wat hebben de rammelende beenderen voorspeld
het meisje dat kalk en aarde at
een bruiloft weer uitgesteld en schouderophalend
afgelast: de kerk raakt niet af
geen pianola maar protomacho
geen citermiet maar cidervliet
de vlinders in haar buik
zuigen bloed weg: ze slaat bleek uit
liever stikken in een opgespoten prentenboek
dan honderd jaar eenzaamheid
de hangmat druipt van getarabiscoteerd verlangen
trekt een spoor van geil door het lompendorp
de vida loca leven in de marge
het gif van de schorpioen doet zweten en dansen
van pijn en lust niet weten waar kruipen
een lamme tong, een klammig kruis
de watervallen van Santa Rebeca
de doden beven in hun bedding
een rammel op richter in dit salpeterhuis
haar man vermoorden kan later nog
Geen opmerkingen:
Een reactie posten