Ziektebriefje

Is het spierpijn of mijn bloed,

Loopt mijn rug recht naar beneden,

Moet een gebroken hart in't gips,

Kan schaamte op je longen slaan?

De zomer tovert gouden bossen,

In de zon viert alles feest,

Maar mijn lever en mijn nieren

Voeren strijd met mijn verdriet.

Hoofdpijn, maagpijn,

Bestaat er een medicijn

Tegen spijt en tegen wanhoop,

Slik je pillen tegen plooikoorts?

Kinesist, ik ga gebukt

Onder meters diep beton.

Schuld verscheurt me en versplintert

Al mijn botten uit de kom.

Horlogemaker, draai de klok om.

Regisseur, spoel terug die film.

Ik wil kaarten om te winnen,

Een vaccin tegen de tijd.

Ik heb botten om te lijmen,

Daarmee ben ik even zoet,

En het zijn niet slechts de mijne.

Geef me tijd en het komt goed.

Fear of Balloons

ballonnenvrees
                  op 9 oktober
                                   en ook op 30 oktober
                  eerst in 't werkhuys
dan in de kleine hedonist
                  poëzie proza comedy cabaret
                                    en zelfs een kortfilm
                   die heet dood aan de powezie!
en dat allemaal gratis

Italiaanse zomer

ITALIË 1-4 september 2013

Vier jaar. Zo lang is het geleden dat ik nog voet heb gezet op de gezegende grond van Italië. Ik ben terug. En alles is zo vertrouwd. Ik hou van dit land. Het was te lang geleden.

Rome. Toscane. Triëst. Veneto. Emilia-Romagna. Italië is vier jaar lang blijven spoken. Ik moest terug. Ik wou dat onbeschrijflijke gevoel weer kennen dat ik tijdens mijn vier reizen naar Italië heb mogen proeven. De zonovergoten piazza's. De typische kerkjes met losstaande campanile en battistero. De met cipressen bevolkte heuvels. De pizza's zoals die enkel in Italië smaken. De palazzo's. De fonteintjes. De ruïnes, die getuigen van de vergane glorie van een gigantisch rijk. Deze reis leidt me naar centraal Italië, eerder oost dan west, tussen Apenijnen en Adriatische kust, naar de prachtige cultuur en natuur die de streken Marche en Umbrië hebben te bieden.

Mijn vlucht trakteert me op een voortreffelijk zicht op de besneeuwde bergtoppen, gletsjers en meren van de Alpen en landt vervolgens in de Marche luchthaven. Ik deel een taxi met andere toeristen en geniet van het mooie heuvellandschap. Even later krijgen we een knap zicht op de baai van havenstad Ancona. Dit wat vergeten stadje aan de Adriatische Zee heeft niet zoveel spannends te bieden maar wat historische monumenten en indrukwekkende panorama's betreft, zit je hier goed! Vanaf het station loopt langs een drukke verkeersader een overdekt voetpad, waarvan de arcades versierd zijn met oude foto's van de stad. Zo bereik ik het Lazzaretto van Vanvitelli, een vijfhoekig fort uit de 18e eeuw dat de stad tegen allerhande nare ziektes moest beschermen. In de grachten liggen plezierbootjes. Op de binnenplaats staat een monument. Wellicht is het museum de moeite, maar dat is dan weer dicht. Ancona heeft een grote haven, en dat is allemaal goed en wel, maar het uitzicht op de heuvels en de historische stad, iets meer naar het noorden, is hier wel serieus verpest. Naast het Lazzaretto staat nog een oude stadspoort, Porta Pia, en wat verder, aan de rand van de binnenstad, verwelkomt keizer Trajanus eenieder die de moeite neemt om deze stad te komen bezoeken.

De eerste kerk die we tegenkomen is de schattige Chiesa del Santissimo Sacramento, waarvan de spiraaltoren meteen in het oog springt. Het staat tegenover de opera. In de Via della Loggia kan je enkele palazzo's bewonderen. Vooral de 15e-eeuwse Loggia dei Mercanti mag er zijn. Het centrale plein Piazza del Papa is typisch Italiaans! Het ligt er heel rustig bij op deze zondagnamiddag. Te onthouden zijn de impressionante Torre Civico van het Palazzo del Governo, de Chiesa San Domenico en het standbeeld van Paus Clemens XII. Vlakbij ligt nog een ander plein dat niet mag ontbreken op een wandeling door de stad. Piazza Roma telt twee fonteinen, waarvan vooral de Fontana del Calamo opvalt. Piazza Roma is iets drukker op dit luie uur dan Piazza del Papa. Verschillende mensen rusten in de schaduw van de bomen uit van de hitte, die best fel komt opsteken.

De smalle steeg Via Ciriaco Pizzecolli leidt me naar de Chiesa di San Francesco alle Scale. Als je de vele trapjes beklimt, krijg je als beloning een sober interieur. Gelukkig hangt er ook nog een knap renaissanceschilderij van Lorenzo Lotto. Bovendien is het uitzicht over haven en zee hier erg mooi! Ik nader de Cattedrale San Ciriaco, met losstaande klokkentoren, en passeer heel wat Romeinse en middeleeuwse ruïnes, stadspoorten en -muren en natuurlijk de thermen. De Chiesa SS Pelligrino è Teresa heeft een machtige groene koepel maar verder niets speciaals. Het is de kathedraal die we moeten hebben.

De ingang van de kathedraal wordt bewaakt door twee leeuwen. Het interieur ademt een eeuwenoude waardigheid uit, zij het religieus. Bezoek zeker de schitterende crypte. Wanneer ik de kathedraal verlaat, slaan de hitte en het zonlicht me in het gelaat... en het panorama me met verstomming. Voor het eerst heb ik nu zicht op de pier met de twee Romeinse poorten, die bij de bekendste monumenten van Ancona horen. Achter de kathedraal liggen de ruïnes van het amfitheater, en je kan verder de Colle dei Cappuccini beklimmen via het Parco del Cordeto. Hier torent een opvallende oude vuurtoren hoog boven de stad uit. Aan de oostzijde van de heuvel stuit ik op open zee en in de verte steekt de bijna 600 m hoge groene kolos Monte Conero uit in zee.

Ik daal de heuvel helemaal af en bereikt de versterkte havenmuur, enkele kanonnen en dan de twee antieke poorten, Arco di Traiano en Arco Clementino. Vervolgens wandel ik terug langs Mole Sud en passeer ik de kaserne, het douanecomplex en een hele hoop mensen die het Festa del Mare vieren. In plaats van vuurwerk gebeurt dit onder meer door een oorverdovend 'orkest' van zowel de grote schepen als de plezierbootjes. Best indrukwekkend.
Ik spreek af met Francisco en enkele vrienden en we doen een paar bars. Het is ondertussen donker geworden en tijd om te aperitieven. Op Mole Sud hangen honderden kunstwerken en spreuken/wensen aan het lange hek dat de straat van de haven scheidt. Alles draait rond het thema 'vissen', en de meest uiteenlopende materialen zijn voor de creatieve uitspattingen van de stedelingen en toeristen gebruikt: papier, piepschuim, mosselschelpen, fietsonderdelen...

Twee treintjes brengen me de volgende dag naar Assisi, langs de stranden van Ancona en doorheen het verbluffende berglandschap van de Apenijnen. Assisi is natuurlijk de stad van Sint-Franciscus, de heilige die armoede bestreed en die met de dieren praatte. Het ligt te midden van een magnifiek landschap in hartje Umbrië. Ik doorkruis eerst het Italiaanse platteland, met de typische cipressen en olijfbomen, onder een onverbiddelijke zuiderzon. Het zicht op Assisi - hoog op een heuveltop gebouwd, aan de voet van de Monte Subasio, een Apenijn met geschoren kruin, net zoals Franciscus en zijn volgelingen - is schitterend. De combinatie van de eeuwenoude Citta' della Pace en de Italiaanse boerenbuiten is om in te lijsten. Een weg waarop duizenden namen van geestelijken zijn aangebracht, brengt me naar boven, waar de woorden 'Pax et Bonum' staan te lezen. Via de Porta San Francesco stap ik een religieus, middeleeuws decor binnen, uiterst toeristisch natuurlijk, maar toch nog pittoresk, ook al is de binnenstad helaas niet autoluw. Toch waan ik me op de trapjes die zich een weg banen langs de oude stenen huisjes, in een andere tijd.

De blikvanger is natuurlijk de witte Basilica. Op Piazza Inferiore di San Francesco vertrekken tientallen paarden, hun gekostumeerde ruiters en een cameraploeg de stad in. Het godsgebouw zelf is op z'n minst indrukwekkend te noemen. Dat viel al op aan het begin van mijn wandeling, toen ik het stationnetje buiten stapte en ik de stad aan de horizon ontwaarde. De basiliek is vanbinnen pure pracht en praal. De muren zijn een prentenboek aan fresco's, van de hand van onder meer Giotto, die bij de mooiste horen die ik ooit heb gezien. Vooral dat van het Laatste Oordeel is ronduit schitterend!

In de crypte staat het heiligdom met de tombe van Sint-Franciscus, gestorven in 1226, voor wie het wil weten. De hekken worden vastgeklampt door gelovigen, diep in gebed verzonken, sommigen met het gelaat in de handen begraven. Deze diepgelovige plek maakt indruk, wat je geloofsovertuiging ook is. Een andere kamer toont de 'garderobe' van de heilige. Ik neem de trap naar boven, waar ik opnieuw mijn ogen kan verwennen in de bovenkerk, waarvan de kleurrijke muren het verhaal van Sint-Franciscus vertellen en het briljant versierde plafond de (sterren)hemel voorstelt, bevolkt door Christus zelve en vele engelen. Om de zoveel minuten moet de bewaker door een micro Silenzio! roepen.

Ik dwaal verder door de wirwar van steegjes en trapjes en bereik zo het Piazza del Comune, een gezellig en druk plein waar het Palazzo dei Governo en de goed bewaarde Tempio di Minerva imposant staan te wezen. De robuuste witte Torre Civica van het palazzo staat in knap contrast met de azuurblauwe hemel. Stap zeker de gouden pracht van deze zuilentempel binnen. Het is nu een kerk. Een andere mooi versierde kerk is de San Rufino, met haar massieve toren en haar honderden dierenbeelden op de gevel. Op het plein kan je genieten van een bijzonder zicht op Rocca Maggiore, de kasteelruïne die hoog boven Assisi uitkijkt. Dan maak ik de klim naar deze 1000 jaar oude burcht, vanwaar het uitzicht op de stad, haar omwalling en de omringende heuvels de klim de moeite waard maakt. Het imposante fort toont al zijn kamers en laat je zijn torens beklimmen. Je zit meteen in het decor van een ridderverhaal.

Wanneer ik afdaal, stuit ik op de San Chiara kerk, die de tombe van de heilige Clara, tijdsgenote van Sint-Franciscus en stichtster van de clarissenorde, in haar crypte bewaart. Van op het gezellige plein aan de kerk is het panorama weer erg de moeite. Ik daal verder de heuvel af, langsheen porta's, palazzo's en monastera's en bereik na een erg mooie wandeling op den buiten, te midden van zenuwachtige paarden, het station weer.

Op naar Perugia. Wat me het eerst opvalt aan deze stad is de MiniMetro. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Enkelvoudige automatische metrokarretjes rijden enkele meters boven de straat en verbinden de jeugdherberg en het station met de binnenstad. Het traject gaat dwars door de groene randstad, soms op en neer, en als je heel de rit uitzit, krijg je bijna het gevoel dat je in een soort vertraagde rollercoaster zit. Dit soort van openbaar vervoer is de toekomst! Ik kuier wat door het historische centrum maar morgen bezoek ik de stad pas echt.

Een cappuccino smaakt zoveel beter op een zonovergoten Italiaanse piazza. Ik wandel heel de morgen door Perugia. Vooral Piazza IV Novembre verdient de aandacht. Hier spuit de Fontana Maggiore en bewaken leeuwen en griffioenen twee middeleeuwse monumenten: de San Lorenzo kathedraal en het Palazzo dei Priori. De muren van de kathedraal zijn eerder sober te noemen maar de schilderingen op het plafond dan weer ronduit schitterend. In het Palazzo dei Priori kan je gratis de Sala dei Notari binnenwippen. Hier wordt vast druk vergaderd met de blik op het plafond gericht. Ook hier biedt het kleurrijk geschilderde plafond, versierd met verscheidene taferelen, het oog heel wat vertier. Iets verderop biedt een dakterras een magnifiek panorama van de Umbrische heuvels die de stad omringen, en in de verte ook de Apennijnen en Assisi. Een witte ochtendsluier bedekt de ontwakende bossen. Ook het silhouet van de Basilico di San Domenico steekt af tegen de horizon.

Ik kuier verder tussen renaissancegebouwen - het justitiepaleis, een oude apotheek... - en bereik het erg gezellige Piazza Italia, met twee fonteinen elk te midden van een bloemenbed, het verplichte ruitersstandbeeld van Vittorio Emanuele II en het imposante Palazzo della Provincia, met op het dak een reusachtige griffioen die het plein streng in de gaten houdt. Achter het paleis kan je afkoeling zoeken in de Giardini Carducci, te midden van het standbeeld van Vannucci en verschillende borstbeelden. Hier kijk je weer uit over de benedenstad en de Umbrische heuvels.

Die afkoeling krijg ik ook onder het provinciaal paleis, in de ruïnes van Rocca Paolina, een voormalige burcht die in de 16e eeuw door Paus Paulus III werd opgericht om elke oppositie tegen zijn pauselijk bewind te breken. Na een tijdje te hebben rondgedoold door de donkere ondergrondse steegjes, heb ik weer wat zonlicht nodig. In de Giardini Carducci vraag ik een Italiaan de weg naar de Arco Etrusco. Hij vergezelt me, voorbij IV Novembre, helemaal tot aan de stenen kolos en verontschuldigt zich vervolgens dat het antieke monument in de steigers staat. Kijk, dat vind ik nu bijzonder sympathiek. Iets verderop bezoek ik de Pozzo Etrusco, een unieke waterput die in de derde eeuw voor Christus werd aangelegd en zich meteen onder Palazzo Sorbello bevindt. De put is 37 m diep en zelf daal je af tot op een wankel bruggetje op 12 m onder de grond. Best indrukwekkend. In de San Severo kapel achter de hoek bewonder ik de fresco's van Raphael en Perugino. Raphaels fresco is beschadigd aan de bovenkant en God de Vader is bijna volledig uitgevaagd. Verder bevat de kapel nog een beeld van Madonna met kind en een borstbeeld van de jonge Raphael.

Ook de benedenstad mag er zijn. Van op de heuvel bekeken is het een erg groene stad, waaruit verschillende oude kerktorens als paddenstoelen omhoog schieten. Voorbij de basiliek ligt Porta San Pietro, een omvangrijke stadspoort. De Porta Sant' Angelo doet dan weer aan een kasteeltoren, inclusief kantelen, denken. Vlak ernaast ligt de Tempio Sant' Angelo, een rond katholiek heiligdom waar je even tot rust kan komen. En dan is er nog de groene en roze façade van het Oratorio San Bernardino.

Perugia is Rome niet, ook niet Venetië of Firenze, zelfs geen Bologna of Assisi. Toch heeft het net als bijna alle Italiaanse steden veel cultuur en geschiedenis te bieden, de heerlijke Italiaanse piazza's met fonteinen, terrasjes en niet te vergeten de zuiderse schoonheden die even zeer een streling voor het oog zijn als al die veelkleurige fresco's uit de oude kerken, de palazzo's, de monastero's, veel steegjes en trapjes, hier en daar een ruïne uit de Oudheid, de hoogteverschillen en wijde panorama's op groene, grillige heuvels vol met cipressen, de beste keuken van de wereld, en de mooiste taal die er is, die je oren streelt waar je maar gaat. Dit is Italië en meer moet dat absoluut niet zijn.

Onderweg naar Ancona doe ik nog Foligno aan, een gezellig stadje met op de Piazza della Repubblica twee gebouwen die de aandacht verdienen: het bakstenen Palazzo Comunale, dat bijna oranje is van kleur, en de fraaie San Feliciano kathedraal, met aan de buitenkant een mozaïek die Paus Leo XIII voorstelt, biddend op zijn knieën voor Christus, en binnen een schitterend barok baldakijn van de hand van Calcioni.

Terug in Ancona ga ik met Francisco pasta eten op Piazza Roma, aan de Fontana Calamo, die verschillende water spuwende gekke tronies voorstelt. Ooit waren dit de edele hoofden van de koninklijke familie, maar Napoleon vond het gepaster om de Italianen voor schut te zetten door ze door deze saters en duivels te vervangen.

De volgende ochtend maak ik nog een laatste tocht door Ancona, slurp ik mijn laatste echte Italiaanse cappuccino en vlieg ik ver weg van dit wondermooie land, dat ik hopelijk gauw zal terug zien. Deze keer wacht ik geen vier jaar meer. Bella Italia, alla prossima!

Passage uit 'Verdwenen'

Ik had zin om nog eens een stukje uit mijn roman in wording, Verdwenen genaamd, te publiceren. Een van de meest opmerkelijke personages wordt Zatte Maurice. De passage hieronder gaat over hem. Het bevat veel geweld maar ook de tedere liefde tussen een man en zijn fles. Geniet ervan!

UPDATE juni 2015: Aangezien het boek later deze week zal verschijnen, heb ik dit fragment verwijderd en in de plaats de tekening op de voorflap van de roman gezet. U kunt de roman binnenkort op Boekscout.nl bestellen, of het bij mij kopen. Het zal ook verkrijgbaar zijn via alle winkels van de Standaard Boekhandel.

Ik wist, ik wist

Sluit mij op met huid en haar

Want ik zal blijven praten.

De wereld hinkt zichzelf voorbij

En vangt naast alle gaten.

Ik slaap in straten

Waarvan ik de naam niet kan spellen.

Ik slijp mijn hakmes

Om hoge leugens mee te vellen.

Waarheid zoek ik op laag water,

En later, in het oog van de norm,

Voert mijn schuit een kostbaar vrachtje,

Ver weg naar de horizon.

Aan wie wil lezen: lees!

Aan wie wil horen: hoor!

Aan wie wil weten: weet!

Ik breng het Woord in koor

En met veel trompetgeschal

Geef ik fakkels aan u door.

Ik knijp de wereld tot een bal

En scoor zo mijn eerste goal.

Ik wist, ik wist wat jij niet wist,

Jij weet het nu, ik hang.

Laat kennis nu je wapen zijn,

De strijd duurt niet meer lang.

Terre aride

La terre est vide

Mais le monde est trop grand.

Je ne vois que des plaines arides

Manipulés par le vent.

Le soleil est d'une teinte pâle

Et grise comme la mort.

Les nuages prennent des visages

Qui se moquent de mon sort.

Je n'aperçois aucune couleur,

Elles sont toutes absorbées

Par le manque destructeur

Qui règne sur cette vallée.

A force de vivre dans ce monde

Où il n'y a plus le moindre espoir,

Je tue le temps comme dans une tombe,

Et traîne mon corps à l'abattoir.

Gedichten thema 'Natuur'

PRACHT EN KWAAL

Laat me in m'n zilv'ren harnas,

Mijn veilige film van goud,

Tussen bomen van kristallen.

Laat me sterven in dit woud.

Mijn ogen blinde parels

Mijn tanden diamanten

Laat die edelstenen zitten.

Hebzucht zal me verwonden.

Scheur juwelen van me los

En ik bloed voor jouw zonde.

Parels als schubben

In werk'lijk alle kleuren

Ik ben een pauw in fier habijt.

Ik ben mijn vijf zintuigen kwijt.

Ik ben dood, dat is een feit,

Door het lekken van de tijd.

Helemaal verspreid

Woud van overvloed

Verwrongen door de tijd

Wereld van overmoed

Melaatse maskers

Gekristaliseerde merode

Droomstad van prisma's

Miljoenen regenbogen

Woud van PRACHT

en KWAAL

ROEI ONS UIT

De bomen fluisteren

Hun eeuwenoude verhaal.

Geen mens die ze hoort,

Ze spreken een andere taal.

Slechts eekhoorns en spechten

Geroerd door hun raad:

Blijf van ons af

Voor het te laat!

Een ijsbeer haalt pas

Zijn nieuwe zwembrevet.

Die smeltende kappen

Zijn werkelijk geen pret.

Hoe toch overleven

Wanneer de zee zwart?

De olievlek maakt vogels gek,

Immersie van smart.

Natuur, bal je vuisten,

Zend orkanen op ons af,

Verkool ons en verdrink ons,

Roei ons uit in alle macht.

EVERZWIJN

Ik ben een everzwijn,

Verdwaald in de straten

Van Praag of van Berlijn.

Men houdt me in de gaten

En jaagt op mij in veelvoud,

Want ik maak de mensen bang.

Dat ik weg wil uit dit oerwoud,

Is voor niemand van belang.

In dit woud zonder bomen,

Ben ik vreemd en in de bijt;

In dit woud waar ooit bomen,

Ben ik mijn instincten kwijt.

Kijk, de stad is niet mijn wereld,

Die ligt diep in't donkere woud,

Tussen varens, mos en nevels,

Niet in lanen grijs en koud.

Achtervolg mij en bespring mij,

Breng mij terug naar de natuur.

Mijn trip naar de vuile vallei

Was terecht van korte duur.

Laat de wolf in vrede leven.

Zet geen klemmen voor de vos.

Moet het dier de mens vergeven,

Hou de bomen in ons bos.

Ballonnenvrees herfstedities

Het is alweer volop zomer, en daar genieten we nog steeds met volle teugen van, maar het wordt ook aftellen naar een druk najaar, rijk aan cultuur!

Ook de poëzie van Ballonnenvrees wordt weer van stal gehaald, na de twee eerste meer dan geslaagde edities in het voorjaar! We hebben al een hele cast aan bekend en nog onbekend volk. Zo komen er weer heel wat oude bekenden over de vloer. Duizendpoot Nabil Khazzaka komt weer op de proppen met ofwel zijn ontroerende muziek ofwel enkele straffe gedichten. Of misschien leest hij weer voor, zoals op de eerste editie.

Topcabaretière Ann Kenis zal er ook weer bij zijn, tot twee maal toe zelfs. Op de tweede editie van Ballonnenvrees speelde ze al de pannen van het dak van 't Werkhuys, met haar liedjes uit 'Vrij Vertaald'. Ook deze keer zal dat het geval zijn!.

Ook de poëzie van Charlotte Van den Broeck, Derrel Niemeijer, Tryggve Bauweraerts, Yannick Moyson, Vincent Van Meerbeeck, Von Solo, De Antistresspoweet en Gert Vanlerberghe, mezelf, en mezelf zullen weer van de partij zijn. Voor de laatste keren zal ik voorlezen uit Als een Ballon, in de herfst alweer een jaar oud! (hier te bestellen!)

Naast gedichten van vertrouwde gezichten, mag ik ook vers ballonnenbloed verwelkomen in de poëzie. In de komende edities hebben we nog, van Collectief Dichterbij uit Turnhout, Liesbeth Aerts, Bornems stadsdichter Akim A.J. Willems, Tilburgs ex-stadsdichteres Esther Porcelijn, Jef Louisa Versmissen, Herentals dichter van veel stielen, vermaard slammer Mon, Gents rapper Letterfretter Mike, bekend van Poëzie voor het Volk, Woordwasdraaddichter Stefan Heulot, Woerds talent Christa de Koning, mijn zus Dorien Vanlerberghe, Frank Fabian van Keeren, een Nederlander met een hart voor Antwerpen en prozaschrijver/kunstenaar Idris Sevenans.

Ballonnenvrees zal ook met andere stielen flirten. Zo zal Gert-Jan Janssens een stuk brengen uit zijn theaterproductie 'The Worst Treated Thing Alive'. Ik ben alvast heel benieuwd! Actrice Aafke Bruining, bekend van TV-programma 'Het Pleintje' van vroeger, komt dan weer een fragment uit haar straffe show 'Café Holle' brengen.

Ook zullen we u verblijden - en hopelijk ook over de grond van 't Werkhuys en De Kleine Hedonist doen rollen van het lachen - met stand-up comedy, want comedians Arnold QuartjeNeger, Koen Rijsbrack en Tom Du Four komen enkele stukken uit hun hilarische stand-up shows brengen.

En dan is er nog film. Von Solo heeft in het voorjaar enkele dichters bijeengesprokkeld om samen een kortfilm te draaien eind juni, in en rond Antwerpen. Het resultaat heet Dood Aan de Powezie en de Antwerpse première is voor 30 oktober, onze vijfde Ballonnenvrees in De Kleine Hedonist. Acteurs en actrices zijn bijna uitsluitend dichters die op Ballonnenvrees staan of hebben gestaan: Von Solo zelf, Daan Taks, Hanan Smaisim, Derrel Niemeijer, Sven de Swerts, Gert Vanlerberghe, Christa de Koning... Dit mag u absoluut niet missen!

Hieronder vindt u de verschillende datums en plaatsen, vergezeld van een link naar de FB-pagina, waarop de volledige line-ups de bekijken is.

27 september 2013: huiskamerconcert bij Deborah Langman in Turnhout, voor reservatie (gratis) en info adres, mail deborah.langman@telenet.be

9 oktober 2013: 't Werkhuys, Zegelstraat 13, Borgerhout

30 oktober 2013: De Kleine Hedonist, Sint-Jacobsmarkt 34, Antwerpen


UPDATE 20/8: HELAAS GAAT DE TURNHOUT EDITION VAN BALLONNENVREES OP 27 SEPTEMBER NIET DOOR. ER ZAL U TIJDIG EEN NIEUWE DATUM WORDEN MEEGEDEELD.

De affiche voor 9 oktober, zoals steeds verzorgd door Anke Verret:

Monthly singles chart

We have a very surprising #1 this month. Immerse yourself in the dark world of Anna von Hausswolff! And do watch the creepy video.

1.       Anna von Hausswolff - Deathbed

2.       Pet Shop Boys - Axis

3.       Nine Inch Nails - Came Back Haunted

4.       Fuck Buttons - The Red Wing

5.       White Lies - Getting Even

6.       Queens Of the Stone Age - I Appear Missing

7.       Bombino - Azamane Tiliade

8.       David Bowie - The Next Day

9.       Dez Mona - Didn’t It Rain?

10.    Savages - She Will

11.    Vampire Weekend - Unbelievers

12.    Pearl Jam - Mind Your Manners

13.    Chelsea Light Moving - Lip

14.    Beady Eye - Flick Of the Finger

15.    Manic Street Preachers feat. Richard Hawley - Rewind the Film

16.    Pixies - Bagboy

17.    Queens Of the Stone Age - If I Had a Tail

18.    Boards Of Canada - Reach For the Dead

19.    No Age - C’mon Stimmung

20.    Woodkid - I Love You

21.    HAERTS - All the Days

22.    Queens Of the Stone Age - I Sat By the Ocean

23.    Black Sabbath - God Is Dead

24.    Suede - Hit Me

25.    CocoRosie - Child Bride

26.    Frightened Rabbit - Backyard Skulls

27.    Uni_form - Walking On a Fire Line

28.    MEAN - The Padre Song

29.    Ernst Löw - Alice Bestaat Niet

30.    Empire Of the Sun - Alive

De Laatste Dag

Trek je lijkwade aan,

Wit als de dood.

Leg je haar goed,

Je moet stralen

Onderweg naar het slachthuis.

Twee mannen wachten op jou.

De een in een kleed

Wit als het jouwe

Of zwart als de nacht,

Die nu voorgoed voor je aanbreekt.

Zijn zege is de kus des doods,

Zijn kelk die van Socrates.

Hij keilt je in de diepte,

Maar de andere komt je halen

Voor een nachtelijke danse macabre.

Geen zeis als die van Hein,

Geen schaar van Atropos,

Maar een ring als Herakles' mantel,

Die snoeit in je identiteit.

Een alliance de chagrin raak je nooit kwijt.

Twee zwarte strepen,

Waar ooit regenbogen,

Een vette vermiljoenen veeg

Daar waar je gal

In overvloed zal stromen.

Krul je wimpers,

Draag je hakken,

Neem dat masker met die glimlach.

Loop naar het altaar in gareel.

Je bent vrij! Voor de laatste keer.