Best Kept Secret is een bijna-jaarlijkse traditie voor mij geworden. Hoewel de zondag er door verschillende annulaties een pak minder aantrekkelijk uitzag, bleef er nog heel wat moois over, met als hoogtepunt de legendarische cartoonband Gorillaz. Ik arriveer belachelijk vroeg dus ga op een strandstoel op de oever van het meer ijsvogels spotten. De eerste band is het Belgische Dressed Like Boys, het populaire soloproject van Jelle Denturck, die we eerder nog kennen van dirk. Het is dan ook de eerste keer dat ik Dressed Like Boys live zie, dus dat werd stilaan tijd. Waar de singles vaker niet dan wel bij me zijn blijven hangen, maakt het vijftal live indruk. Een snuifje Bowie, een vleugje Sufjan, een flinke scheut Elton, en Dressed Like Boys is geboren. We krijgen ontroerende meezingers als 'Lies' en 'Pinnacles' verpakt in een inclusieve boodschap. Zo vertelt Jelle over Jaouad Alloul (traantje wegpinken bij 'Jaouad') en over de Stonewall-rellen (kippenvel bij 'Stonewall Riots forever). Dressed Like Boys is zijn coming-out project en live is het een loutering. Wanneer een band razend populair wordt, laten de copycats niet lang op zich wachten. Zo moeten we bij Mên an tol toch héél hard aan Oasis en Fontaines D.C. denken. Niet dat de Corniërs geen eigen fijne songs kunnen voorleggen, al neigde het allemaal iets te vaak naar knuffelrock, met een vleugje folk dan (de bandnaam zelf verwijst al naar het Cornische Stonehenge). We genoten van nummers als 'Lucky' en 'This Land', maar het upbeat 'NW1', de afsluiter van deze set in The Secret, hadden we wel even nodig.
Hoewel bij momenten misschien wat slaapverwekkend leek het me toch de moeite om me over te geven aan de breekbare liedjes van Skullcrusher. Wel doet de artiestennaam een andere soort van breken vermoeden. Helaas is de muziek niet ideaal als festivalact. Weinig plaats voor verstilling op een festival als Best Kept Secret. Bovendien brak de treiterige muziek van Sylvie Kreusch op de One voortdurend door de serene sfeer heen die de Helen Ballentine wilde creëren. Zelf op gitaar, haar muzikant afwisselend op klarinet en dwarsfluit, maar de Amerikaanse singer-songwriter kreeg me niet helemaal mee in haar verhaal, met muziek die iets te pastoraal klonk naar mijn smaak om echt te blijven hangen. En dan komen alle uptempo acts allemaal achter elkaar. Na Skullcrusher was ik wel toe aan een feestje en daar is werkelijk geen band meer geschikt voor dan Getdown Services. Ik zag het Engelse duo alweer voor de derde keer op één jaar tijd. Met hun opzwepende songs, dwaze lyrics, domme danspasjes, vermoeiende publieksparticipatie en geestige bindteksten stellen ze nooit teleur. Of zoals een festivalganger naast me het verwoordde: "Gewoon twee dikke mensen die in een microfoon schreeuwen. Heerlijk." Zo mogelijk was dit nog een wilder feestje dan op AFF of in de Botanique. Er was geen moment dat ik geen moshpit of crowdsurfers waarnam. Gelukkige uit het water opspringende sardines waren wij. Wie de afgelopen twee jaar een beetje heeft opgelet, stond al gauw met meerdere songs mee te brullen, maar het was vooral het bisrondje dat de tent in lichterlaaie zette. Het heel recente 'The Radiator' is nu al een klassieker en dan moesten het opzwepende 'Caesar' en monsterhit 'Dog Dribble' nog komen.
Misschien was de andere podia gaan verkennen stilaan een beter idee dan in The Secret te blijven kamperen. Waar het tot nu toe een heel chille dag was, met veel luieren en krachten sparen, was de avond voornamelijk een gehaast heen en weer van The Secret naar de Two, de twee podia die het verst uit elkaar laggen. Het was alweer bijna 19u toen ik maar eens een ander podium aansneed. Ik ga naar mijn vierde concert van Yard Act kijken. In de Two kregen we heel wat nieuw werk uit de nog te verschijnen derde langspeler, en dat klonk veelbelovend. Daarbij kon de bangelijke eerste single 'Redeemer' natuurlijk niet ontbreken. Verder trakteerden de Britten ons op een mooie greep uit het oudere werk. Meezingers als 'The Overload' en 'Dream Job' vielen in de smaak. Zo ook de floorfiller 'The Trench Coat Museum, dat nog het meest aan LCD Soundsystem, met een paar venijnige uithalen van de gitaar, Gang Of Four-style. James Smiths microfoon gaf al vrij snel de geest, wat voor een snoeihard improvisatiemoment zorgde dat band en publiek alleen maar verder opzweepte. Misschien een wat rommelige set deze keer, maar zeker een feestje. Dat kan ook gezegd worden van Genesis Owusu in The Secret. Wel jammer van de grote overlap tussen het Engelse vijftal en deze Ghanees-Australische rapper. Deze geboren entertainer stond er alleen met een drummer, een beetje de formatie van Bob Vylan, en gooide het ene bommetje na het andere op ons af. Dat kan je bijna letterlijk nemen. Mals was Kofi Owusu-Ansah niet voor Trump, Musk en hun cultaanhangers. 'DEATH CULT ZOMBIE' en 'LIFE KEEPS GOING' zijn twee uitstekende singles uit de nieuwe plaat die ook live indruk maken. Hip-hop, drum'n'bass en punk werden moeiteloos omgesmolten tot een eigen smoel.
Terug naar de Two om toch zeker de helft van dat andere hip-hopfeestje mee te pikken. Het Amerikaanse rapduo Joey Valence & Brae is een fenomeen, en niet alleen onder Gen-Z. Dat hun muziek belachelijk hard op die van de Beastie Boys lijkt, mag de pret niet bederven. We maakten er een wild feestje van, op de grens tussen hip-hop en punk, met moshpits op verschillende fronten. Joey Valence en Brae, de twee mc's, allebei gekleed in truitjes van het Nederlandse elftal, leken zich al even hard te amuseren als het publiek en ook de dj stond achter de discobar, in de vorm van een gigantische mascotte, te feesten. Enthousiast brulden we de anthems een voor een mee, maar na een halfuur gingen we toch maar wachten bij de One. Nooit eerder waren er voor dit festival zoveel tickets verkocht als dit jaar en het was duidelijk drukker dan anders. Gorillaz was de eerste en ook de laatste band die ik vandaag op de One zag. De eclectische muziek van dit legendarische project van Damon Albarn en Jamie Hewlett blijft nieuwe generaties bekoren en we waren heel benieuwd naar welke gasten Damon voor deze tour had uitgenodigd. Tijdens de intro 'The Mountain' werden we al meteen in Indische sferen ondergedompeld, niet alleen door de zo specifieke instrumenten die ook op de gelijknamige conceptplaat zijn te horen maar ook door de visuals, die een vettige knipoog waren naar het Jungle Book. Niet enkel de virtuele 2-D, Murdoc, Noodle en Russel schitterden op het scherm, maar ook al dan niet geanimeerde versies van de vele gasten die er niet bij konden zijn. Zo was 'The Shadowy Light' een hartverwarmend eerbetoon aan de Indische zangeres Asha Bhosle, die kort na het verschijnen van The Mountain is overleden. Sparks verscheen tijdens de hit 'The Happy Dictator' op het scherm en het leek haast of het duo er zelf bij was. Ook de oude hits werden niet vergeten en het was een waar genoegen om mee te zingen met 'Tranz', '19-2000' en 'On Melancholy Hill'. Ook minder bekende nummers als 'Rhinestone Eyes' en 'Delirium' werden gesmaakt.
Voor 'The God Of Lying' sprong Idles-zanger Joe Talbot mee op het podium, wat een heerlijk spel tussen Damon en Joe opleverde. Bij het populaire 'Orange County' zong de Amerikaanse zangeres Kara Jackson mee. En wat was ik blij met 'Désolé', dat wondermooie duet met Fatoumata Diawara. Op het einde kregen we enkel nog hits te horen, en dan nog met niemand minder dan Yasiin Bey op 'Stylo' en 'Damascus'. Altijd beter om de originele rapper op een livenummer te horen. Ook Bootie Brown deed weer mee, met die welgemipte trap in het gezicht die de rap op 'Dirty Harry' is, en bij 'Feel Good Inc.' kregen we nog Kelvin Mercer, een derde van De La Soul, erbij. Alsof dat allemaal al niet onze verwachtingen oversteeg, was er op het einde nog het nummer waar het allemaal mee begon, het schitterende 'Clint Eastwood', dat met die lichtjes psychedelische melodica weer mooi aansloot bij de Indische mystiek die doorheen het concert overheerste. Damon Albarn was in zijn nopjes(misschien iets te veel in zijn nopjes?), in tegenstelling tot enkele jaren geleden op Werchter Boutique, toen hij zichtbaar geïrriteerd was omwille van het makke publiek. Al flapte hij er soms bindteksten uit die wat raar overkwamen. Zo eindigde een weergaloos concert op een vage opmerking over Joe Talbot en Morrissey. Het kon de pret echter niet bederven. Gorillaz kwam, zag en overwon in Hilvarenbeek. Best Kept Secret, hopelijk tot volgend jaar!
