En zo begin ik aan een nieuw fietsavontuur in meerdere delen, een workout-in-progress. Het plan is om de hoofdplaatsen van de Belgische provincies, plus de hoofdstad, met elkaar te verbinden. L'union fait le fiets. Aan mijn tempo zal ik daar wellicht 15-20 dagen over doen, verspreid over één of twee jaar. Ik begin met de gemakkelijkste afstanden en eindig met de meest pittige etappes. Van het mooie Brugge, hoofdplaats van West-Vlaanderen, fiets ik naar het oosten, eerst via de Begijnenvest en het romantische Minnewater, voorbij de Poertoren, dan via het Kanaal Gent-Brugge het Brugse Ommeland in. Te Moerbrugge stop ik bij een pakkend vredesmonument. Op de trein naar Brugge had een oudere man me de vernieuwde taverne van de jachthaven van Beernem aanbevolen. Inderdaad een fijne plek om rustig op het terras aan het water te zitten. Het is mijn laatste halte in deze provincie. Al gauw bereik ik het Meetjesland in Oost-Vlaanderen.
Ik verlaat het jaagpad in Aalter en trek naar Knesselare voor een curiositeit, het graf van Nicole Annys. Haar weduwnaar, de beruchte oplichter Jean-Pierre Van Rossem, had een diepvriezer in haar graf ingebouwd, die haar lichaam maandelang lekker koel hield, tot het toestel kortsluiting kreeg en ontplofte. Ik volg weer de vaart, zie scholeksters, futen, bergeenden en de eerste oeverzwaluw. In Merendree bekijk ik het Gekke Fietsen Museum, niet echt een omweg waard, maar ik moest er nu eenmaal langs. Uiteindelijk herken ik de Sint-Baafskathedraal en het belfort in de verte. Gent is de eerste van de elf steden die ik bereik, aangenomen dat ik uiteindelijk in 2027 of 2028 weer in Brugge zal eindigen. In de diverse buurt Brugse Poort is De Redding nabij. Amper zet ik een voet in Gent of ik kom iemand uit het poëziewereldje tegen. Zo klein is Gent. Of zoveel Gentenaren ken ik. Om de hoek van de Fatima tref ik een schitterende ROA aan.
Ik steek de Leie over bij de Portus Ganda en passeer de Sint-Baafsabdij. Ik ruil de Leiestreek om voor het Waasland, de streek van de vossenstreken. In Lokeren volg ik de schilderachtige Durme. In Sint-Niklaas tref ik opnieuw een ravissante ROA aan. Aangezien er geen eindpunt is vastgelegd fiets ik gewoon door naar huis en verbreek zo mijn eigen dagrecord. Ik moet tegen de 125-130 km hebben gefietst vandaag. Achter de velden van Zwijndrecht duikt de fiere kathedraal van Antwerpen op en aan de oevers van het Galgenweel en van de Schelde kijk ik uit over de skyline van de tweede stad van de Elf, mijn thuisstad. Voor de liftdeuren van de Sint-Annatunnel geven punkers een fietsbelconcert. Ik duik met hen de tunnel in en eindig in het middeleeuwse centrum. Ik passeer de Sint-Andrieswijk, het Maagdenhuis, het Mechelseplein en eindig op de Leien. Wellicht was dit de langste etappe maar mogelijk ook de gemakkelijkste. Platter zal het landschap niet meer worden want volgende keer duik ik zuidwaarts naar de hoofdstad en uiteindelijk ook de taalgrens.
De streek tussen Antwerpen en Brussel ken ik zo mogelijk nog beter dan die tussen Gent en Antwerpen. Ik volg de Schelde [to be continued]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten