Ballonnenvrees trekt naar De Kleine Hedonist!

30 oktober 2013. Schrijf die datum alvast in je agenda! De vierde Ballonnenvrees is dan een feit, en wel in De Kleine Hedonist, het meest sexy café van Antwerpen!

Het wordt ook een beetje een sexy editie, niet alleen omdat half Nederland naar De Hedonist komt maar ook omdat we Von Solo's eersteling Dood Aan de Powezie!, een bloedstollende, huiveringwekkende, zwaar op de maag liggende maar vooral zeer genietbare kortfilm, aan u in avant-première zullen voorstellen!

Verder hebben we poëzie met:

Tryggve Bauweraerts
Christa de Koning
Von Solo
Nancy Meelen
Derrel Niemeijer
Stefan Heulot
Jef Louisa Versmissen
Esther Porcelijn
Akim A.J. Willems
Gert Vanlerberghe;

Stand-up comedy door Arnold QuartjeNeger;

Slam met Letterfretter Mike;

Proza met Gert Vanlerberghe;

En U als publiek!

Artwork door Anke Verret!

Ballonnenvrees 9 oktober 2013

Ondertussen zit ook onze derde editie van Ballonnenvrees, alweer in 't Werkhuys, erop! Het was een bijzonder geslaagde editie waar heel wat volk op is afgekomen. Een overzicht!

Daar we deze keer wat wilden experimenteren met andere genres en kunstvormen, en dus niet enkel poëzie en proza, om het hele gebeuren meerdere dimensies te geven, was er deze avond een gezonde mix van poëzie, proza, slam, comedy, cabaret en zelfs beeldende kunst. Poëzie predomineerde het eerste deel, terwijl het tweede deel, na de welverdiende pauze voor het zeer aandachtige en haast muisstille publiek, een muzikaal festijn werd in een Werkhuys dat ondertussen vol was getekend door kunstenaars Bert Lézy en Idris Sevenans. Live kunst maken doet het altijd goed en dat merkten we op het einde van de avond, bij het veilen van de tekeningen maar al te goed!

Gert Vanlerberghe, presentator en organisator, begon met enkele van zijn gedichten voor te lezen, waaronder 'Gitaarmeisje', dat hij de avond voordien nog op Studio Brussel had gebracht. Hij werd opgevolgd door Vincent Van Meerbeeck, voor de tweede keer op Ballonnenvrees, en eigenlijk was dit ook gewoon zijn tweede optreden tout court. Hij bracht één knap geschreven gedicht. You On Stage- en all-round organisator én entertainer Yannick Moyson mochten we ook al met het Bochelprincipe verwelkomen op de vorige edite, in juni. Deze keer stond hij er alleen. Hij vuurde enkele gloednieuwe gedichten op ons af en ook zijn 'hit' kwam aan bod. Altijd een straffe performer!

Even een pauze van al dat poëtisch geweld met een grote hap uit Liesbeth Aerts' kortverhaal in de maak. Samen met onder meer Tom Driesen en Charlotte Van den Broeck, ook ooit Ballonnenvrezers, zit ze bij het Turnhouts dichterscollectief Dichterbij. Meer proza volgde wanneer Gert Vanlerberghe, naar goede traditie, enkele passages uit zijn roman Als een Ballon bracht.

Voor de pauze hadden we nog een uitblinker van formaat, de Mon, of gewoon Simon Den Haerynck, van Eigen Wolk Eerst, bekend om zijn duizelingwekkende slams, waarin hij ondermeer de Kracht van Verandering hekelt en een ode aan de Plantijn-Moretuslei brengt. Ondertussen had Bert Lézy al het halve podium vol geklad en dansten vliegende ballonnen in de lucht. Voor het publiek zich te goed kon gaan doen aan taart en broodpudding, wakkerde schrijver en kunstenaar Idris Sevenans de eetlust nog wat aan met enkele leuke losse prozatekstjes uit zijn werk in wording Slimmer Dan Platte Kaas. Het woord 'stront' viel echter relatief vaak, maar ook het thema voedsel kwam rijkelijk aan bod. Misschien twee aspecten van ons dagelijkse leven dat we niet in onmiddellijke relatie met elkaar wensen te zien.

Na de pauze was het tijd voor een stevig potje stand-up comedy, met Tom Du Four, graag geziene gast op You On Stage en elders en erg tot bijzonder grappig. Hij probeerde wat nieuw materiaal uit op het Ballonnenvreespubliek, zonder zijn klassiekers (het hilarische Astrid Bryan Drinkspel bijvoorbeeld) te vergeten. Cabaretière Ann Kenis mochten we voor een tweede keer op rij op Ballonnenvrees verwelkomen. Ze bracht twee liedjes op de piano, waaronder de hit - laten we niet bescheiden zijn - 'Kringloopwinkelvrouw', ondanks het zeer genietbare nieuwe werk toch weer het hoogtepunt van haar set. Verder ging het ook nog over Sneeuwwitje en zeven vunzige dwergen en over hoe overbodig seks eigenlijk is. En het luipaard, pardon tijger, dat al heel de tijd het podium domineerde, werd heel eventjes een konijn. Geslaagd optreden van deze pianiste met ballonnenvrees!

Gerts zus Dorien Vanlerberghe speelt bij de improvisatiegroep Kroket, die op andere woensdagen in de maand in 't Werkhuys hun ding komen doen. Vandaag stond ze voor het eerst op het podium met een gedicht. Ze had een ballon in haar haar geknoopt, maar veel konden we er niet van zien, want ze vroeg ons om allemaal onze ogen toe te doen. Toen las ze een donker gedicht voor en toen we onze ogen openden, was ze zowaar verdwenen! Op Idris en Bert na stond niemand meer op het podium. Een schitterende verdwijntruc die we gewoon gemist hebben!

Vervolgens Brusselaar Nabil Khazzaka, die een jaar geleden It's Hot! It's Hot! It's Hot!, zijn debuutplaat uitbracht. Na het voorlezen van een best komische tekst uit de Marie-Claire, over het misbruik van spermastalen zowaar, zette hij zich achter de piano. Wat volgde, was een bloedmooie versie van 'Please Come Back'. Eventjes werd het heel stil in onze muzikale harten.

En net nu de avond al naar ongekende hoogtes piekte, gooiden we er nog één laatste performance bovenop: de try-out van de nagelnieuwe show van actrice en regisseur Aafke Bruining, begeleid door vermaard pianist Martinus Wolf. Het stuk heet 'Café Holle' en Aafke en Martin toverden 't Werkhuys een kwartier lang om in een sprookjescafé met alle nodige ingrediënten. Aanradertje, deze show! En wij hebben haar voor het eerst mogen aanhoren.

Kortom, Ballonnenvrees was weer om van te smullen. Hoe kan dat ook anders, met zulke gasten. Bedankt artiesten, bedankt publiek, bedankt 't Werkhuys! Op 30 oktober hebben we de vierde Ballonnenvrees, deze keer in De Kleine Hedonist, met wederom poëzie, proza, comedy en zelfs de avant-première van Von Solo's kortfilm Dood Aan de Powezie! Niet te missen!

Foto's door Roxanne Geerts

'Gitaarmeisje' op Studio Brussel

Voor de Grote Prijs Linde Merckpoel trok ik samen met mijn muziekbroeder Jeroen naar de VRT om daar op radiozender Studio Brussel een gedicht te komen voordragen, jawel.

Eerst kregen we overheerlijke gebakken bananen met rum en rozijnen voorgeschoteld van twee fairtrade dames en vervolgens was het aan mij. Na een kort interview mocht ik het recente gedicht 'Gitaarmeisje' door de micro spugen. Een waterval aan woorden, mooi ingestudeerd om het binnen de minuut te brengen en toch veel korter dan gepland.

Morgen verschijnt dit allemaal op de website van Studio Brussel en volgens mij kan je zelfs op mij stemmen.

Bekijk het filmpje HIER en STEM OP MIJ HIER!

Bedankt Linde!

Rederijk Pepperplus in de Gouden Bal

De komende week treed ik maar liefst vier keer op en de spits werd afgebeten in het buitenland, op het maandelijkse Rederijk Pepperplus in De Gouden Bal in Eindhoven, waar ik iets meer dan een jaar geleden voor het eerst optrad. Derrel Niemeijer had een fijne namiddag in elkaar gebokst en de ene straffe dichter(es) volgde de andere. Ook was er fijne harpmuziek en Monique Hendriks nieuwe cabaretshow. Naast vele andere artiesten zal ook zij op B.@.M. (Beatfest at Movement) het podium bestijgen.

Bedankt Derrel Niemeijer, Nancy Van Meelen en alle anderen!

Foto's van Arie Van Der Ent

Komende optredens deze week:

7/10 vrijpodium You On Stage, Kavka, Antwerpen

8/10 De Grote Prijs Linde Merckpoel, Studio Brussel

9/10 Ballonnenvrees, 't Werkhuys, Borgerhout

12/10 De Sprekende Ezels, 't Pand, Turnhout

Gitaarmeisje

Aan een volledig fictief gitaarmeisje. Ofwel aan elk gitaarmeisje. Het is al gelijk. Dit is voor alle gitaarmeisjes die bestaan en alle gitaarmeisjes die niet bestaan. Want het zijn gitaarmeisjes. Hier een filmpje van een van de vele keren dat ik Gitaarmeisje nog zal voordragen.

Klinkers dresseren de klinkers,

je plosieven explosief en

je akkoorden gooien

de munt in het hinkspel,

klutsen al mijn hersencellen,

een storm in mijn broeierige brein.

Zing de zoete zomer uit je lijf,

leer je liedjes uit mijn hoofd,

toon me hoe je noten buigt,

bekoor mijn net- en trommelvlies

tot het einde der tijden

voor mijn part,

en jouw partituur

slaat een bres in mijn verlangen,

voedt tornado's aan mijn geest,

niet gestreeld maar geschud,

door elkaar en in elkaar,

vervolmaakt de symbiose

van mijn wereld en de jouwe,

ongebreideld, onbehouwen.

Laat je tong mijn oorschelp strelen,

als een laken door de wind.

Isobaren isoleren tevens

tevergeefse smachten,

en je nestelt klare klanken

diep in't dorre woekerwoud

van mijn teerbeminde wensen van

jij in mijn platenkast.

Shipwreck

Swimming in circles,
War with the waves.
All but drowned
Amidst the flotsam
Of our love.

Clinching the debris
An inadequate buoy. 
Floating and drifting,

In the sadness of the sea.

Seagulls always hungry,

Preying on their renewed hope,

Praying for the moment

My struggle will cease,

Will sink to the bottom.

Vultures of the sea,
 My distress will still
Your hunger for triomph.
Now eat, devour,
Feast on my misery.

First Night In Newhaven

I jump.

My two feet hit the tarmac.

I know that by now

Life has destroyed me somehow.

Rain welcomes my defeat.

Desolation never sleeps.

Dark mansions rush through the fog,

No living soul in the streets

Of my life, part two.

Lonely in a town not of my choice.

A train passes,

Quick catalogue of faces

Tired and bored.

Can I choose one?

Can I keep it

As a life-long companion

In this urban heart of darkness?

House of God, open your doors!

Am I to crave for your pews

As a beggar on your stairs?

Eat with me and drink with me,

Be my bearer of light and truth

In the city of tomorrow,

Still an outpost to my past.

Dance with me on the cobblestones,

Be my devil and my sun.

Superstition has no place

In this black heart worn with age,

Yet this temple will sustain me,

Show me mercy, entertain me,

Be the seed of hopes and dreams

And my first new memories.

Monthly singles chart

In this month's top 30 there is a lot of new stuff to discover. And we have a number #1 song, by the experimental electronic duo Fuck Buttons!

1. Fuck Buttons - The Red Wing
2. Woodkid - The Golden Age
3. Motek - Ambitions, Friends, Routines, Worries and Inherited Craziness
4. Arcade Fire - Reflektor
5. Erlend Øye - La Prima Estate
6. Girls In Hawaii - Not Dead
7. Savages - Shut Up
8. Postiljonen - Atlantis
9. Nine Inch Nails - Copy Of a
10. Savages - She Will
11. These New Puritans - Organ Eternal
12. Belle & Sebastian - Your Cover's Blown (Miaoux Miaoux Remix)
13. White Lies - Getting Even
14. The National - Graceless
15. Suuns - Sunspot
16. Volcano Choir - Comrade
17. Anna von Hausswolff - Deathbed
18. 65DaysOfStatic - Prisms
19. Regina Spektor - You've Got Time
20. Frightened Rabbit - Backyard Skulls
21. Editors - Formaldehyde
22. Villagers - Judgement Call
23. Deerhunter - Back To the Middle
24. Mùm - Toothwheels
25. Moderat - Bad Kingdom
26. Uni_form - Walking On a Fire Line
27. S O H N - Bloodflows
28. Bombino - Azamane Tiliade
29. Pearl Jam - Mind Your Manners
30. Bros - Wolf Alice

Alexandre Dumas in Parijs

Alexandre Dumas in Parijs: Eén voor allen, allen voor één!

Al enkele jaren neem ik af en toe de trein naar Parijs om daar met Bart Van Loos Parijs Retour onder de arm te verdwalen in de decors van m'n favoriete romans en in het leven van de geniën die ze hebben geschreven. Aan alles komt een einde. Het slotstuk van mijn reisjes naar Parijs staat in het teken van een Franse schrijver met wie ik tot nu toe amper affiniteit heb gehad, behalve dan met de talloze verfilmingen van zijn boeken. Wie kent er de drie musketiers niet, samen met d'Artagnan de geesteskinderen van Alexandre Dumas. Zelf heb ik Le Comte de Monte-Cristo gekozen als begeleidende roman. Sinds ik de film, met Guy Pearce en Jim Caviezel, vele jaren geleden zag, heb ik het boek altijd willen lezen - het verhaal sprak enorm tot de verbeelding en ik wou meer te weten komen over het onwaarschijnlijke verhaal van Edmond Dantès, maar het volume schrok me altijd wat af. Nu ik vorige zomer Les Misérables van Victor Hugo heb doorworsteld en er bijzonder hard van heb genoten, wist ik dat nu de tijd rijp was om een Dumas te verslinden. Al bijna een maand leef ik in de wereld van Edmond Dantès, Mercédès, Danglars, Gérard de Villefort, Gaspard Caderousse, Fernando Mondego en Albert de Morcerf en reis ik mee van Marseille naar Rome naar Parijs.

Net als de graaf keer ik terug van het zonovergoten Italië en arriveer ik in Parijs. Die week dat ik nog even in België doorbracht, vergeten we even. Van het zwoele Perugia, waar Monte-Cristo mevrouw Villefort en haar zoon ontmoet, in het druilerige 9e arrondissement van Parijs dus, want het is daar dat de metro me uitspuwt. Wanneer de jonge Alexandre Dumas, net als zoveel jongeren en aspirerende schrijvers van die tijd, zijn heil in de Franse hoofdstad gaat zoeken, klopt hij aan bij le Général Foy, in de rue de la Chaussée d'Antin. Op nummer 62 herinnert een gedenkplaat ons aan deze bekende redenaar, die in dit huis is gestorven. De man wil Dumas best wel helpen maar al gauw is het duidelijk dat de mulat erg weinig kwaliteiten heeft. Behalve dan schoon schrift. Zo kan hij aan de bak als bediende bij de hertog van Orléans, die na de revolutie van 1830 koning wordt: Louis-Philippe.

Ik slenter verder door de regen en beland in de rue Laffitte, waar ik in de verte de Sacré Coeur zie, nu een grijze massa in de mist. Op het einde van zijn leven richtte de schrijver, nadat al zijn geld op was als gevolg van zijn decadente leven, nog enkele dagbladen op, om zo zijn vel te redden. Het aanvankelijke grote succes houdt helaas niet aan. De kantoren waren gevestigd op nummer 1 van deze rue Laffitte, een fraai negentiende-eeuws gebouw waarvan de gevel erg mooi versierd is met beeldjes van herten, everzwijnen, vossen... Het gebouw komt uit op de boulevard des Italiens en staat tegenover het imposante witte Crédit lyonnais.

Dan volg ik de boulevard en sla ik rue du Helder in. Wanneer Monte-Cristo en Albert, de jonge burggraaf van Morcerf, in Rome afscheid nemen, spreken ze af in Parijs, bij de burggraaf thuis, om zo de graaf te bedanken voor het diplomatische optreden bij Luigi Vampa, die Morcerf had ontvoerd. Nietsvermoedend dat hij door een ontzettend groot toeval huize Mercedes en Fernand komt aantreden en dat Albert hun zoon is, rept Monte-Cristo zich in zeven haasten naar rue du Helder 27. Hij arriveert er net op tijd. Ik zoek het adres, maar door ingrijpende veranderingen in de straat, stoppen de huisnummers ver voor 27. Nu zijn er vooral nog restaurants in de straat.

Verder nu naar place Boieldieu, waar de indrukwekkende Opéra Comique staat, met daartegenover het geboortehuis van Alexandre Dumas fils, een van de vele kinderen van de auteur, maar een van de weinige die hij heeft erkend. Onderweg naar het Palais Royal, passeer ik toeval het huis waar Stendhal enkele maanden heeft verbleven en waar hij aan Le Rouge et le Noir heeft gewerkt. Ik moet even terugdenken aan mijn Stendhal-wandeling enkele maanden geleden in Grenoble. Ook een monument ter ere van Molière ontsnapt niet aan mijn aandacht. De tuin en de binnenplaats van het Palais Royal zijn minder fraai nu het zo'n slecht weer is. Op de Place Palais Royal is de Eiffeltoren nagebouwd in hout, zij het een pak kleiner natuurlijk.

Voor ik mijn tocht verder zet, ga ik tot aan de Tuileries. Ik passeer een gouden standbeeld van Jeanne d'Arc en wandel op de lijn tussen het Louvre en de vermaarde tuin. Na enkele wereldberoemde monumenten te hebben opgesnoven, ga ik terug naar de rue Saint-Honoré. Hier moet ik de Eglise Saint-Roch hebben, waar Dumas in het huwelijksbootje treedt met Ida Ferrier, slechts een van zijn vele maîtresses. Zijn getuige is de eminente Chateaubriand. Lang duurt het huwelijk niet. De man is en blijft een echte rokkenjager. De kerk heeft een mooi interieur, ga zeker binnen kijken mocht je er eens passeren.

Ik neem de metro naar de place de la République. Hier had Dumas vroeger zijn eigen theater. De man was een ongelooflijk succes in zijn tijd en de theaters zaten steeds overvol. Iedereen moest zijn stukken gezien hebben. Nog voor hij zich aan zijn beroemde historische romans waagde, was Dumas dus de ster van de boulevard du Temple. Ook vandaag is hier heel wat te beleven. Een stoet van wagens met dj's paradeert over de boulevard en honderden jongeren gaan compleet uit hun dak op de meest platte techno die je je maar kan inbeelden. Tientallen wagens van de gendarmerie en de Parijse equivalenten van de Witte Tornado's volgen de stoet op een afstand. Het is op deze boulevard dat Gustave Flaubert, niet zo'n fan van de Lichtstad trouwens, meer dan tien jaar heeft gewoond. Een bordje op de voorgevel herinnert ons hieraan.

Weer de metro in, naar de Seine. In de regen langs deze rivier kuieren is uiteraard minder aangenaam, maar aangezien dit het sluitstuk is op mijn literaire wandelingen door Parijs, is het fijn om in een oogopslag al mijn vorige tripjes terug te zien. Victor Hugo's Notre-Dame, waar ik zo goed als elke keer ben gepasseerd, het schattige schiereiland van het Île-de-la-Cité met het Square du Vert-Galant van Zola, het begin van de Marais, waar ik met Hugo en Daudet heel wat fijne momenten heb beleefd, dan het Louvre, de Pont des Arts, dat vol liefdessloten hangt, over naar de linkeroever, langsheen het sterfhuis van Voltaire, nu restaurant Voltaire, om dan uiteindelijk in de rue de l'Université te belanden, waar Alexandre Dumas op nummer 25 heeft gewoond, ten tijde van de opstand van 1830, waaraan hij enthousiast heeft deelgenomen. Niet ver daar vandaan is de Eglise Saint-Thomas d'Aquin, waar le nègre wel eens tot rust kwam. Mooi interieur!

Ik volg de boulevard Saint-Germain en passeer dus door een van m'n favoriete wijken van Parijs. Hier moest ik zijn voor een groot deel van de Hugo-wandeling. Ik houd halte aan de imposante Eglise Saint-Sulpice, niet ver van rue Servandoni, waar zowel Dumas' hoofdpersonage d'Artagnan als Hugo's Martinus volgens hun verhaalwereld zouden hebben gewoond. Tot slot wil ik nog de woonplaats van Monte-Cristo op de avenue des Champs-Elysées gaan zoeken. Dat is op nummer 30. De aanhoudende regen maakt m'n wandeling op deze immer drukke straat vrij onaangenaam. Na nog even de naam van Dumas' vader, die in het leger van Napoleon heeft gevochten, op de Arc de Triomphe te gaan spotten, hou ik het voor bekeken.

Blij nog eens in Parijs te zijn geweest, maar het slechte weer en de relatief onspectaculaire ontdekkingen maakten het toch een mindere ervaring dan alle vorige wandelingen. Misschien heb ik het ook even met Parijs gehad. Of nee... dat kan niet. Parijs blijft vol verrassingen zitten. Zo ook de Franse literatuur. Ik zit nét in het midden van Le Comte de Monte-Cristo, ik geniet er al een maand dagelijks met volle teugen van en net zoals na het lezen van Les Misérables weet ik dat ik in een zwart gat zal vallen wanneer het boek uit is en ik mijn 'dagelijkse feuilleton' niet meer kan volgen. 

Dat de wandelingen voorbij zijn, dat geeft niets. Franse literatuur zal er altijd zijn. Er valt nog zoveel te ontdekken en er is zoveel dat ik nooit zal kunnen lezen. Reden te meer om er meteen weer aan te beginnen! Meer dan een dag Le Comte de Monte-Cristo opzij laten liggen, is namelijk onmogelijk.

Bronnen

Dumas, Alexandre, 1844, Le Comte de Monte-Christo I, Parijs: Gallimard, 1998.
Dumas, Alexandre, 1844, Le Comte de Monte-Christo II, Parijs: Gallimard, 1998.
Van Loo, Bart, 2006, Parijs Retour, Antwerpen: Meulenhoff | Manteau.

Tot slot nog Bart Van Loo's blog. Ga zeker hier eens kijken!

Exiles of Love

This broken pump is in need,

Craving the blood it has always lacked.

Its swan song stuck on repeat,

Fed by memories trampled underfoot.

Time is like the wind,

Feeding on the flesh of sealed lips,

Carrying the echo of a kiss

Far away from where mouths used to meet.

I feel the hammer of regret

Hitting on the temple where love used to thrive

With all pillars burned down

In the fire of doubt and distress.

Crickets and sparrows carry a message,

But the cry of the lone eagle is all that remains.

Be it torture, be it despair,

It is all the ear can stomach.

And so we plummet at an astonishing speed.

Do falling angels in mid-air ever meet?