Onder de sterrenstilte

Onder de sterrenstilte
Vallen wij in elkaar,
Deint onze wereld
Ongedwongen verder uit.
Het bos rondom ons verstomt
En de dieren, die weten.

Wanneer de dag zijn intrede
Opdringt aan de spinsels van de nacht,
Heeft het veld zich weer ontvouwd,
Zijn we bijna ontrafeld.

Live poetry: in beeld

Feest Van Den Boom
Powezie Den Boom In?
Ballonnenvrees
Gedempte Tongen
Dichtersweide Doel
Felisson Festival
De Fietseling
Café RoodWit

Foto's:
Sara Van Dyck
Tazou De Kat
Meduus
11*k*
Sam Dams
Peter JM Braet

Ballonnenvrees - eerste seizoen zit erop!

We trekken er tijdelijk de stekker uit bij Ballonnenvrees, maar spoedig - na de zomer, that is - zijn we er terug, met meer, méér, MEER poëzie en ander vertier!

Bedankt aan 't Werkhuys, De Kleine Hedonist, Bar Nadar en Ami voor al deze fijne avonden en namiddagen, dank ook aan Anke Verret om keer op keer voor zeer tot de verbeelding sprekende afficheontwerpen te zorgen. Dank u, publiek, om steeds de zalen te vullen met uw ongebreidelde aandacht.

Tien edities, tien geslaagde avonden, en vooral heel veel talent. Een grote dank aan:

vitalski en de living tornado's   peter holvoet-hanssen
aafke bruining   julie cafmeyer   von solo   droge piet
daan hafkamp   burning EGO   lize spit   tom du four
charlotte van den broeck   mon   nabil khazzaka
dorien de vylder   derrel niemeijer   kees van meel
akim aj willems   sara eelen   jef louisa versmissen
gust peeters   jonathan van limbergen   julie beirens
cyrelle mertens   tom driesen   het bochelprincipe
wim paeshuyse   moya de feyter   hanan smaisim
drink my puke   rotterdamse keet   geert briers
runa svetlikova   herman de greve   marco van dyck
vincent van meerbeeck   tryggve bauweraerts   hinda
antistresspoweet   ann kenis   joran jambé   daan taks
sven de swerts   derrel niemeijer   johanna pas
esther porcelijn   martinus wolf   idris sevenans
liesbeth aerts   yannick moyson   bert lézy   gilles torfs
stefan heulot   nancy meelens   nicole wielandts
arnold quartjeneger   letterfretter mike   joris pinseel
tess van deynse   evy van eynde   dorien vanlerberghe
meer van peer   rick baggermans   caroline smet
tineke van onckelen   leen de graeve   luk paard
second son sam   alain huber   frederik laurens
tsjêbbe van damme   olivier haemhouts

Ballonnenvrees 9 mei 2014

De tiende editie en tevens 'seizoensafsluiter' van Ballonnenvrees vond voor het eerst plaats op een nieuwe locatie, het gezellige Café Ami. De artiesten op de affiche waren weer niet van de minste, en een bijzonder fijne avond kondigde zich al wekenlang aan.

We openden met een streepje muziek van gitaarmeisje Cyrelle Mertens en haar bloedmooie songs. Vervolgens dreunde poëzietuindichter en bootsman Marco Van Dyck zijn gedichten door de micro, kwestie van het publiek uit die gelukzalige roes te halen met oerdegelijke poëzie, met onder meer een ode aan Ringland.

All-round troubadour, stadspeter en poëziekaper Peter Holvoet-Hanssen nam ons vervolgens mee op een dichterlijke tijdreis. Zo bracht hij die dekselse schelm François Villon weer tot leven in diens 'Ballade des pendus', naar het Bargoens vertaald door Don Fabulist. Ook Kapitein Slim en de meeuwen van Cornwall moesten eraan geloven, evenals Molly Malone. De man kwam net terug van een ontdekkingsreis naar Miavoye-Anthée in het teken van Paul Van Ostaijen. Het was puur genieten van zijn volkse ongezongen liederen, al dan niet begeleid door de deuntjes van zijn muziekbol. Er waren zelfs enkele meezingmomenten, zowaar! Brussels dichteres en prijswinnares Lize Spit sloot het eerste deel af met knap geschreven en gebrachte gedichten, Powesie met de grote P, dat is zeker!

Cyrelle opende ook het tweede deel met haar tegelijk kwetsbare en ijzersterke liedjes en daarna kwam Frederik Laurens helemaal uit Gent onder meer de Griekse mythologie bedichten. Een knaller van een opener voor het iets meer beschonken gedeelte van de avond! Ook stand-up comedy moet er zijn, en daarvoor hadden we niemand minder dan Tom Du Four in de rangen. Zijn hilarische show eindigde wat in mineur toen een duidelijk iets te diep in het glas gekeken dame meende dat ze beter op de lachspieren van het Amicale publiek kon werken dan de comedian zelve. Dat bleek - uiteraard - niet het geval en in zo'n geval kunnen zelfverklaarde komieken misschien beter ook gewoon zwijgen en de artiest op het podium zijn ding laten doen, wiens eigen show Café Ami tien minuten lang in een humoristische houdgreep hield.

Nog wat meer poëzie met gastheer Gert Vanlerberghe en enkele van zijn nieuwe, oudere en zeer oude gedichten. Voor 'Pianomeisje' werd hij à l'improviste begeleid door Loes Piron... op de piano, juist ja! Tsjêbbe Van Damme bracht vervolgens een kort stukje over transgenders en goochelde enkele straffe trucs uit zijn mouw. De avond kon niet mooier afgesloten worden dan met de aangrijpende poëzie van Turnhouts dichteres Sara Eelen. Eventjes werd het héél stil in Ami.

En voor wie dacht dat de avond helemaal voorbij was - not so! Burning EGO bracht in het laat nog een verrassingsconcertje, te beginnen met een tweede keer Gerts gedicht 'Mirage', deze keer dus in samenwerking met Jelle Vanacker en na al heel wat meer wijntjes dan toen hij het a capella ten berde bracht. Ook Jelles hitjes 'Lasagne' gingen er smakelijk in en toen we nog veel later Café Ami sloten, werd het uitkijken naar nieuwe oorden van verderf.

Ballonnenvrees zit er eventjes op, maar in het najaar zijn we er terug, scherper en sterker dan ooit! Tot dan!

Foto's: Gust Peeters en Els Crauwels

Snoepboom

Ook dit jaar ging de maand mei van start met het enige echte Feest Van Den Boom in 't Werkhuys. Vorig jaar mocht actrice en Ballonnenvrees-veterane Aafke Bruining de boom inwijden op het zonovergoten Borgerhoutse terras, waarna het funky Société Anonyme een schitterende show gaf. Dit jaar valt mij die enorme eer, vlak na de negende editie van Ballonnenvrees, enkele minuten eerder in het café. Ik heb hiervoor ook twee topdichters uitgenodigd, Moya De Feyer en Gust Peeters. Ook zij hebben een poëem geschreven in het thema 'snoepboom'. Hieronder alvast mijn eigen snoepgedicht:

Ik droom van een boom

Waar de bladeren zuurtjes,

De takken zoethout

En de schors marsepein.

Geen pollen maar suiker

Als poeder verstrooid

Door de suikerspin

Die in plaats van de kruin.

Geef hem geen water,

Hij drinkt limonade,

En groeit en hij bloeit

Als bemest met kandij.

De vruchten die je in

De zomer kan rapen,

Zijn talrijk in vorm

En in kleur en in smaak.

Maar eet niet te veel

Want anders dan kastanjes

Stuurt snoepgoed je sneller

Naar de tandarts

Dan je auw! kan zeggen,

Je mond vol met gaten.

Bezuinig op 't rapen

Van wat de grond biedt.

Ik droom van een boom

Waar de bladeren zuurtjes,

De takken zoethout

En de schors marsepein,

De stronk cuberdon

En met beertjes bezaaid,

Alsook lolly's als zwammen,

Niet giftig maar zoet.

De hars smaakt naar honing.

Je krijgt een beloning

Na al dat gesmikkel-

Gesmakkel in 't bos:

Een tandartsbezoek,

Een dozijn nieuwe tanden.

Dus laat deze snoepbaobab
Maar met rust!

Line-up Ballonnenvrees 9:

Burning EGO aka Jelle Vanacker
Gert Vanlerberghe
Julie Beirens
Olivier Haemhouts
Moya De Feyter
Gust Peeters

Foto's: Gust Peeters

Ze woont in mij

Er woont een vrouw in mij:

onderhuidsgenote.

Is zij toekomst of verleden,

komt zij spoken of me klaarstomen

voor een leven op het droge,

programmeert zij vast mijn dromen?

Ze verhuist niet, ze trekt in,

dan bezet zij alle kamers,

schildert ze in kleuren waar

ik toch nooit aan zal wennen.

Slapen doet ze in mijn hart,

de lakens reeds vervangen.

Ze nestelt zich in geuren

die ze weet zijn van een ander.

Het hart is een palimpsest,

ettert uit doorligwonden,

kweekt dromen als asbest

in erkers en in kerkers

van al wat was

en nog moet komen,

nog moet rijpen,

al ontbonden,

inventaris van penarie.

Er woont een vrouw in mij,

achter tralies.

Monthly singles chart

French quality music at #1 this month! At #2 there's the reincarnation of the late Mars Volta, joined by Red Hot Chili Pepper Flea: Antemasque! There's also an ex-Pepper in the list.

1. Alcest - Délivrance
2. Antemasque - People Forget
3. The Horrors - I See You
4. Swans - A Little God In My Hands
5. The Antlers - Palace
6. The Black Keys - Fever
7. John Frusciante - Scratch
8. The Notwist - Kong
9. Kaiser Chiefs - Coming Home
10. Owen Pallett - The Riverbed
11. Steak Number Eight - Ashore
12. Klaxons - Atom To Atom
13. Dum Dum Girls - Rimbaud Eyes
14. Raketkanon - Anna
15. Queens Of the Stone Age - Smooth Sailing
16. Have a Nice Life - Defenestration Song
17. Broken Bells - After the Disco
18. Pearl Jam - Getaway
19. Ben Frost - Venter
20. Afghan Whigs - Alghiers
21. Rhinos Are People Too - Pelkuri
22. Stromae - Ta Fête
23. Arcade Fire - We Exist
24. Pixies - Greens and Blues
25. SOHN - Artifice
26. Double Veterans - Beach Life
27. Amatorski - Hudson
28. The National - Lean
29. The Spectors - Nico
30. David Bowie - Love Is Lost (James Murphy's Hello Steve Reich Mix)

A shot of Italy! Pasen in Lombardije

In het paasweekend wordt de nood me even te hoog en zak ik dus nog eens af naar mijn teergeliefde Italië. Deze keer bezoek ik de noordelijke streek Lombardije, waar ik meer dan twintig jaar geleden voor het eerst voet zette, op een daguitstap naar Milaan. Deze keer wordt het Bergamo, een klein, gezellig stadje niet ver van de Alpen. De Città Bassa heeft weinig bijzonders te bieden, op enkele piazza's en kerken na, alsook een klooster met aangename binnenplaats. Rustige, smalle weggetjes leiden naar de Città Alta, het historische centrum van de stad. Aan een oude stadspoort, bewaakt door een gevleugelde Venetiaanse leeuw, kijk ik uit over de benedenstad met meteen aan de horizon de reuzen van de Alpen, al dan niet besneeuwd.

Het is nogal fris voor eind april. Gelukkig bevestigen de smalle steegjes, renaissancegebouwen en piazza's met fonteintjes dat ik wel degelijk in Italië zit. Bergamo kent de pittoreske gezelligheid van andere Noord-Italiaanse steden als Mantua, Verona en Padua. De kerken, torens en loggia's doen ook wat aan Bologna denken. Het centraal gelegden Piazza Vecchia biedt al meteen dat clichébeeld van Italië waar ik nood aan had. Een massieve toren, een monumentale trap en een open loggia vormen het Palazzo della Ragione. De Torre Civica is 54 meter hoog en bevat de grote klok Il Campanone. Ook opvallend is de witte leeuwenfontein, de Fontana del Contarini. Naast een standbeeld van de dichter Tasso ligt het Caffè del Tasso, waar ik van een cappuccino slurp, alvorens onder loggia door te stappen naar de schitterende Santa Maria Maggiore.

De façades van deze kerk en die van de Cappella Colleoni, die er net voor staat, zijn rijkelijk versierd met beelden, vensters en wit en roze marmer. Het mausoleum van de kapel herbergt de tombe van 'condottiere' Bartolomeo Colleoni en die van zijn dochter Medea. Zijn eigen grafmonument is meesterlijk versierd. Nog schitterender is het interieur van de kerk, met in de hoogtes mooie fresco's en zwermen van engelenbeelden, verder prachtige schilderingen en wandtapijten. Op hetzelfde plein staan nog het schattige Battistero en de witte Duomo, het 16e-eeuwse schilderijen van onder meer Cariani en Moroni. Ook de fresco's in de koepel mogen er wezen. Bovenop die koepel, aan de buitenkant, pronkt een gouden beeld van de patroonheilige van de stad. Kers op de taart is de gouden en marmeren pracht en praal van de eucharistiekapel. De winkelstraat Via Colleoni brengt me tot een klokkentoren versierd met een opmerkelijk wapenschild. Hierachter ligt de Citadella.

Even later spreek ik af met Paola. Ze laat me de rest van de stad zien, waarna we het massieve fort Rocca beklimmen. Tussen de vele kanonnen hebben we een verbluffend zicht op de Alpen. De heuvels in nu! Bovenop een van de omliggende heuvels liggen de ruïnes van het Castello di San Vigilio, 500 meter boven het centrum van de stad. Bergamo ligt zwijgzaam ver beneden ons en de horizon pronkt met haar grillige bergen. Op een heldere dag moet het uitzicht nog veel mooier zijn, maar nu kunnen we ook al best tevreden terugkeren. Back in Bergamo drinken we nog een cappuccino (Paola) en een Chouffe (ik) in een Ierse pub, dol als we zijn op onze eigen nationale dranken. We dalen weer af naar de Città Bassa en Paola zet me af aan het station. Ik heb geen idee waar en of ik zal slapen, maar ik vergroot sowieso mijn kansen als ik afzak naar Milaan, de tweede stad van Italië, 50 km verderop. Meer hotels en meer te doen mocht er geen bed meer vrij zijn op de vooravond van Pasen.

Het station van deze grootstad is een architecturale spierbundel, een veelvoudige triomfboog, één en al mannelijkheid en superioriteit uit de tijd van Mussolini. Ik laat me wat verdwalen in deze wereldstad, die een heel verschil is met het slaperige Bergamo, waarvan de binnenstad in je broekzak past. Het is zaterdagnacht en ik ben moe maar ik laat Milaan over me heen razen als een sneltrein. Op de Piazza del Duomo treed ik in de voetstappen van m'n zesjarige ik. De façade van het Dom schittert in al zijn barokke glorie. Deze reusachtige stekelige driehoek is rijkelijk versierd met duizenden beelden die bijbelse taferelen uitbeelden. Binnen houdt een gemijterde grijsaard een mis voor televisie. Dan hebben we dat ook eens gezien. Zeer knap is ook de kruisvormige Galleria Vittorio Emanuele II, de poepsjieke galerij waarvan het kruispunt door een massieve metalen koepel wordt bedekt. Op het Piazza della Scala kijkt Leonardo op me neer. Het wereldbefaamde Teatro alla Scala spuwt een grote kudde beau monde uit op de boulevard, die bezaaid is met de bekende modeshops van Milaan. Iconisch zijn de gekleurde beelden van naaimachines die je hier overal vindt, een beetje in de stijl van de saxofonen in Dinant. Het is een stad waar grootse monumenten elkaar afwisselen en mode en m'as-tu vu de eerste viool spelen.

De morgenstond heeft cappuccino in de mond. Het is Pasen, het is stralend weer. Mijn wandeling begint op het Domplein. Ik loop het hele gevaarte rond en vergaap me aan de beeldenweelde en de karakteristieke pinakels. Langsheen palazzo's en kerkjes bereik ik het kruispunt Piazza Cordusio, met bank- en postgebouwen en een wandelboulevard naar het machtige Castello Sforzesco, voorafgegaan door een ruitersstandbeeld van Garibaldi, een wit modern expocomplex en een enorme fontein. Het kasteel heeft gigantische afmetingen, telt de opmerkelijke Torre Filarete, versierd met veelkleurige wapenschilden van draken die vurige figuren spuwen, twee kolossale ronde hoektorens, en enkele wijde groene binnenpleinen, opgevrolijkt met moderne beelden van vogeltjes, in alle kleuren. Op het centrale Piazza d'Armi sta ik oog in oog met drie fraaie gebouwen, de Torre di Bona di Savoia, de Rocchetta en het Corte Ducale. Achter het reusachtige renaissancecomplex strekt zich het Parco Sempione uit, met onder meer de in opdracht van Napoleon gebouwde Arco della Pace, een typisch neoklassieke triomfboog.

Onderweg naar het volgende pronkstuk dat Milaan rijk is, passeer ik het groene Noordstation, ondersteund door rode pilaren. Iets verderop staat Bramantes meesterwerk Santa Maria della Grazie, uit de late 15e eeuw. Dit is werkelijk een pareltje. Naast de kerk wil ik in het museum het wereldberoemde schilderij van Da Vinci gaan bewonderen, maar de tickets voor Het Laatste Avondmaal zijn helaas uitverkocht op deze dag van Jezus' verrijzenis. Verder naar het zuiden vind ik de middeleeuwse basiliek Sant'Ambrogio, met twee verschillende torens en een plechtig atrium. Voor de nabijgelegen Tempio della Vittoria staan enkele antieke zuilen. Ik wandel de universiteit voorbij en ga in de kerk van het Monastero Maggiore de fraaie fresco's bewonderen, daarna is het verder zuidwaarts naar de imposante kerk San Lorenzo Maggiore, die je achter een tralies van zestien antieke zuilen kan bezoeken. Voor dit vroegchristelijke godshuis toont een bronzen keizer Constantijn zijn spierballen. Net als in de vorige kerken is er een paasviering aan de gang. Iets verderop staat nog de Sant' Eustorgio, een mooie kerk met slanke klokkentoren en interessant baptisterium, dit alles in een rustige, groene en ook wat alternatievere buurt. Ik keer tevreden terug naar het centrum, want ik heb even genoeg kerken gezien! Een tienermeisje kotst in het gras. Een man met compleet misvormde voeten bedelt op het voetpad. Op het Domplein snorren legerwagens voorbij.

Ik passeer nog de opmerkelijke Santa Maria della Passione - om het echt af te leren - onderweg naar de Giardini Pubblici, een rustgevend park met watervalletjes, sculpturen en Leopoldo Pollacks sierlijke Villa Reale. Even uitblazen. Dan neem ik de trein terug naar Bergamo, waar ik een lange stadswandeling maak, zowel in de boven- als de benedenstad. Er is veel meer volk dan gisteren en onder de loggia van het Palazzo della Ragione wordt een markt gehouden. Noemenswaardig zijn nog de 14e-eeuwse kerk Sant'Agostino en de gelijknamige 16e-eeuwse stadspoort. Op de heuvel prijkt de Rocca.

Eventjes dineren en dan op zoek naar een hotel. Ik stuit op een bijzonder voordelige deal waarbij ik een heel appartement voor de nacht heb, voor vrij weinig geld. In de bar ontmoet ik vier Nieuw-Zeelanders. We drinken Italiaans bier, tot een oude Serviër zich bij ons voegt en ons pas écht te drinken geeft. Hij heeft een grote fles bij waar normaal water in zit, maar eigenlijk is het pure slivovitz, met zo'n 50° aan alcohol. Gets you drunk in no time. Hilarische avond, waarin de heren me kennis laten maken met de Nieuw-Zeelandse rockers van Déjà Voodoo, terwijl een wolkbreuk Bergamo er voor de rest van de nacht en de volgende morgen van langs geeft.

Te Vermijden

Ze vindt troost in het gejammer van A Great Big World

En aan de Huidevettersstraat gaat ze altijd door 't rood.

Bloemen, liefst rozen, zijn het hoogste geschenk.

Vraag haar zeker niet wat ze over theater denkt.

Post-rock wordt ze kribbig van, er wordt niet in gezongen.

Bier is ongezond, klinkt het uit haar pikzwarte longen.

Stemmen doet ze blanco, wat kan haar de wereld schelen,

Zolang ze kan gaan shoppen en met haar nieuwste smartphone spelen.

Alle mannen zijn dezelfde, maar dan zelf zo vastgeroest

In staalharde stereotiepen, feminisme opgedoekt.

Laat de krekel je behoeden voor alweer een flater:

Iets beginnen met Chantal staat slechts garant voor katers.

Bij Nachte

Elke nacht draai ik me vijfentachtig keer om,

Maar om jou eruit te krijgen moet mijn lijf uit de kom.

Ik wacht weken, maanden, jaren, maar de wrange smaak blijft.

Scholen vissen in het water, maar ik hou het hart stijf.

Geen idee of er ooit nog iets beters komt opdagen,

Als je wil, kan ik het aan mijn helderziende tante vragen.

Koffie dik zeiken, projecteer je natte dromen op je toekomst.

Of sorteert karma voor je alle diarree die je nog toekomt?

Slaappillen zetten me op de nachttrein naar wat-als?-land,

Hypathetisch hypochondrisch, duizend angsten voor de nacht valt.

Ik drink slivovitz, efficiënt als kerosine,

Mist z'n doel niet om een comateuze nacht te beginnen.

Ik vaag je uit als krijtlijnen op een volgekribbeld bord,

Maar de dageraad maakt jou weer koningin en mij de zot.

Update april 2015: Een jaar later breng ik dit gedicht op het dak van het MAS, met muzikant Smaed als 'cool bystander'.