voor C.B.
er is altijd nog de zon
of toch soms
ofschoon we zelden zelf stralen
wij misleidende spiegels van edele metalen
we kennen het delicate monster dat in een grote gaap
de wereld opslokt als een ruim gebreeën boa
we kennen de grijns van het wisselkind
voor altijd te gast bij ooit geluidsarme buren
we kennen de witte prins van de wolken
slechts in gevangenschap
geen vleugelslag, geen vlijmscherp bestaan
we praten in tongen maar dromen bloemen
in bedden van barnsteen of benzoë zoeken we wat schaars is
nemen met minder genoegen
voor wie kan wonen in een schilderij
gaat de tijd niet snel voorbij
een despotische nachtmerrie zonder eind
we kunnen onze schouders ophalen
koud als marmer achter hoge muren
en zelden nog de zon
