Ik verlaat het jaagpad in Aalter en trek naar Knesselare voor een curiositeit, het graf van Nicole Annys. Haar weduwnaar, de beruchte oplichter Jean-Pierre Van Rossem, had een diepvriezer in haar graf ingebouwd, die haar lichaam maandelang lekker koel hield, tot het toestel kortsluiting kreeg en ontplofte. Ik volg weer de vaart, zie scholeksters, futen, bergeenden en de eerste oeverzwaluw. In Merendree bekijk ik het Gekke Fietsen Museum, niet echt een omweg waard, maar ik moest er nu eenmaal langs. Uiteindelijk herken ik de Sint-Baafskathedraal en het belfort in de verte. Gent is de eerste van de elf steden die ik bereik, aangenomen dat ik uiteindelijk in 2027 of 2028 weer in Brugge zal eindigen. In de diverse buurt Brugse Poort is De Redding nabij. Amper zet ik een voet in Gent of ik kom iemand uit het poëziewereldje tegen. Zo klein is Gent. Of zoveel Gentenaren ken ik. Om de hoek van de Fatima tref ik een schitterende ROA aan.
Ik steek de Leie over bij de Portus Ganda en passeer de Sint-Baafsabdij. Ik ruil de Leiestreek om voor het Waasland, de streek van de vossenstreken. In Lokeren volg ik de schilderachtige Durme. In Sint-Niklaas tref ik opnieuw een ravissante ROA aan. Aangezien er geen eindpunt is vastgelegd fiets ik gewoon door naar huis en verbreek zo mijn eigen dagrecord. Ik moet tegen de 125-130 km hebben gefietst vandaag. Achter de velden van Zwijndrecht duikt de fiere kathedraal van Antwerpen op en aan de oevers van het Galgenweel en van de Schelde kijk ik uit over de skyline van de tweede stad van de Elf, mijn thuisstad. Voor de liftdeuren van de Sint-Annatunnel geven punkers een fietsbelconcert. Ik duik met hen de tunnel in en eindig in het middeleeuwse centrum. Ik passeer de Sint-Andrieswijk, het Maagdenhuis, het Mechelseplein en eindig op de Leien. Wellicht was dit de langste etappe maar mogelijk ook de gemakkelijkste. Platter zal het landschap niet meer worden want volgende keer duik ik zuidwaarts naar de hoofdstad en uiteindelijk ook de taalgrens.
De streek tussen Antwerpen en Brussel ken ik zo mogelijk nog beter dan die tussen Gent en Antwerpen. Ik volg de Schelde, vier dagen later: Zuid, Nieuw Zuid, Hobokense Polders, Fort van Hoboken - allemaal in de vroege avond van een werkdag. Ik doorkruis Rivierenland en steek per veerboot de Rupel over van Boom naar Klein-Willebroek. Aan het Sasplein, dat een zekere charme uitstraalt, begin ik het kanaal te volgen richting Brussel, en sta in Willebroek oog in oog met de metalen muil van de Vredesbrug. En zo kan ik ook de provincie Antwerpen afvinken. Ik kom er op deze route niet meer terug. Heel wat van die enorme sasbruggen later bereik ik het gehucht Heienbeek, ook bekend als Verbrande-Brug, een naam die bij filmfanaten allicht een belletje doet rinkelen. Ik heb de taart die Vlaams-Brabant is aangesneden, en Brussel is de vulling. Na Vilvoorde is de hoofdstad niet ver meer. Ik verbaas me er zelfs over hoe vlot het gaat.
