Waar er voor 13 jaar Ballonnenvrees wat minder volk aanwezig was, zwol het publiek voor de Mechelse mei-editie weer aan tot een zeer bevredigend aantal. Gert Vanlerberghe probeerde een gloednieuwe en zeer politiek geladen tekst uit op het publiek en sloot af met heiligentekst 'Verzet de berg', een eerbetoon aan het Armeense volk. Zijn sonnet 'Rare slak' droeg Stef Unchained, fka Stappende Stef, op aan zijn vriendin. In 'Lange benen' liet hij ons zwerven door Brusselse en Antwerpse straten. Hij nam ons mee naar de fabriek en naar de Aldi, met teksten die tot de verbeelding spraken en tussen de regels door een warme oproep tot solidariteit. Luca De Decker zou zomaar eens de jonste deelnemer aan Ballonnenvrees ooit kunnen zijn. Met zijn welgemikte teksten rekende hij af met de bloeddorst en de onverdraagzaamheid van de mens. 'Schrijven kan je vervoegen' - die titel alleen al - is een knap spel met beelden en metaforen en nog een urgente boodschap ook. Zo schuwde hij de zware thema's niet. Hij sloot af met het iets lichtere en meer zelfreflecterende 'DIY-project'. Luca De Decker is een grote belofte voor op de woordpodia in de zeer nabije toekomst.
Amanda Bos stond voor de allereerste keer op een podium. Dat deed ze met de gedichten 'Te jong', 'Zonder klokkengeluid' en met korte verhalen over huilende bomen, wekmerels en mezenscheetjes. Origineel, ontroerend en altijd stof tot nadenken. Luc Geeraert is een van de beste dichters van het moment. Zijn onuitsterfelijke dinosaurusgedicht is ook een ode aan de dinokoek maar kaart vooral een dieper probleem aan. Net als in '2084', een schrikwekkend toekomstbeeld, Black Mirror in dichtvorm. Luc, van Ukkel, nu Leuven, eindigde bij de ratten, spoken word dat kriebelt, kruipt, krioelt, wemelt, het liefst nog onderhuids, om nachtmerries van te krijgen. We zagen een dijk van een performance met onvergetelijke teksten barstensvol originaliteit, humor en een vleugje scifi-horror. "Elke druppel draagt in zich de belofte van een tsunami", door die zin alleen al zou Vanessa Daniëls in een eigentijdse canon moeten belanden. Het was een eer om de line-up met haar te mogen afsluiten. De bedenker van #NovemberVers bracht ons in een bijna meditatieve, vloeibare staat, bivakkerend in een barmoeder. Ze plukte teksten uit haar nieuwe project Meikevers en kruiste de degens met een moderne Blauwbaard, in een ijzingwekkend sprookje op de trein. Vanessa Daniëls is een poëziekanjer.
De open mic'ers van deze avond waren zowat doorheen de avond uitgesmeerd. Robin Schelstraete is Kraanman (altijd aanman) wanneer hij een akoestische gitaar vastneemt. We kregen een gloednieuw nummer over zijn opa. Ook lokaal talent Hummie had zijn gitaar mee, voor een hertaling van een nummer van Damien Rice. Marzena Lesinska eerde het zwart en het geel. Lies Van den Plas bracht het heerlijke nieuwe verhaal 'Straaljager' en een veel ouder gedicht dat aansloot bij IDAHOT. Felix Sandon mijmerde over tweedehandsherinneringen aan de oorlog, die - net als oorlog zelf - van alle tijden zijn. Gust Peeters ging de moedige uitdaging aan om 40 jaar oude gedichten op ons los te laten.
Wij zagen een kwalitatief zeer hoogstaande avond poëzie en muziek en roepen: meer van dat. Natuurlijk roepen wij dat want wij willen dat er volgende keer opnieuw zoveel volk komt opdagen. Maar je zal het je allerminst beklagen als je komt kijken naar de tweede laatste edities voor de zomer: op 27 mei in Café Boekowski en op 25 juni (de 150e editie!) in Café Het Maanlicht. We hebben twee line-ups klaarstaan waar je gewoon niet aan kan weerstaan.
