have Josh Klinghoffer's side project Dot Hacker (yes, you know him, he's the current guitar player of Red Hot Chili Peppers), a must-hear! Meanwhile, we have some intriguing new singles by some of the dinosaurs of the music industry: David Bowie (from an EP released after his death), Deep Purple, Slowdive, Grandaddy. It also seems Childish Gambino has made a huge hit single with 'Redbone'. There's also some local talent involvend, such as Kyoko's new solo single and Antwerp-based singer-songwriter Strange Ways Of Attraction. Check it out!

  1. Mosa Wild - Smoke
  2. Whispering Sons - Strange Identities
  3. Dot Hacker - C Section
  4. Grandaddy - Evermore
  5. Slowdive - Star Roving
  6. SOHN - Hard Liquor
  7. Jens Lekman - What's That Perfume That You Wear?
  8. Childish Gambino - Redbone
  9. Alcest - Oiseaux de proie
  10. Emmit Fenn - Blinded
  11. Portugal. The Man - Noise Pollution
  12. The Bay Rays - Satisfaction
  13. Deep Purple - Time For Bedlam
  14. David Bowie - No Plan
  15. Car Seat Headrest - Destroyed By Hippie Powers
  16. Ten Fé - Twist Your Arm
  17. Francobollo - Wonderful
  18. Clap Your Hands Say Yeah - Fireproof
  19. Ryan Adams - Do You Still Love Me?
  20. Declan McKenna - The Kids Don't Wanna Come Home
  21. Kyoko - Wildest Rain
  22. The Jesus & Mary Chain - Amputation 
  23. Newmoon - Helium
  24. Menace Beach - Suck It Out
  25. Sinkane - Telephone
  26. Temples - Strange Or Be Forgotten
  27. The Orwells - Black Frances
  28. Cloud Nothings - Internal World
  29. The Moonlandingz - Black Hanz
  30. Strange Ways Of Attraction - A Painful Case

maandag 16 januari 2017

Impeachment song

You're a ginger muppet, you're like Fozzie on prozac,
a soap opera jock, fallen glory like BoJack,
but those who elected you they're even worse off,
their brain cells combined they might get a diploma.
Oh fuck, no, they didn't, close but no cigar.
The Alt-right use their brain the way Boris plays guitar.
Look what they've done, and they start to regret it.
They voted a joke that looks stupid on Reddit.
Your views on the world lead to nothing but shipwreck.
What to think of a leader whose tweets need a fact check.
You're dumb, dumber, trump, you're a threat, yeah, you're dangerous;
a comic book villain, Zedd from the fucking Power Rangers,
a typical crook just like Bush or Darth Vader,
but your evil mind is the Barringer crater.
Go fuck yourself, Donald, let go of the hate, man.
Withdraw from the White House to make Murica great again.

donderdag 12 januari 2017

Literaire tip: The God Of Small Things

De dagen zijn kort, het vriest dat het kraakt, er is geen zak te beleven. Tijd om, na verschillende jaren, de literaire tip weer van onder het stof te halen, het hele voorjaar lang, om de twee weken!
We beginnen met een van de meest indrukwekkende romans die ik ooit heb gelezen. In 1997 publiceerde de Indische schrijfster en activiste Arundhati Roy haar eerste en enige roman The God Of Small Things, die geheel terecht bekroond werd met de Booker Prize.

De lezer kijkt binnen bij een familie uit Ayemenem, waar een tweeling, de getraumatiseerde Esthappen en zijn zus Rahel, op jonge leeftijd van elkaar wordt gescheiden. Wanneer ze elkaar meer dan twintig jaar later weerzien, blikken ze terug op hun tragische en bewogen verleden, en met name de verdrinkingsdood van hun nicht Sophie Mol en de verwoestende kaken van een laffe leugen.

Een van de meest opmerkelijke personages is hun tante, Baby Kochamma, die na een mislukte liefdesaffaire toen ze jong was, verbitterd geraakte en zich in het verhaal voornamelijk bezig houdt met het smeden van snode complotten omdat ze anderen het geluk niet gunt. Het boek biedt trouwens een diverse waaier aan intrigerende vrouwelijke personages en toont hoe verroest ook de rol van de vrouw is in het kastensysteem.

Dat kastensysteem heeft een destructieve invloed op heel wat mensen uit Kerala, en staat centraal in deze roman, waarvan de titel verwijst naar hoe kleine dingen een groot effect kunnen hebben op iemands leven, wat dus op schrijnende manier duidelijk wordt in het verhaal. De getalenteerde maar arme Velutha, een 'onaanraakbare', ondervindt aan den lijve hoe dit systeem het leven van bij de geboorte bepaalt en hoe ridicuul en zelfs gevaarlijk het is om hier iets aan te veranderen. Hij behoort namelijk tot de allerlaagste kaste en dient zich daar dus in te schikken. Dat hij zo geliefd is bij de tweeling, en bij hun moeder, is voor bijna alle andere personages een doorn in het oog. Het verhaal werpt ook een blik op het leven van Syrische christenen in Kerala en op het opkomende communisme, wat voor best wat controverse zorgde in Indië. Roy moest in het Verenigd Koninkrijk publiceren, want in Indië vond ze om die reden geen uitgever.

Heel interessant is hoe Roy de tijd behandelt in de roman. Die loopt helemaal niet chronologisch, maar de vertelling springt voortdurend heen en weer tussen 1969 en 1993, tussen herinnering en ontmoeting, zo gefragmenteerd is de roman - een reden te meer om hem te koesteren.

The God Of Small Things is een absolute aanrader voor wie van in een prachtige stijl ondergedompeld poëtisch proza houdt, voor wie een zwak heeft voor schijnbaar onbelangrijke personages die een vastgeroest systeem uitdagen, en voor wie zich afvraagt wat dat nu eigenlijk is, liefde.