Hedonismuz 10 oktober 2020

Een kleine portie magie binnen de muren van wat mocht.

 

Oorspronkelijk stond ons hedonistische verjaardagsfeestje voor april 2020 gepland, maar daar stak Covid-19 een stokje voor. Uiteindelijk konden we Hedonismuz naar het najaar verzetten, maar met de helft van de affiche en strenge coronamaatregelen. Maar blij dat we waren dat het alsnog kon doorgaan. Het werd een geslaagde avond vol gelukkige mensen.

Met één band in plaats van drie, drie dichters in plaats van zes, één theatergezelschap in plaats van twee, twee locaties in plaats van vijf, zonder bar, mét mondmaskers, was de line-up van de tweede editie van Hedonismuz in 252 cc Ekeren gehalveerd. Geen nood. Op 24 april 2021 verschijnt het festival in vol habijt, al is dat voorlopig nog even afkloppen. Ook was het lage maximumaantal toeschouwers bereikt, met snelle uitverkoop. Gelukkig voor wie er niet kon bij zijn was er de livestream die eventfotograaf Jokko organiseerde.

Het publiek kon in tegenstelling tot de editie van 2018 niet vrij rondlopen maar werd door organisator-presentator Gert Vanlerberghe doorheen het kasteel geleid, tussen zolder en zaal, al moest het hele gezelschap daarvoor wel verschillende keren langs het gelijkvloers passeren. De curator van dienst opende trouwens met zijn nachtelijke gedicht 'Slaap Nu, Baal Later', waarna hij enkele coronamaatregelen afraffelde en de gasten naar de zaal leidde voor het stuk dat Studio Bernadette exclusief voor vanavond had gemaakt - deze keer niet onder leiding van Mona Vanschoenwinkel maar van Lori Tuerlinckx.

Studio Bernadette

 

Algemene verwarring was echter ons deel. In wat enkel als een anti-theaterstuk kan worden bestempeld zagen we een kuisvrouw die nog de laatste stoelen ontsmette terwijl het publiek er al minutenlang had postgevat, en er heimelijk de kantjes vanaf liep door op haar werkvloer een karaoke voor zichzelf te organiseren. Nooit zullen we de dansmoves van Sonja vergeten. Steeds vreemder werden de onschuldig ogende interventies van de regisseur, die om de zoveel minuten de zaal binnenliep om... ja wat eigenlijk... te onderbreken. Ondertussen werden personeelsleden door middel van publieksstemming afgedankt, belde Dries vanuit het niets (te laat) in om een boom over vissterfte op te zetten, inclusief hilarische haperingen. En hoeveel mensen hadden effectief door dat de storende vrouw die luidop zowat alles wat er in haar opkwam met ons deelde, gewoon bij het gezelschap hoorde? Kabeljauw en karaoke dus. Of moesten we nog wat anders uit dit bizarre maar hoogst entertainende halfuurtje halen?

Uschi Cop door de lens van Ilke Cop

 

Terug naar de zolder voor een flinke 30 minuten poëzie en proza van de bovenste plank, met Bert Lezy die live voor ons tekende, met een beamer geprojecteerd op een wit doek. De getalenteerde Uschi Cop opende met 'Bottenrammelaar', de eerste van vele bloedmooie en -linke gedichten die aan bod kwamen. Ook de virtuele eenzaamheid kwam aan bod in een treffende tekst. Tot slot deelde de Brusselse schrijfster het eerste deel van haar nieuwe kortverhaal, dat deze week in Deus Ex Machina zal verschijnen. Turnhouts slamtalent Tom Driesen wou dat hij zijn verdriet aan een leiband kon leggen om ermee te gaan wandelen. Deze DroomBazuiner en voormalig stadsdichter raakte gevoelige snaren met zijn goednieuwe slamtekst 'Achter de Schermen', een shoutout naar de cultuursectorhelden achter de schermen. Volgden nog een lockdowngedicht en een tekst die hij aan Tine Nys opdroeg. Of hoe hij toch altijd opnieuw de dingen zo mooi kan verwoorden, maakt niet uit hoe gevoelig het thema. Met een speels stafrijm sloot hij een juweel van een set af. Bij het verlaten van de zolder troffen we vier schilderijen van Jonas Beyens aan, op een wel heel kortstondige mini-expo die het nachtelijke thema van de avond versterkte.

Voor het laatst begaven we ons naar de zaal voor een rockconcert zowaar - dat we dat nog in coronatijden mogen meemaken. De Aalsterse indierockers van OPROER haalden een uur lang alles uit de kast tijdens een evenwichtige set die ons meer dan gunstig stemde. Nummers als 'Get Get Get', 'Blind Luck' en 'Corner Of Your Eye' mogen dan wel erg dicht tegen de sound van Arctic Monkeys aanschurken, OPROER bewees dat ze vooral een eigen smoel hebben, met hier een oosterse riff, daar een strofe die naar rap neigt, en vooral catchy songs met af en toe een verrassende wending. Van knaller 'Dolores' kregen we een zeer ingetogen versie te horen, een kippenvelmomentje dat met het fragiele 'Rosaline' opnieuw de kop op stak. En hoe klaar zijn singles 'Captains' en 'So Fly' voor de radio? OPROER is een van de meest boeiende dingen die momenteel in de Belgische rockscene gebeuren en ik kan niet wachten op hun welverdiende doorbraak.

Hopelijk tot snel allemaal. Op 24 april 2021 bijvoorbeeld. De laatste maanden van dit vervloekte jaar moeten we even uitzitten en vanaf januari 2021 hoop ik weer, volgens de maatregelen van dat moment, maandelijks een editie van Ballonnenvrees te kunnen organiseren. Bedankt voor de kleine knappe dingen die jullie me dit jaar hebben gegeven. En hou vol.

 

Affiche: Jonas Beyens

Foto's: Jokko, tenzij anders vermeld

Vis noch vlees

we zijn wat we eten

we moesten eens weten

plant je vork in je steak

voel de pijn als bij voodoo

door je nerven reizen

 

we zijn verbonden

met ontelbare wonden

 

laat de sushi door

je keelgat glijden

even slikken, zelfkastijding

 

vreet de zeeën leeg

lepel de wereld uit

 

kweek een catastrofe

bij elkaar - smakelijk

sterven op je bord

Foto prentkaart: Eef Ceulemans / Broeihaard

Flavours of the month

 A brand new list to listen to. 2020 has absolutely been a great year for alternative rock. Protomartyr's new album must be one of the best of the year, and one of their many singles ranks at the number one position this month. There's also the interesting comebacks of Puscifer, Zeal & Ardor, Asaf Avidan and - most surprisingly - Pendulum, and the American psychrockers of Osees have adopted yet another spelling of their band name. Sufjan Stevens is the only artist to feature twice in the list this month, despite the many singles Protomartyr have released.

1. Protomartyr - June 21
2. KOALA feat. Daniela Fa - Malecon
3. ERIIS - Tulsa
4. Deftones - Ohms
5. Sufjan Stevens - My Rajneesh
   
6. Black Foxxes - Swim
7. Puscifer - The Underwhelming
8. Gone Is Gone - Sometimes I Feel
9. Sevdaliza - Habibi
10. Clipping - Say the Name
11. Zeal & Ardor - Vigil
12. Metz - Blind Youth Industrial Park
13. Everything Everything - Big Climb
14. Briqueville - Akte XIII
15. Steven Wilson - Eminent Sleaze
16. A Certain Ratio - Berlin
17. Black Thought feat. Pusha T, Killer Mike & Swizz Beatz - Good Morning
18. Temples - Paraphernalia
19. Sufjan Stevens - Sugar
20. Gorillaz feat. Robert Smith - Strange Timez
21. New Order - Be a Rebel
22. Shame - Alphabet
23. Asaf Avidan - Lost Horse
24. The OBGMs - Outsah
25. Osees - Electric War
26. Pendulum - Driver
27. Bombataz - Mitraille
28. Eels - Baby Let's Make It Real
29. The Avalanches - Music Makes Me High
30. Palace Winter - The Deeper End
    

Alsnog een diagnose voor Joris

Alles nog goed met

de kanunnik zijn gezondheid?

Kannen en kruiken?

Een abrahamambitie zal

je god nog voor je fnuiken.

Malfuncties, mankementen,

geen arts die ze kon lezen.

Een pinter, pienter, heeft ze

toch nog grafisch opgetekend.

Uit maniakale precisie

bleek artritis in 't kwadraat.

Zo zie je, kunst kan levens redden...

vijf eeuwen te laat.

 

Ballonnenvrees: Who's Afraid Of Jan Van Eyck 26 september 2020

In onzekere tijden is het een verademing om af en toe een editie van Ballonnenvrees te kunnen organiseren. Deze keer deden we dat nog eens in het kunstcafé Who's Afraid Of Red, Yellow & Blue op de Antwerpse Koolkaai. We maakten er een namiddag vol poëzie van, met af en toe een knipoog naar de 15e-eeuwse meesterschilder Jan Van Eyck. Zo nam Baalmond diens leuze 'Als ich can' onder handen. Ook Ahab en Orpheus passeerden de intertekstuele revue. De jonge dichter stelde zijn setlist op aan de hand van wat hij en Van Eyck gemeen hebben: arrogantie, een oudere broer, religieuze thema's. Sterke zin: "dooie mannen keren niet meer terug". Tijdens de open mic kwam hij nog eens terug met zijn Russische sprookje 'De Kikker en de Schorpioen'.

 

Rhea Van der Vloet is al ettelijke decennia met poëzie bezig. In haar eerste gedicht verzuchtte ze over hoe we elkaar zonodig steeds opnieuw moeten kloten. Tijdens haar pleidooi om egoïsme om te zetten in altruïsme jongleerde ze vakkundig met metaforen als 'buikspreker' en 'kaleidoscoop'. Volgden nog het spannende kortverhaal 'Neuken' en een handvol grappige klankgedichten in de stijl van Paul van Ostaijen. Daar willen we toch meer van horen. Op de valreep kon de jonge dichter-regisseur-activist Alec Lamberts nog invallen voor enkele afzeggers. Zijn setje in-your-face slam poetry was kort en bondig. Zo riep hij op tot een nieuwe lichting, weg met het oude, en onthouden we de zin: "de dichter is verlamd".

 

Na de pauze had ook Gert Vanlerberghe zelf een Van Eyck-gedicht, over het hyperrealisme in het schilderij Madonna met Kanunnik Joris van der Paele. Ook bracht hij voor het eerst zijn speelse lockdowntekst 'volkswond'. Van Sarah Saiku kregen we een originele performance met een last-minute geschreven Engelse tekst rond het mantra 'Als ich can', verpakt in de vorm van een lezing. Yanni Ratajczyk blijkt dan weer goed in verdwalen. Zijn (ijzersterke!) Van Eyck-gedicht schreef hij bij De Annunciatie, over de engel Gabriël en hoe engelen langzaam vallen. De Klimaatdichter eindigde met 'Synopsis', een gedicht in drie delen - als verpletterende finale kon die tellen.

 

Op de open mic zagen we Baalmond en Rhea even terug, maar ook Ekster Alven: "iedereen gaat door het gaatje van de tijd". Reinier deed een shout-out naar de Fietsenfikser in 'Bedankt/Sorry'. We kregen er een hele performance bij, inclusief confetti! Tot slot was er Berebot, met drie mooie dan weer hilarische liedjes op de gitaar. Zijn cover Dan Auerbachs 'King Of a One Horse Town', omgedoopt tot 'Koning Van een Klotestad', is niet te versmaden.

 

En zo eindigde deze wellicht laatste Ballonnenvrees van het vreemde jaar 2020. Op 10 oktober doen we nog een kleine editie Hedonismuz, met de helft van de oorspronkelijke affiche, in 252 cc. Een select publiek kan onder meer de indieband OPROER en de theater van Studio Bernadette live aan het werk zien. De kans is echter groot dat alles wordt gelivestreamd, voor wie er niet kan bij zijn. En verder zien we graag iedereen terug in 2021!

 

Waarzeg ik

er jeukt iets groots

zelfs primitiefs

ik voel de schreeuw

in je gestalte

hoe je handen vouwt

herinneringen verlucht

en weer opbergt

met dove ogen

de ovenverse ruimte

in je opneemt

wat ijlt er in

de afstand tussen twee

blinde glazen bollen?

ik wil je sussen

wat voorspellen bij

dat eindeloos kalmeren

je zegt er is iets

ik zeg waar

Kruistocht in pyjama

Wie denkt die viroloog wel dat hij is?

Hopelijk krijgt hij zelf corona en sterft hij.

Van mij mogen ze die politicus met wie ik het niet eens ben

op een bootje op de Middellandse Zee zetten.

Dat hij wat moslims knuffelt en verzuipt.

Ik kan die schrijfster die dat feministische opiniestuk schreef

voor die communistische, oikofobe krant echt niet af

en hoop dat ze wordt verkracht door gelukszoekers.

Wat een verschrikkelijke zanger, ik wou dat hij

voorgoed zijn bek moest houden door een enge aandoening.

Ik ben geen fan van deze stand-up comedian,

dus die moet ermee stoppen, or else.

Een cartoonist heeft me beledigd, kan zij

niet vandaag maar gisteren worden ontslagen?

En met pek en veren de stad uit gejaagd?

Ik deel de mening van zus en zo niet

dus zus en zo wens ik iets heel ergs toe.

En mensen die voor hun leven vluchten

en die ik van haren noch pluimen ken,

zijn kakkerlakken die moeten worden vermorzeld.

Ik kom niet vaak buiten.

Ik lees de krant en kijk tv. 

Ik heb een mening en iedereen moet luisteren. 

En wie ik niet lust, weg ermee.

Auschwitz

Die ochtend gebeurde wat niemand had zien aankomen. In Straatsburg werd de volledige EU-top door de Poolse geheime dienst ingerekend.

 

Elke parlementariër kreeg een blauwe stoffen driehoek met twaalf sterretjes in een cirkel, opgespeld; waarna ze in Franse arrestatiewagens werden gepropt. Die brachten hen naar het treinstation van Straatsburg, waar de lading op de eerstvolgende trein naar Berlijn werd gezet. Vandaar voerde een minder luxueuze trein hen naar Auschwitz, een wereldberoemd historisch museum dat onlangs een nieuwe betekenis had gekregen en was heropend als heropvoedingskamp. De architecturale structuur van het museumcomplex leende zich daartoe perfect.

Een zwartkijker zou nu kunnen beweren dat het er daar niet zo rooskleurig voor de gevangenen uitzag. Zover zou ik niet willen gaan. De europarlementariërs genoten namelijk van een relatieve vrijheid, niet overvloedig, wel gul. Daarnaast bezat het kamp een waaier aan recreatiemogelijkheden.

 

Zo waren er een plantentuin, inclusief enkele moderne sculpturen, waarin ze konden verpozen, en een vergaderruimte voor vurige debatten. In de educatieve ruimte werden de gasten onderwezen in ethiek, met als specialiteit het vak mensenrechten - opfrissingslessen die zeker geen kwaad konden.

Ook hadden ze de mogelijkheid hun buren te observeren. Naast hen zat er namelijk een ander kamp, en de twee waren van elkaar gescheiden met zware hekken en prikkeldraad. In deze biotoop droegen de bewoners hetzelfde gestreepte uniform als zij, alleen was hun stoffen driehoekslapje niet blauw, maar roze. Zonder sterren. Ze leken wat in de war. Af en toe schopten ze tegen een bal.

Want dat was ook een optie. Sport. Voetbal, basketbal, tennis, volleybal, honkbal, waterpolo - jawel, een zwembad was er ook al. Ze konden zelfs naar de bioscoop. Ook was er een minizoo.

Er was veel mogelijk voor de politieke gevangenen in het heropvoedingskamp. Behalve zwijgen.

Nu konden ze niet meer zwijgen.

Ballonnenvrees 12 september 2020

"En dat we nog lang mogen mogen", zeiden we wel eens smalend op familiefeesten, implicerend dat enkel de dood ons ervan zou kunnen weerhouden om nog te 'mogen mogen'. Nu weten we wel beter. Maar kijk! We 'mogen' nog eens. Gisteravond vond de 80e editie van Ballonnenvrees plaats, en wel op een nieuwe locatie, in het gloednieuwe Cultuurcafé van Hoboken. En het werd een 'classic' Ballonnenvrees met alle flair en showmanship die daarmee wel eens gepaard durven te gaan. Gert Vanlerberghe opende de avond met heel wat nieuwe teksten, waaronder het dwingende 'Blijf'. Op het einde kwamen twee 'hitjes' van Hersencellen aan bod, uiteraard mét publieksparticipatie. Kristien Van Hee had een superschattig minihondje bij. Ze bracht haar grappige 'nonnengedicht', helemaal uit het hoofd, met nonskap als attribuut, terwijl het hondje zijn gevoeg deed op de stoel. Rock'n'roll.

De kakstoel werd verwijderd en maakte plaats voor Wim Vandeleene, die opende met een cyclus uit zijn verse debuut Duikvlucht, inclusief een gebed voor de vlijt. Ook een gedicht voor de pendelaar kwam aan bod, net als eentje over hoe hij met zijn stamvader zou communiceren, mocht hij deze ooit ontmoeten. Ook ijsmummie Ötzi kwam aan bod. Wims poëzie kenmerkt zich door haar rijke taal, en toevallig zat er vanavond veel hond in zijn voordracht, onder wie die van Pavlov. Erica Smits moet dringend vaker optreden want ze is een natuurtalent. Haar tekst 'Dichtertinder' is al meteen een voltreffer, en daarop volgde 'De Letterzetter'. Ook twee Flashfiction-teksten (verhalen van 100 woorden) deden het goed, en na haar beklemmende gedicht 'Inborst' kreeg deze dichter uit Turnhout iets in de buurt van een staande ovatie.

Gust Peeters kan putten uit een rijk repertoire. Voor deze editie opende hij met enkele nieuwe teksten, waaronder zijn hoopgevende 'Post-Corona'. Hij reflecteerde over zijn leeftijd in 'Halfweg' en 'Chronos', en met zijn lied over de sterfbelasting (dat is helaas een ding) had hij het publiek op zijn hand. Als afsluiter was er zijn klassieker 'Mensenmanie', het gedicht waarop je zou kunnen moshen, mocht dat nog mogen. Ook op Von Solo's gedichten kon je wel eens een moshpit starten, maar deze keer had het die-hard podiumbeest uit Rotterdam, voor de gelegenheid als Joker geschminkt, proza te geef. Zijn hilarische tekst over Temptation Island en polyamorie was een schot in de roos. Von Solo en Gert werden zowaar nostalgisch over de allereerste editie van Ballonnenvrees, met vier Nederlandse dichters in de line-up. 7 jaar later is er één dood, één verdwenen, één gestopt, en Von Solo is overgebleven.

Meer schwung met de slotact. Woord en muziek gaan meestal wonderwel goed samen, dat bewezen Gilles Renard met zijn ritmische monologen en Jitse Verschueren op zijn rode Fender vanavond weer. Beklijvende spoken word met een soort van Jimmy Page op de achtergrond, inclusief heerlijk foute moves en mimiek. Met verslavend eindrijm, wilde gitaarsolo's en een onvermoeibare loopstation wisten de boys het concept verlangen te vertolken. Jitses 'Saturday Night Queen' bleek een gezonde overdosis rock'n'roll. Hierop volgde een ontroerend-komisch verhaal over je ex tegenkomen in een broodjeszaak en verliefd worden in de Schippersstraat. En ook het bakstenenlied ging niet onopgemerkt voorbij. Moet je gezien hebben!

En daarmee zaten we aan het einde van een meer dan geslaagde Ballonnenvrees. De volgende keer is op 26 september, een zaterdagnamiddag in het kunstatelier Who's Afraid Of Red, Yellow & Blue op de Antwerpse Koolkaai. Op 'Who's Afraid Of Jan Van Eyck' zal de meesterschilder centraal staan en sluiten we af met een open mic. 10 oktober is voor een 'XS-editie' van Hedonismuz. We vieren eindelijk die 7 jaar Ballonnenvrees, in het kasteel Hof De Bist van Ekeren, maar voor een zeer select publiek. Verwacht je aan theater, poëzie en een van de coolste rockbands van het moment.

Foto's: Theo Huijgens

Calimero

laat ze rollen

je tranen

 

zoutloos

bijtend zuur

je slopend leed

je sluipverdriet

 

krokodillen huilen niet

wij rillen noch buigen

 

want slapend gif

vertikt het tot dusver te bijten

 

sluimert met de flair

van een slordig orakel

 

droog ze niet

laat ze vrij zwerven

 

over wangen

verweerd door ervaring

 

en een krimpend humeur

nee, het is niet eerlijk

 

en de tweede wet

dicteert ons toch

 

dat potjes overlopen

zodra ze gaan koken

 

dus ween

de zure wetten

 

van de wereld

van je af