Ballonnenvrees 25 juni 2026

De 150e editie! De dag begon al goed met een straf gecoördineerd charmeoffensief waarbij tientallen dichters filmpjes over 150 keer Ballonnenvrees online postten, waardoor Ballonnenvrees een dag lang heel aanwezig was op de sociale media. 150 maal dank daarvoor. En het stopte daar niet. Die avond was Café Het Maanlicht gevuld met ballonnen en vlaggetjes en drie grote ballonnen - een 1, een 5 en een 0 - hingen op het terras. En zo zouden er nog initiatieven volgens ontsproten uit het genereuze brein van Gust Peeters, die dit alles in goede banen leidde. Gert Vanlerberghe bracht 'Spaarplan' en het nieuwe 'Platzak', twee teksten die elkaar min of meer spiegelen, en er volgde een eerbetoon aan Yasmine, die 17 jaar geleden uit het leven stapte. Op verzoek van het publiek volgde nog een bevlogen versie van 'Aladdinges'. Joris Gielen had twee aparte bewerkingen van bekende sprookjes bij. We zagen Sneeuwwitje door de ogen van haar stiefmoeder en Pinocchio door die van zijn schepper.

Hilde Van Cauteren dichtte de poëtische barst in ons bestaan, deelde dierenbingokaarten uit en gaf de zelfverklaarde tradwives een veeg uit de (koeken)pan. Dan was er Tom Cools, een van de twee opperhoofden van het poëtische festival Maandrang. De dichter liet ons brullen als beren en deed ons afkoelen met sneeuwluipaarden. We kirden met vredesduiven en vonden onderweg iets in de buurt van troost. Tom vluchtte weg uit Willebroek en nam zijn verbeelding mee, bijvoorbeeld naar een dark room. Daar is het tijdens een hittegolf als deze prettig vertoeven. Rotterdammer Von Solo verscheen met een karrenvracht aan gedichten vol zwarte humor, beatpoëzie en geile gedichten, om af te sluiten met zijn klassieker 'Fruitontbijt'.

Volgde een overvolle open mic. Van Felix Sandon was er zijn ik-moet-nog-altijdgedicht en ook een nieuw gedicht, een kroniek van spoor 10 in station Mechelen. O'tentic Tim gaf Gert een Deelder-riem cadeau en bracht een limerick over een D-ring en - speciaal voor Ballonnenvrees - een anti-angstgedicht. Meer ontwapenende gedichten kregen we van Ronny Dijksterhuis. Dan was er Marijke Sel ofwel Fleur de sel, met gedichten over Limburgse wijsheiden, mannenbaarden en... euh... andere zaken. Friso Woudstra had een 99 jaar oud lied bij en ook een naar eigen zeggen akelig gedicht over schipbreuk. Van Marc Rothheut kregen we de gedichten 'Topografie', 'Over berken en bergen' en 'Ballonnenvrees'. Jos Alpern nam ons mee naar de straten van Antwerpen om armoede aan te kaarten. Tot slot was er Gust Peeters, die Gert plechtig tot de Orde van het Woord verwelkomde. Er was cake. Er waren Cornetto's. Er was geen taart. Daar was het veel te warm voor. Het was een onvergetelijke avond met zoveel dichters die Ballonnenvrees een warm hart toedragen. Samen haalden we herinneringen boven aan 13 jaar Ballonnenvrees en blikten we vooruit. Nog eens 150 edities? In elk geval kijken we uit naar editie 151, ergens in het najaar.

DANK DANK DANK DANK DANK IEDEREEN! FIJNE ZOMER. TOT IN HET NAJAAR.

 

De roltrappen zijn gemaakt

vitten op fietsers en juichen naar renners

anti-experts maar 'Rik Torfs is een kenner'

bommen op kinderen maar vlucht men hierheen

dan wordt hun nood nog een blok aan ons been

nieuwkomers haten maar zelf in Málaga

lak aan de locals - Eviva España

klimaatalarmisten verdienen de strop

ik eet wat ik wil, groene stroom op de schop

de wolf die moet dood want a child could get hurt

schreeuwt de vrouw met het wolven AI kitch t-shirt

je weet wel, 'spiritueel' maar rechts als de pest

eigen volk boven en fuck al de rest

dierenrechten? louter voor honden en katten

al wie niet Vlaams is, rolt beter z'n matten

artiesten zijn bloedzuigers, wat ik je blaf

maar neem me mijn De Kampioenen niet af

niets erger dan links, met hun waan en hun woke

hun yoga en yuzu, hun weed en hun coke

en die volksverraders noemens míj racist

maar was Adolf Hitler dan geen socialist?

zo gaat ons geleuter nog wel even door

we mogen niets meer, klinkt het dan weer in koor

en speelt er dit jaar eens een Turk Sinterklaas

dan roepen we schande want aten geen kaas

van geschiedenis, wetenschap, kunst of ethiek

grossieren in nepnieuws, bedrog en newspeak

de Vlaming, gevierendeeld en geradbraakt,

heeft één schrale troost...

 

Festivalverslag Best Kept Secret 14 juni 2026

 

Best Kept Secret is een bijna-jaarlijkse traditie voor mij geworden. Hoewel de zondag er door verschillende annuleringen een pak minder aantrekkelijk uitzag, bleef er nog heel wat moois over, met als hoogtepunt de legendarische cartoonband Gorillaz. Ik arriveerde belachelijk vroeg dus ging op een strandstoel op de oever van het meer ijsvogels spotten. De eerste band was het Belgische Dressed Like Boys, het populaire soloproject van Jelle Denturck, die we nog kennen van dirk. Het is dan ook de eerste keer dat ik Dressed Like Boys live zie, dus dat werd stilaan tijd. Waar de singles vaker niet dan wel bij me zijn blijven hangen, maakt het vijftal live indruk. Een snuifje Bowie, een vleugje Sufjan, een flinke scheut Elton, en Dressed Like Boys is geboren. We kregen ontroerende meezingers als 'Lies' en 'Pinnacles' verpakt in een inclusieve boodschap. Zo vertelde Jelle over Jaouad Alloul (traantje wegpinken bij 'Jaouad') en over de Stonewall-rellen (kippenvel bij 'Stonewall Riots forever'). Dressed Like Boys is zijn coming-out project en live is het een loutering. Wanneer een band razend populair wordt, laten de copycats niet lang op zich wachten. Zo moeten we bij Mên An Tol toch héél hard aan Oasis en Fontaines D.C. denken. Niet dat de Corniërs geen eigen fijne songs kunnen voorleggen, al neigde het allemaal iets te vaak naar knuffelrock, met een vleugje folk dan (de bandnaam zelf verwijst al naar het Cornische Stonehenge). We genoten van nummers als 'Lucky' en 'This Land', maar het upbeat 'NW1', de afsluiter van deze set in The Secret, hadden we wel even nodig.

Hoewel bij momenten misschien wat slaapverwekkend leek het me toch de moeite om me over te geven aan de breekbare liedjes van Skullcrusher. Wel doet de artiestennaam een andere soort van breken vermoeden. Helaas is de muziek niet ideaal als festivalact. Weinig plaats voor verstilling op een festival als Best Kept Secret. Bovendien brak de treiterige muziek van Sylvie Kreusch op de One voortdurend door de serene sfeer heen die Helen Ballentine wilde creëren. Zelf op gitaar, haar muzikant afwisselend op klarinet en dwarsfluit, maar de Amerikaanse singer-songwriter kreeg me niet helemaal mee in haar verhaal, met muziek die iets te pastoraal klonk naar mijn smaak om echt te blijven hangen. En dan komen alle uptempo acts allemaal achter elkaar. Na Skullcrusher was ik wel toe aan een feestje en daar is werkelijk geen band meer geschikt voor dan Getdown Services. Ik zag het Engelse duo alweer voor de derde keer op één jaar tijd. Met hun opzwepende songs, dwaze lyrics, domme danspasjes, vermoeiende publieksparticipatie en geestige bindteksten stellen ze nooit teleur. Of zoals een festivalganger naast me het verwoordde: "Gewoon twee dikke mannen die in een microfoon schreeuwen. Heerlijk." Zo mogelijk was dit nog een wilder feestje dan op AFF of in de Botanique. Er was geen moment dat ik geen moshpit of crowdsurfers waarnam. Gelukkige uit het water opspringende sardines waren wij. Wie de afgelopen twee jaar een beetje heeft opgelet, stond al gauw met meerdere songs mee te brullen, maar het was vooral het bisrondje dat de tent in lichterlaaie zette. Het heel recente 'The Radiator' is nu al een klassieker en dan moesten het opzwepende 'Caesar' en monsterhit 'Dog Dribble' nog komen.

Misschien was de andere podia gaan verkennen stilaan een beter idee dan in The Secret blijven kamperen. Waar het tot nu toe een heel chille dag was, met veel luieren en krachten sparen, was de avond voornamelijk een gehaast heen en weer van The Secret naar de Two, de twee podia die het verst uit elkaar lagen. Het was alweer bijna 19u toen ik maar eens een ander podium aansneed. Ik ging naar mijn vierde concert van Yard Act kijken. In de Two kregen we heel wat nieuw werk uit de nog te verschijnen derde langspeler, en dat klonk veelbelovend. Daarbij kon de bangelijke eerste single 'Redeemer' natuurlijk niet ontbreken. Verder trakteerden de Britten ons op een mooie greep uit het oudere werk. Meezingers als 'The Overload' en 'Dream Job' vielen in de smaak. Zo ook de floorfiller 'The Trench Coat Museum, dat nog het meest aan LCD Soundsystem deed denken, met een paar venijnige uithalen van de gitaar, Gang Of Four-style. James Smiths microfoon gaf al vrij snel de geest, wat voor een snoeihard improvisatiemoment zorgde dat band en publiek alleen maar verder opzweepte. Misschien een wat rommelige set deze keer, maar zeker een feestje. Dat kan ook gezegd worden van Genesis Owusu in The Secret. Wel jammer van de grote overlap tussen het Engelse vijftal en deze Ghanees-Australische rapper. Deze geboren entertainer stond er alleen met een drummer, een beetje de formatie van Bob Vylan, en gooide het ene bommetje na het andere op ons af. Dat kan je bijna letterlijk nemen. Mals was Kofi Owusu-Ansah niet voor Trump, Musk, hun cultaanhangers, hun zinloze oorlogen, en de hele manosphere erbij. 'DEATH CULT ZOMBIE' en 'LIFE KEEPS GOING' zijn twee uitstekende singles uit de nieuwe plaat die ook live indruk maakten. Hip-hop, drum'n'bass en punk werden moeiteloos omgesmolten tot een eigen smoel.

Terug naar de Two om toch zeker de helft van dat andere hip-hopfeestje mee te pikken. Het Amerikaanse rapduo Joey Valence & Brae is een fenomeen, en niet alleen onder Gen-Z. Dat hun muziek belachelijk hard op die van de Beastie Boys lijkt, mag de pret niet bederven. We maakten er een wild feestje van, op de grens tussen hip-hop en punk, met moshpits op verschillende fronten. Joey Valence en Brae, de twee mc's, allebei gekleed in truitjes van het Nederlandse elftal, leken zich al even hard te amuseren als het publiek en ook de dj stond achter de discobar, in de vorm van een gigantische mascotte, te feesten. Enthousiast brulden we de anthems een voor een mee, maar na een halfuur gingen we toch maar wachten bij de One. Nooit eerder waren er voor dit festival zoveel tickets verkocht als dit jaar en het was duidelijk drukker dan anders. Gorillaz was de eerste en ook de laatste band die ik vandaag op de One zag. De eclectische muziek van dit legendarische project van Damon Albarn en Jamie Hewlett blijft nieuwe generaties bekoren en we waren heel benieuwd naar welke gasten Damon voor deze tour had uitgenodigd. Tijdens de intro 'The Mountain' werden we al meteen in Indische sferen ondergedompeld, niet alleen door de zo specifieke instrumenten die ook op de gelijknamige conceptplaat zijn te horen maar ook door de visuals, die een vettige knipoog waren naar het Jungle Book. Niet enkel de virtuele 2-D, Murdoc, Noodle en Russel schitterden op het scherm, maar ook al dan niet geanimeerde versies van de vele gasten die er niet bij konden zijn. Zo was 'The Shadowy Light' een hartverwarmend eerbetoon aan de Indische zangeres Asha Bhosle, die kort na het verschijnen van The Mountain is overleden. Sparks verscheen tijdens de hit 'The Happy Dictator' op het scherm en het leek haast of het duo er zelf bij was. Ook de oude hits werden niet vergeten en het was een waar genoegen om mee te zingen met 'Tranz', '19-2000' en 'On Melancholy Hill'. Ook minder bekende nummers als 'Rhinestone Eyes' en 'Delirium' werden gesmaakt.

Voor 'The God Of Lying' sprong Idles-zanger Joe Talbot mee op het podium, wat een heerlijk spel tussen Damon en Joe opleverde. Bij het populaire 'Orange County' zong de Amerikaanse zangeres Kara Jackson mee. En wat was ik blij met 'Désolé', dat wondermooie duet met Fatoumata Diawara. Op het einde kregen we enkel nog hits te horen, en dan nog met niemand minder dan Yasiin Bey op 'Stylo' en 'Damascus'. Altijd beter om de originele rapper op een livenummer te horen. Ook Bootie Brown deed weer mee, met die welgemikte trap in het gezicht die de rap op 'Dirty Harry' is, en bij 'Feel Good Inc.' kregen we nog Kelvin Mercer, een derde van De La Soul, erbij. Alsof dat allemaal al niet onze verwachtingen oversteeg, was er op het einde nog het nummer waar het allemaal mee begon, het schitterende 'Clint Eastwood', dat met die lichtjes psychedelische melodica weer mooi aansloot bij de Indische mystiek die doorheen het concert overheerste. Damon Albarn was in zijn nopjes (misschien iets te veel in zijn nopjes?), in tegenstelling tot enkele jaren geleden op Werchter Boutique, toen hij zichtbaar geïrriteerd was omwille van het makke publiek. Al flapte hij er soms bindteksten uit die wat raar overkwamen. Zo eindigde een weergaloos concert op een vage opmerking over Joe Talbot en Morrissey. Niets om over te struikelen want we hadden al lang met volle teugen van dit concert genoten. Gorillaz kwam, zag en overwon in Hilvarenbeek. Best Kept Secret, hopelijk tot volgend jaar!

Flavours of the month

The festival season has started and I'm turning 40 this long weekend. Enjoy my birthday top 30 with quite some bands playing at Best Kept Secret this weekend, such as Yard Act and Genesis Owusu. For the first time ever the Scots of Arab Strap make it to #1. Interpol is back with two singles, and we also have Man/Woman/Chainsaw, Muse and Opus Kink each featuring twice in this month's list. Finally, we welcome some true legends in this list, from Mike D to Jack White, from A Perfect Circle to Suede. The old masters still know how to party.

 

1. Arab Strap - You You You
2. Genesis Owusu - LIFE KEEPS GOING
3. Yard Act - Redeemer
4. Interpol - See Out Loud
5. Interpol - This Mirror Weighs a Ton
6. Basht. - Perfume
7. Opus Kink feat. The New Eves - The Head Tree
8. Fellatio - Plasticine Paul
9. A Perfect Circle - Starless
10. Modest Mouse - Picking Dragons' Pockets
11. WASTE - Auto Pilot
12. Mouth Ulcers - Space
13. Angine de Poitrine - Fabienk
14. Jack White - Dollar Bill
15. Bloc Party - Coming On Strong
16. Muse - Hexagons
17. Underworld & KI/KI - Arp12
18. Tramhaus - Plovdiv
19. Opus Kink - The Sweet Goodbye
20. Mike D - True Colors
21. Suede - Emotionally Unavailable
22. The Twilight Sad - ATTEMPT A CRASH LANDING - THEME
23. Girls In Hawaii - Eldorado
24. Man/Woman/Chainsaw - Goddamn, Lizard Man!
25. Man/Woman/Chainsaw - Nosedive
26. Isolde Lasoen - Egoland
27. Muse - Cryogen
28. MAQUINA. with Dame Area - dança
29. Triggerfinger - Through the Beam
30. Girl Group - Food Shopping

CH/KRONOS

voor C.B. 

 

tijd hoeft niet je vijand te zijn

misschien een hele slechte vriend

een pikhouweel delft diep naar eenzame juwelen

in een hoek van de vergetelheid kan het blijven regenen

 

in een soek vind ik een waterdichte vloek om te ontleden

ik rook de juiste woorden, luid genoeg om me te benevelen

in mijn basaltgrot lees ik in de magen van verdronken marters

de pijnlijke geheimen van een verdorven majesteit

 

en ik reis door een woestijn in bloei, rijk de ruimte, mager de tijd

en ik vecht met de spiegels van de zee, splijt en klief, ik vs. ik

en ik bedel op de oever van mijn hoogmoed

mijn zwanenhart geeft geen kik

 

Titaantje wint al tijd

 

HELIOS

voor C.B.

 

er is altijd nog de zon

of toch soms

ofschoon we zelden zelf stralen

wij misleidende spiegels van edele metalen

 

we kennen het delicate monster dat in een grote gaap

de wereld opslokt als een ruim gebreide boa

we kennen de grijns van het wisselkind

voor altijd te gast bij ooit geluidsarme buren

 

we kennen de witte prins van de wolken

slechts in gevangenschap

geen vleugelslag, geen vlijmscherp bestaan

we praten in tongen maar dromen bloemen

 

in bedden van barnsteen of benzoë zoeken we wat schaars is

nemen met minder genoegen

voor wie kan wonen in een schilderij

gaat de tijd niet snel voorbij

 

een despotische nachtmerrie zonder eind

we kunnen onze schouders ophalen

koud als marmer achter hoge muren

en zelden nog de zon

 

Ballonnenvrees 27 mei 2026

Zelfs tijdens een hittegolf is er Ballonnenvrees. En die in Café Boekowski was er weer eentje voor in de geschiedenisboeken. Gert Vanlerberghe bond samen met de heilige Hiëronymus de strijd aan tegen artificiële intelligentie. De eerste gast was niemand minder dan Pom Wolff, een instituut. Hij kwam helemaal uit Amsterdam voor een set vol baldadige gedichten als kopstoten. Pom daverde en dreunde doorheen zijn set, en "het soort vrede waarin ze honden te drogen hangen" is dan zo'n regel die nazindert, maar niet lang, want daar was alweer een nieuw gedicht dat onze verbeelding als taart aansneed. Hij blafte zijn woorden die als kogels tussen onze oren vlogen, al sloot hij teder af. Cleo Klapholz had Salvador Dali's Sint-Antonius tientalen keren afgedrukt op een meterslange scroll en die in het café afgerold, met Gert als assistent. Dit is Cleo's heiligentekst, en het is al lang een klassieker. Verder gingen haar vaak speelse gedichten over ouderschap, over haar stad, en af en toe was er zelfs publieksparticipatie. Zo ging ze al improviserend met de koekjestrommel rond. Wie zei er dat poëzie saai moest zijn?

Club Faraday is een collectief dat meerstemmige kleinkunst en muziektheater maakt en vanavond speciaal voor Ballonnenvrees kwam try-outen. In op met gitaar, cajon en klarinet liedjes passeerde af en toe spoken word, een flinke scheut humor, maar ook ontroering was op de afspraak. We nummers hadden titels zoals 'Liedje over licht' en 'Over Kerst', maar onze favorieten gingen over alle tinten beige sokken bij de Veritas of over OnlyFans (een hilarische 'Centerfold'-hertaling). Club Faraday, dat is de lichtjes geniale Kobe Ardui, die al onder heel wat gedaantes op Ballonnenvrees stond, en zijn even getalenteerde Gentse kornuiten. Ze spelen de komende maanden een paar keer in Gent. Ga zeker kijken. Ze kregen op Ballonnenvrees alvast een staande ovatie. Na de pauze was er het schreeuwerige optreden van Pieter Jan van Pevenage, die met zijn poëtische hit 'Parkeertoren 58'. Hij belichaamde het spreekwoordelijke schoppen en strelen en dichtte over begijnhoven, fietsen, het Zennegat, noodgenerators, homeopathisch verdunde liefde, de Romboutstoren, en andere typisch Mechelse en wereldse onderwerpen. Even intens was onze eigen Marco Van Dyck, over de gezondheid en de uitzichtloze ziekenhuisgangen. Hij vervloekte al het geweld in de wereld en pleitte voor de liefde in enkele pakkende gedichten.

Headliner en afsluiter van de line-up was Berang, een Mechels singer-songwriter die dit jaar alleen al aan zijn 57e optreden zat. De bezige bij heet Bert Janssens en is best een begrip in Mechelen en omstreken. We kregen nummers als 'Specific Ways Of Being', 'Safe and Satisfied' en het bescheiden hitje 'Does It Ever Get Better' - een oorwurm als er ooit een was. Soms breekbaar, soms headbangend, altijd Berang. Hij gaat nog ontzettend vaak optreden in ons land dus ga zeker eens kijken. Het voltallige Boekowski-publiek heeft hij in elk geval al aan zijn fanclub mogen toevoegen. En dan was er de open mic, zo vol dat we mensen moesten weigeren. Eerst gaf Rabid Jack een overrompeld mini-concert met feestnummers op de akoestische gitaar en een donker randje, en die gingen dan over bier en over marginalen. Daarna zette Mechels dichter Lies Van den Plas zich achter de piano voor een breekbaar liejde dat ons met verstomming sloeg, want zingen en spelen kan ze dus ook al, naast heel goede teksten schrijven.

We mochten De Kloofdichters op Ballonnenvrees verwelkomen, met Jos Halpern op de ukelele en de hartverwarmende hertaling 'Streets Of Antwerp', over daklozen. Annik Vanfraeyenhoven trachtte de kloof tussen arm en rijk met haar gedichten te dichten. Ze kwamen recht uit het hart. Ook Roger De Pauw had enkele gedichten bij, waaronder 'Pratzak'. Jos Halpern bleef nog even staan om Tijl Deconynck te begeleiden bij diens 'Antwerpen wordt wakker', een beklijvend gedicht dat ons uitnodigt een diepe duik te nemen in onze eigen stad. Tot slot bracht Amanda Bos een overtuigende aanklacht tegen de bio-industrie met 'Duizend paar ogen', en een boodschap die nog lang blijft nazinderen, hopelijk tot in onze daden.

Heel fijne editie weer, al zeggen we het zelf, en bedankt iedereen die erbij was! Wij gaan binnenkort in zomerstop, maar op 25 juni is er nog één editie, in Café Het Maanlicht in Mechelen, en dat wordt dan de 150e editie van Ballonnenvrees. We maken er dus nog één keer een dik feest van. Tot dan!

 

Foto's: Jan Cuypers 

Ballonnenvrees 18 mei 2026

Waar er voor 13 jaar Ballonnenvrees wat minder volk aanwezig was, zwol het publiek voor de Mechelse mei-editie weer aan tot een zeer bevredigend aantal. Gert Vanlerberghe probeerde een gloednieuwe en zeer politiek geladen tekst uit op het publiek en sloot af met heiligentekst 'Verzet de berg', een eerbetoon aan het Armeense volk. Zijn sonnet 'Rare slak' droeg Stef Unchained, fka Stappende Stef, op aan zijn vriendin. In 'Lange benen' liet hij ons zwerven door Brusselse en Antwerpse straten. Hij nam ons mee naar de fabriek en naar de Aldi, met teksten die tot de verbeelding spraken en tussen de regels door een warme oproep tot solidariteit. Luca De Decker zou zomaar eens de jonste deelnemer aan Ballonnenvrees ooit kunnen zijn. Met zijn welgemikte teksten rekende hij af met de bloeddorst en de onverdraagzaamheid van de mens. 'Schrijven kan je vervoegen' - die titel alleen al - is een knap spel met beelden en metaforen en nog een urgente boodschap ook. Zo schuwde hij de zware thema's niet. Hij sloot af met het iets lichtere en meer zelfreflecterende 'DIY-project'. Luca De Decker is een grote belofte voor op de woordpodia in de zeer nabije toekomst.

Amanda Bos stond voor de allereerste keer op een podium. Dat deed ze met de gedichten 'Te jong', 'Zonder klokkengeluid' en met korte verhalen over huilende bomen, wekmerels en mezenscheetjes. Origineel, ontroerend en altijd stof tot nadenken. Luc Geeraert is een van de beste dichters van het moment. Zijn onuitsterfelijke dinosaurusgedicht is ook een ode aan de dinokoek maar kaart vooral een dieper probleem aan. Net als in '2084', een schrikwekkend toekomstbeeld, Black Mirror in dichtvorm. Luc, van Ukkel, nu Leuven, eindigde bij de ratten, spoken word dat kriebelt, kruipt, krioelt, wemelt, het liefst nog onderhuids, om nachtmerries van te krijgen. We zagen een dijk van een performance met onvergetelijke teksten barstensvol originaliteit, humor en een vleugje scifi-horror. "Elke druppel draagt in zich de belofte van een tsunami", door die zin alleen al zou Vanessa Daniëls in een eigentijdse canon moeten belanden. Het was een eer om de line-up met haar te mogen afsluiten. De bedenker van #NovemberVers bracht ons in een bijna meditatieve, vloeibare staat, bivakkerend in een barmoeder. Ze plukte teksten uit haar nieuwe project Meikevers en kruiste de degens met een moderne Blauwbaard, in een ijzingwekkend sprookje op de trein. Vanessa Daniëls is een poëziekanjer.

De open mic'ers van deze avond waren zowat doorheen de avond uitgesmeerd. Robin Schelstraete is Kraanman (altijd aanman) wanneer hij een akoestische gitaar vastneemt. We kregen een gloednieuw nummer over zijn opa. Ook lokaal talent Hummie had zijn gitaar mee, voor een hertaling van een nummer van Damien Rice. Marzena Lesinska eerde het zwart en het geel. Lies Van den Plas bracht het heerlijke nieuwe verhaal 'Straaljager' en een veel ouder gedicht dat aansloot bij IDAHOT. Felix Sandon mijmerde over tweedehandsherinneringen aan de oorlog, die - net als oorlog zelf - van alle tijden zijn. Gust Peeters ging de moedige uitdaging aan om 40 jaar oude gedichten op ons los te laten.

Wij zagen een kwalitatief zeer hoogstaande avond poëzie en muziek en roepen: meer van dat. Natuurlijk roepen wij dat want wij willen dat er volgende keer opnieuw zoveel volk komt opdagen. Maar je zal het je allerminst beklagen als je komt kijken naar de tweede laatste edities voor de zomer: op 27 mei in Café Boekowski en op 25 juni (de 150e editie!) in Café Het Maanlicht. We hebben twee line-ups klaarstaan waar je gewoon niet aan kan weerstaan.

Flavours of the month

We repeat again and again that the postpunk era has come to an end. Time for something new. But then why has my entire top 3 been conquered by British postpunk? Yet there are numerous interesting bands eager to take over and shape the second half of the Twenties, such as Man/Woman/Chainsaw, Basht., My New Band Believe and 1000 Rabbits. We have some great Belgian music as well, with Isolde Lasoen, Ghinzu, B O I, Oproer, Girls In Hawaii and Floris Francis Arthur. There's the unlikely but enchanting collaboration between RAYE and Hans Zimmer. And Modest Mouse is back. How about that? Finally, I couldn't leave out the internet sensation Angine de Poitrine. Do believe the hype.

 

1. The Twilight Sad - ATTEMPT A CRASH LANDING - THEME
2. Deadletter - Purity I
3. Opus Kink - Come Over, Do Me Wrong
4. Isolde Lasoen - Egoland
5. 1000 Rabbits - Rubik's Cube
6. Modest Mouse - Picking Dragons' Pockets
7. Angine de Poitrine - Fabienk
8. B O I - Amal
9. Iceage - Ember
10. Cusk - Blue Tac Piano
11. Tori Amos - Shush
12. Basht. - Perfume
13. Temples - Jet Stream Heart
14. Opus Kink feat. The New Eves - The Head Tree
15. RAYE feat. Hans Zimmer - Click Clack Symphony.
16. My New Band Believe - Numerology
17. Girls In Hawaii - Is It Happening Now?
18. Mouth Ulcers - Closer To You
19. Floris Francis Arthur - Hou me tegen
20. Man/Woman/Chainsaw - Nosedive
21. Oproer - Different Realities
22. Gorillaz feat. Dennis Hopper, Ajay Prasanna, Anoushka Shankar, Amaan Ali Bangash, Asha Puthli, Bobby Womack, Dave Jolicoeur, Jalen Ngonda & Black Thought - The Mountain, The Moon Cave and The Sad God
23. Camille Yembe - Rien à fêter
24. Fred Angst - Idioten
25. Vince Staples - Blackberry Marmalade
26. Arctic Monkeys - Opening Night
27. Ghinzu - Snow White
28. Death Cab For Cutie - Punching the Flowers
29. Editors - Call It In
30. Das Pop - Different Class 

Ballonnenvrees 30 april 2026

Ballonnenvrees bestaat 13 jaar en dat hebben we dit jaar in Mechelen gevierd! Daar komt ook nog eens bij dat Heilig is mijn naam, het nieuwe boek van Gert Vanlerberghe, deze week is verschenen. We kregen heiligentekst 'Barbra vs. papa' en kortverhaal 'Mijn kat is altijd thuis en ik nu ook' te horen. B.P. Arend bracht diens allereerste gedicht 'Altijd' en stelde het project Straatverlichting voor: we zijn geen hokjes maar lasagnes. Martin Wijtgaard kwam helemaal uit Amsterdam en koppelde er ineens een midweekje België aan vast, met ook nog een performance op De Sprekende Ezels in Brussel. In Café Het Maanlicht nam hij spoken word op de korrel (bijzonder herkenbaar voor iedereen die de podia afschuimt), en had het verder over hoop, dwangneuroten en de West-Friese braindrain. Ook kregen we een paranoïde haiku op ons bord. Vlijmscherp zijn ze, Wijtgaards gedichten, en altijd raak. Niet zelden lagen we in een deuk bij zaken waar je eigenlijk niet mee mag lachen, maar vooruit dan maar.

Barbara Van Loo begon met een disclaimer: haar gedichten zijn heel kort. Met nieuw werk zoals 'Wekker', 'Afwas' en 'Eelt' sneed ze diep in haar eigen en zo ook in onze ziel. Nevenschade. 'Dystopia' was geïnspireerd door 'Distant Sky' van Nick Cave & the Bad Seeds. Er was ook Jürgen Nakielski, met zijn pakkende poëzie en proza, en vooral ook legendarische bindteksten en tussenwerpsels, die zijn set nog levendiger maakten. Als afsluiter was er zijn klassieker over de ijskast. En Anthony Albers, frontman van Guru Niaki, timmert verder aan zijn solocarrière met Bloeskroeg, en doet dat nog steeds met wereldhits, deze keer over koffie en heroïne, maar dan in het Antwerpse dialect. Zo passeerde Lou Reed twee keer de revue (raad eens van welke klassieker 'Pelsen frak de hertaling is'). En is 'Slonzige Sonja' ondertussen zelf al een wereldhit geworden?

Op sommige edities zitten we met de handen in ons haar omdat er te veel inschrijvingen zijn op de open mic. Vanavond was het nog eens een zeer kort lijstje. Zo was er Luc Geeraert, die een potje spoken word spitte over treinbeleid en de alles opvretende naaktslakken. We kregen ook zijn winnende metarmorfosegedicht 'Bij de kapper', in Mechelen al enkele maanden een beetje een klassieker. Kevin Polfliet himself, eigenaar van Het Maanlicht en bedenker van het Elixir de Malines, nam speciaal voor 13 jaar Ballonnenvrees de microfoon en las gedichten voor over zijn vrouw Elke, zijn stad Mechelen, en zijn soms dwaze, soms prachtige medemensen. En zo werd het nog een gezellige avond - dichters onder elkaar, weet je wel? We zien jullie graag terug op 18 mei in Het Maanlicht en op 27 mei in Boekowski, voor twee nieuwe edities van Ballonnenvrees!