Nog eens wat fietstips, een nieuwe reeks van korte fietstochten in onze kleine rijke land, niet zelden op basis van het Bierfietsboek België. Ik steek van wal aan de Franse grens, in de Borinage, ergens achter Bergen. Daar ligt Quiévrain, waar ik uit de trein stap en aan mijn tocht begin. De korte route voert me door Les Hauts-Pays en telt enkele milde hellingen. Voor de zoveelste keer volg ik een tot fietspad omgedoopte spoorweg waarlangs steenkool werd vervoerd. Aan mijnterrils geen gebrek in dit landschap. Ik bereik Montignies-sur-Roc, een van de mooiste dorpjes van Wallonië - de rue de l'Eglise, met kerk en kasteel, is een plaatje, zeker nu met de bloesems. Iets verderop zit de eerste Belgische microbrouwerij, de Brasserie de l'Abbaye des Rocs, die sinds 1979 bronwater omzet in grand cru bier. Zo is er La Montagnarde, een stevig gouden biertje dat de balans tussen bitter en zoet heeft geperfectioneerd.
Tussen de heuvels door stroomt de mooie Honnelle, die ik vanaf Autreppe begin te volgen en pas tegen het einde van de fietstocht écht loslaat. In Roisin ga ik op zoek naar de rots Caillou-qui-Bique, waar Emile Verhaeren heel graag verpoosde. Wat een vredige plek, die inderdaad uitnodigt tot poëzie. Zomerbarvibes net over de grens in het Franse dorpje Gussignies, waar ik uitrust op een uitgestrekt terras in het groen, op de oever van de snel stromende Honnelle. Wat verderop zit Au Baron, een Franse brouwerijk in het heerlijke decor van de Avesnois. Terug in België klim ik de vallei uit voor een panorama van het bosmassief en rijg de charmante dorpen aan elkaar. Deze streek is te mooi om zo onbekend te zijn. In Audregnies draagt een processie een heiligenbeeld door de velden. In Quiévrain is het carnaval. Ik vang een van de sinaasappels die de Gilles naar ons gooien. Dat komt goed uit, want ik heb amper gegeten.
Ik genoot met volle teugen van een zonovergoten dag aan het begin van de lente, en ook al wordt eind maart weer kouder, het was een heerlijke valse start.
Fietsknooppunten: 11 - 91 - 9 - 16 - 25 - 26 - 2 - 95 - 78 - 61 - 52 - 59 - 67 - 70 - 10 - 6 - 4 - 99 - 56 - 19 - 68 - 11
Op Paasmaandag is het nog steeds best koud voor de tijd van het jaar. Ik maak een industriële fietstocht langs het kanaal, van Charleroi naar Brussel. Het is een tip van Pascal Verbeken, dankzij wiens gids Mijn Charleroi ik deze fascinerende stad wat beter heb leren kennen. Met al die mijnterrils, hoogovens en cokesfabrieken heeft La Providence iets van een post-apocalyptische film, met verrassende vergezichten en cyberpunkgraffiti. Ik koers langs de noordelijke buitenwijken van Charleroi en zie de stad steeds minder stad worden, versnipperen en tot slot oplossen in het platteland van de Pays Noir. Ik maak een uitstapje naar Liberchies, geboortedorp van sintigitarist Django Reinhardt, en vind zijn gedenkteken op het plein voor de parochiekerk waar hij werd gedoopt. In de velden markeert een eenvoudig zuiltje de plek waar hij in de winter van 1910 in een woonwagen ter wereld kwam.
Terug naar Luttre en het kanaal. Ik fiets door de streek die ik met de alfabetroute enkele keren heb doorkruist. In Seneffe zoeft een ijsvogel boven het jaagpad. De verpersoonlijking van een klein gelukje. Het Hellend Vlak van Ronquières is met zijn starre toren altijd imposant. Deze route gaat door drie gewesten en drie provincies. Ik ruil Henegouwen in voor Waals-Brabant en verlaat het jaagpad voor een tweede maal. In Itter zoek ik namelijk het voormalige middelpunt van België. Het huidige ligt meer naar het oosten en bezocht ik anderhalf jaar geleden al. Het verschil tussen beide punten kwam er toen we de Oostkantons erbij kregen. Zowel Ronquières als Itter worden door de personages van de film Brussels By Night bezocht en zijn daarom alleen al lichtjes iconisch. 
Verder langs machtige sluizen, treurige fabriekshallen en andere industriële mastodonten. Lembeek, aan de Zenne, is het eerste dorp over de taalgrens. Net voor de collegiale kerk van Halle aan de horizon opduikt, geniet ik nog van de schitterende mural van Gooze Art en Bozik Art. Een explosie van kleur en verwondering aan de waterkant. Ook de wolkenkrabbers van Brussel komen aan de horizon piepen. Ik verlaat het Vlaamse gewest via een aangename maar wat saaiere fietssnelweg langs het kanaal en bereik de eerste buitenwijken van onze hoofdstad. Deze etappe ken ik nog van de Brusselse bierfietsroute. Ik bereik het industriële erfgoed van Sint-Jans-Molenbeek en de oude haven van Brussel. Wanneer Zinneke Pis me tegemoet snelt, weet ik dat het tijd is voor een terrasje in de Dansaertwijk. Ik kan iedereen deze 75 km lange maar best vlotte fietstocht aanbevelen. Geen knooppunten. Gewoon het kanaal volgen.
Durbuy lijkt wel recht uit een sprookje te zijn geplukt. Heel vaak ben ik nog niet in 'het kleinste stadje ter wereld' geweest. Zo blijft het boeien. Nog nooit ben ik in zijn wonderlijke omgeving gaan fietsen. Mijn dagje in de Calestienne start in Barvaux, waar ik de Ourthe volg naar Durbuy en dus al vrij vroeg een lange pauze inlas. De Eglise Saint-Nicolas, het kasteel, de oude tiendschuur in vakwerk en de typerende Waalse stenen huisjes, overwoekerd met klimop, vormen nu eenmaal een aantrekkelijk decor. En dan is er nog het ontzagwekkende anticlinaal bij de Ourthe. Ik wacht tot de middag en bestel klokslag 12 een Durbuy Z-fruitbier, perfect voor bij dit stralende meiweer. Ook de blonde Durboyse gaat er goed in.
Ik vervolg mijn weg langs de rivier. Hagedissen vluchten weg. Canadese ganzen leren hun kuikens zwemmen en worden langs rechts ingehaald door de vele kajakkers. De hele regio schreeuwt één woord: vakantie. De fietstocht zelf is nog geen 50 km maar er is zoveel te zien onderweg dat ik vaak moet stoppen. Dit is nu al een van de mooiste bierfietstochten. Ik zit mooi in de helft, want het is de 20e van de 40 uit Bierfietsboek België. Hoog in de heuvels van de Condroz is het crossen door de bossen, met fantastische vergezichten van op het Plateau van Hornet. Afdalen naar Fronville, in de Ourthevallei. In de heuvels van de Famenne sluit ik aan bij een groep toeristen om de magnifieke Grotten van Hotton te bezoeken. Een tweetalige gids troont ons op een uurtje, door nauwe gangen en via steile trappen, mee naar de droomwereld van door gekristaliseerde kalk gevormde druipstenen: stalagmieten, stalactieten, zuilen, mineraalgordijnen en excentrieken. We dalen af tot 65 meter diep en net als in de Sloveense Karst lopen we door een 200 meter lang ondergronds ravijn, een zaal als een kathedraal, versierd met wonderlijke, haast onmogelijke kalkformaties, als uit een licht onrustwekkende fantasie.
Ik moet weer een heuvelkam over en werk me in het zweet tijdens de klim naar Oppagne. Ik betreed een nieuwe magische wereld, die van de megalieten van Wéris, een charmant stadje met enkele vakwerkhuizen. De druïdes en andere Kelten fantaseer ik er zelf bij. Ik trek de Mont des Pins over en daal af naar Bomal, met zijn fotogenieke Corneilles, typerende rotsformaties van de Famenne. Eindmeet Barvaux ligt op een boogscheut van Bomal. Gewoon de Ourthe volgen. Tijd voor een La Durbuy Ambrée, van Brasserie de Durbuy, mijn derde en laatste lokale biertje op deze adembenemende bierfietstocht, die ik iedereen warm kan aanbevelen.
Fietsknooppunten: 60 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 14 - 16 - 17 - 70 - 73 - 67 - 86 - 65 - 71 - 78 - 64 - 63 - 30 - 2 - 5 - 6 - 60
Enkele weken later, tijdens de eerste hittegolf van het jaar, ga ik in ongeveer dezelfde streek fietsen, diep in de Condroz, tussen Ourthe en Amblève. In Comblain-la-Tour begin ik de Ourthe te volgen, ook hier in een schitterend decor van kalkrotsformaties. Zo spot ik al snel een enorm stenen boek waar een belezen reus in zou willen bladeren. Een boek over pakweg erosie. Deze formaties worden 'tartines' genoemd, want ze lijken ook op gesneden brood. Overal campings. Overal kajaks. Overal fietsers. In Hamoir volg ik de kronkelende Néblon, die hier in de Ourthe uitmondt. Er volgen enkele stevige heuvels en ik flirt openlijk met de provinciegrens, van die van Luik naar Luxemburg naar Luik. Fraaie boerderijen en kastelen op de hellingen. De blauwschakeringen van de verre heuvels lijken naadloos over te gaan in de tinten groen van de velden. Een zacht witbier op een terrasje in Ouffet is mijn beloning voor dit moeilijkste stuk van de fietstocht. 
Na het woud bereik ik de Ourthe weer, en er is een korte overlap met het begin van mijn route. Daar is het reuzenboek weer. Ik bereik het aangename stadje Comblain-au-Pont, een verborgen parel, waar de eigenlijk fietstocht, die via de knooppunten, eindigt. Ik zet me neer op het gezellige marktplein en kijk naar de Tour Martin bovenop de rots en naar de kliffen van de Ourthe in de verte. In Rivage stromen de Ourthe en de Amblève samen. Rest me nog een fietstocht langs de ondiepe Amblève op weg naar het dorp waar de IPA Elfique wordt gebrouwen. Ik passeer een steengroeve en bereik in Raborive de brouwerij in een haast feeërieke setting. Het is een van mijn favoriete plekken op eender welke bierfietstocht. Op het terras van hun guingette proef ik de IPA, terwijl de kasteelruïne van Amblève van op een hoge rots op me neerkijkt. Heerlijke plek om de rest van de snikhete namiddag te laten voorbij glijden, terwijl de gierzwaluwen voor acrobatenvertier zorgen. Misschien is dit een goede gateway-IPA voor mij, want meestal drink ik die niet graag. De licht bittere Elfique heeft een frisse en rijke smaak. En dan nog een tip voor de zoetbekken: voor de Elfique Cuberdon komen bierliefhebbers van ver speciaal naar hier. 2 km verderop ligt Aywaille en daar eindigt deze bierfietstocht in twee provincies en door twee van de mooiste valleien van het land, die van de Ourthe en de Amblève.
Fietsknooppunten: 30 - 31 - 32 - 33 - 68 - 71 - 73 - 75 - 76 - 70 - 69 - 31 - 30 - 28 - 27 - en dan de Amblève volgen tot in Aywaille
Naar die van de Amblève zal ik gauw terugkeren. Twee dagen later trek ik dieper de Luikse Ardennen in. Aan de voet van de Hoge Venen is het altijd een tikkeltje koeler. Ook tijdens een hittegolf. Vanuit Trois-Ponts fiets ik naar Stavelot, stad in vakwerk. De grote trekpleister is de imposante abdij. Ik volg een bewegwijzerd parcours (meestal de rode driehoek 3) over heuvels met wijdse panorama's. Hoog Luik-Bastenaken-Luik-gehalte. Tijdens de steilste klim moet ik afstappen. Hoog in de heuvels jaag ik mijn Scott door bloemenweiden, over weggetjes bezaaid met losse keien, boomstronken ontwijkend, of een vergeefse poging tot. Diep in het Ardense woud haal ik een GR-wandelaar in die de markeringen een likje verf geeft. Midden in dat woud ligt het moeilijk te bereiken, maar ooit bruisende gehucht Logbiermé.
Dwars door het Grand Bois volg ik de Grand Chemin du Luxembourg, op 540 meter hoogte. Het briesje doet deugd. Na een duizelingwekkende afdaling bereik ik de Amblève weer en even later de microbrouwerij van Bellevaux, die jammer genoeg vandaag niet open is. Een laatste letterlijke hoogtepunt van deze wilde rit is het zicht van op de rots van Warche. Ik kijk uit over de Amblève en de woeste naaldbossen, zo stug onder de stralende hemel. De rivier brengt me terug naar de Abdij van Stavelot, waar ik wel de blonde (lekker zoet) maar niet de beoogde bruine van Bellevaux vind. Op een terras bij de archeologische tuin blaas ik uit na al die heuvels. Terug in Trois-Ponts proef ik aan de oever van de Salm een blonde La Vieille Salme. Dit stevige heksenbier hoort bij een andere bierfietstocht hier vlakbij; alvast iets om naar uit te kijken deze zomer.
Meer volgt.
