Monthly singles chart

It's time to publish a new chart, this time with the brand new single of The Last Shadow Puppets at the top position (with a beautiful video). David Bowie posthumously released a new single, while his previous one is still in the chart, almost at the bottom. There are lots of other interesting songs so go ahead and discover! There is Suuns, with two songs in the list, same with DIIV, PJ Harvey and Flying Horseman.

1.  The Last Shadow Puppets - Aviation
2. Muse - Aftermath
3. El Vy - Sad Case/Happiness, Missouri
4. Minor Victories - A Hundred Ropes
5. David Bowie - I Can't Give Everything Away
6. Black Mountain - Mothers Of the Sun
7. Flying Horseman - Money
8. The Kills - Doing It To Death
9. The Coral - Chasing the Tail Of a Dream
10. Suuns - Paralyzed
11. PJ Harvey - The Wheel
12. Whitney - No Woman
13. Flying Horseman - Wild Colours
14. Pet Shop Boys - Inner Sanctum
15. PJ Harvey - The Community Of Hope
16. DIIV - Under the Sun
17. Suuns - Translate
18. Iggy Pop - Gardenia
19. Whispering Sons - Time
20. Steven Wilson - Routine
21. DIIV - Mire (Grant's Song)
22. Balthazar - Wait Any Longer
23. Broken Back - Happiest Man On Earth
24. Warhola - Lady
25. David Bowie - Lazarus
26. Fence - The Winding
27. Eefje De Visser - Scheef
28. Animal Collective - Golden Gal
29. Amatorski - Hear Me
30. Editors - Forgiveness

Ballonnenvrees 13 april 2016

Ballonnenvrees bestaat 3 jaar en dat moest gevierd worden. En dat hebben we dan ook met verve gedaan! De Kleine Hedonist opende op 13 april haar deuren voor heel wat poëtisch en muzikaal talent, en al gauw ging ook tekenaar Idris Sevenans van slag met live kunstwerkjes te produceren, niet lang nadien vergezeld van zijn kompaan Robby Blondbaard. Een andere baard opende het podium als last-minute gast op het programma, maar iemand die niet kon ontbreken op of rond het podium van drie jaar Ballonnenvrees, want hij is een van de vele mensen die het podium al die tijd heeft gesteund, net als veel andere aanwezigen vanavond. Niemand minder dan Yannick Moyson beet de spits af met een sterk potje impro. Hij vroeg enkele woorden aan het publiek en improviseerde zo zijn podiumtijd aan elkaar, rond de woorden aardvarken, stokstaartje, in-vitrofertilisatie en verwoesting. Vervolgens bracht Rotterdammer Lianne Collignon een ontroerend verhaal rond Stefano, over zwanen en olifanten. Een van de graagst geziene gasten op Ballonnenvrees is het kleinkunstduo Tegen Beter Weten In, die vanavond dus niet mochten ontbreken. Zij probeerden enkele gloednieuwe nummers op hun publiek uit, waaronder het wondermooie 'Sla Me Maar (Heel Zacht)' en eindigden met 'Als de Glazen Op Zijn', waarbij Gert Vanlerberghe naar min of meer goede gewoonte de bridge 'IJskast' op het publiek afvuurde en daarbij Timo's Duvel bijna omstootte, en zo sijpelde naast wat gerstenat ook al een heel klein beetje punk de poëzieavond binnen.

Na de pauze stelde regular Sven de Swerts zijn debuutbundel Reiziger voor, binnenkort te verschijnen bij Uitgeverij MeerPeper. Een beklijvende show, met op het einde het duogedicht 'As', samen met Gert. Joost Hoekaf, ex-Rapporter en trots lid van het poëtische collectief Wakkerlicht, slamde dat het een lieve lust was, onder meer over de boerenbuiten, waar hij opgroeide. De Limburgse spoken word reus Jee Kast sloot het tweede deel af met een epische tekst over hoe hij de dichter wil zijn die zijn handen wast, voorgedragen van een meterslange 'boekrol'.

Naast al die poëzie mag er ook eens wat anders zijn. Punk bijvoorbeeld. Extra rauwe, smerige, vuile, ranzige punk bijvoorbeeld. Het driekoppige Diane Grace is nog maar net uit het riool verrezen of ze geven hun eerste optreden al op Ballonnenvrees. Twee leden van Melting Time, één kortfilmregisseur (niemand minder dan Kris Verdonck) en een stinkend vat vol decibels, dat is Diane Grace. Een aanslag op uw overgevoelige trommelvliezen en een welgemikte trap in uw edele delen. Zanger Mauro Bentein was spring-in't-veld van dienst en lag meer op de vloer tussen het podium en het publiek dan wat anders. Hoogtepunt was wellicht het varkenshart dat hij plots bovenhaalde en waar hij smakelijk zijn tanden in zette.

Minstens even rock'n'roll zijn de gedichten van William Shakespeare, waar we, ondanks het bisgeroep van Vitalski, naadloos naar overvloeiden, gebracht door kameleon Charlotte Van den Broeck. Ontroerender en innemender had de Bard ze zelf nooit kunnen voordragen, daar ben ik van overtuigd. Poëzielegende Didi de Paris sloot de boel af met een knaller van een show, met als hoogtepunt een bezwerende tekst over het vluchtelingen...probleem?!

En de avond bleef maar door razen. Gert brak het ijs van de open mic met een pas uit het hoofd geleerde tekst en vervolgens kreeg Gust Peeters de Hedonist muisstil met een aangrijpend nieuw gedicht. Want ook Gust heeft Ballonnenvrees door zijn jarenlange steun gemaakt tot wat het nu is, net als Jelle Vanacker, die verschillende keren in het programma is opgedoken doorheen de jaren en de naam van zijn muzikale project van Burning EGO naar Outtavox heeft veranderd. Hij bracht een indrukwekkende nieuwe song met behulp van zijn loop system en vele andere technische snuisterijen die hij voortdurend rondsleept. Altijd fijn dat er relatief onbekende dichters 'een open mic'ske' komen doen op Ballonnenvrees, zo konden we voor het eerst van een tekst van Wouter Verrees genieten. Voor Dries Van Doorn is het stilaan tijd voor een plaats op het hoofdprogramma. Hij trakteerde ons op een straf eerbetoon aan de ter ziele gegane cultschrijver JMH Berckmans. Verder, uit Sint-Niklaas, een knap gedicht van John Brains, een dynamische improvisatie van Peter de Knegt, en als slot een gloednieuwe tekst van Rotterdams cultpoëet Von Solo, over olie, en of deze afsluiter ons smaakte!

Dank aan iedereen die onze derde verjaardag mee kwam vieren. Wat een waanzinnig mooie avond. Op 1 mei staan we naar traditie weer op Feest van den Boom in 't Werkhuys, en verder zal Ballonnenvrees nog heel lang doorgaan. Tot gauw!

Foto's: Gust Peeters en Danny Quintelier 

De Goddelozen/Gewapend Gelijk

Spoileralert voor gelovigen!!!
Opgelet. De twee onderstaande teksten bevatten spoilers voor wie de oncomfortabele waarheid nog niet onder ogen heeft durven zien. Het best wendt u zich tot uw sprookjesboek naar keuze.

De Goddelozen

Wij zijn de goddelozen
baren geen openbaring
al jaren uit den boze
voortrekkers van beschaving
avant-gardistische strijders
met een hang naar peis en vree
en als het even kan
mag er dan misschien heel
even geen god worden bijgehaald?
Beledig ik u als ik verkondig
dat godsdienst grossiert in
intellectueel verzuim
doof ik al uw kaarsen dan
heul ik met de vijand
doe ik u pijn?





Goddelozen zonder blikken of blozen
ketter, onbeschaamd, een wegpiraat
op het pad naar verlichting.
Ik hint niet op pedofiele profeten,
da's onder de gordel
een zwangere maagd
haar zoon dood voor twee dagen
maar al twee millennia lang betreurd
als ware hij onze eigen vader
die in de hemelen zijt
geheiligd zij uw naam.
Ik laat mensen in hun waan
zolang ook zij accepteren
dat we goddeloos, dat we godverdomme
geen zin hebben in spiritueel gepreek
en al zeker niet in een autodafe
of een Spaanse inquisitie of twee
gewoon even leven
zonder er altijd weer
die god bij te moeten slepen.

Is hij groot, uw god
misschien staat hij u
wel ontzettend in de weg
wie weet ligt er ergens
een groene vallei met
kabbelende beekjes onder regenbogen,
hangt de zin van het leven daar
gewoon wat opzichtig te bloeien
aan een levensboom
en staat die god daar met zijn
lompe lijf pal voor
blokkeert hij uw zicht
uw inzicht, ziet ge het licht?
Misschien ben ik het die dwaal
net als al die andere goddelozen
levend verbrand, verbannen,
gespietst, onthoofd,
gevierendeeld, gemarteld
wat vervelend toch wanneer
repressie het enige communicatiemiddel
wordt om nieuwe zieltjes
mee te winnen.
De wereld emancipeert
zich te pletter
maar gij weet wel beter.
Wij zijn de goddelozen
lopen op kousenvoeten
door de gangen van uw groot gelijk.

Gewapend Gelijk

Hoewel er werkelijk nergens
nog buit valt weg te slepen
laat staan eender welk
gelijk te halen, leiden
alle wegen nog steeds en
onvermoeibaar naar Rome,
voor sommige onheilzoekers
in de richting van Mekka,
voor andere stumperds
in het verlengde ervan.
God bedacht zichzelf,
daarna de mens en trapte
het vervolgens zo goed als
stante pede weer af
om elders te gaan spoken
in verwarde geesten,
misschien wel op Mars.
Had Voltaire dan toch
gelijk? Over brillen
en neuzen althans wel.
Wie zaait moet af en toe
ook meststoffen serveren,
al is de oogst nog zo schraal,
wat onderhoud op tijd en stond.
In Gent weet men al jaren
dat God al lang op
een ander is gekropen,
ver weg van smeekbeden
en weesgegroetjes en zelfs
zijn zoon heeft ons verlaten,
oh rampspoed, wat nu gezongen?
Ons rotsvast geloof erodeert
nog trager dan de Himalaya,
naïef als een hoorndrager
in de ontkenningsfase,
zo nefast voor het zelfvertrouwen,
voor de zelfontplooiing,
voor
de groei
de groei 
de groei
voor
de bloei
de bloei
de bloei.
Hier is het socialisme,
en hier het atheïsme,
maar voorzichtig, want
de waarheid, of het gebrek eraan,
dreigt je te verscheuren
je leugens onverbiddelijk af te keuren.
Spoel die leugens door met een Geuze.
Hier staat of valt niemand meer
door het al dan niet marcheren in een maat
versleten tot op de draad,
een vast gedraaide plaat.
Je kan de enkele richting
van een draaideur niet tarten
zonder het risico op
je gezicht te vallen.
Fuck wat je vader zegt,
hij zal nooit hoger stijgen
dan de sprookjes die ook
zijn vader voor waarheid
verkondigde. Straks ontploffen
er weer bommen, want stupiditeit
zal nooit overwinnen door
het hanteren van de rede.
Wapens winnen altijd,
of toch voor even.
Elke door logica gestuwde 
discussie haalt zo'n puriteinse
debiel onderuit, zonder uitzondering.
Doorbreek de magie van eeuwenlang
fabeltjes vertellen en er ook
nog in geloven. Nogmaals, GOD IS DOOD,
of met de noorderzon vertrokken,
en geluk schuilt in duistere hoekjes,
daar waar religie niet reiken kan.
En als je zelf niet het verstand
of de moed
of de zin
of de tijd
of de curiositeit
bezit om elk residu
van indoctrinatie
sito presto uit te braken,
twee vingers in de keel
en je zal zien hoe snel 
je maag zich leegt van
elke belemmerende balast -
Paulus kon ooit zien maar
viel van zijn paard en werd blind,
net als alle andere geronselde apostelen,
hypegevoelige meelopers zonder ruggengraat -
ik zei dus... als je zelf wil leven in
het teken van geïnstitutionaliseerde 
verkrachting van de vrije geest,
val ons niet lastig,
kijk desnoods op ons neer,
maar laat ons met rust.
Een dode ziel maakt nooit
een bekeerling, en elk offer
aan uw pervers waanidee
maakt ons sterker in de heilige leer
van er-is-geen-god-
en-dat-is-best-oké.
En ja, ook dit is een preek
maar doe er uw voordeel,
of zelfs uw nadeel, mee,
en ga in vrede.

Nep

Een witte flits in mijn hoofd
en de wereld trekt zich
samen, geruisloos,
een sluitspier, een sluis.
Hier sorteert men, grote kuis.
Er zijn schisma's, enigma's
die alles wat we kennen
kunnen kraken.
Wild trappend staan
we onzin te braken.
De eindmeet leek nabij,
maar is nu overal, zo blijkt,
elk overzicht is kwijt.

Een ersatz-bij,
een robot onze Heiland.
De grove borstel, al onze
zonden op één hoop geworpen.
Beklim met zuurstofmaskers
die we losrukken op de top,
het verbod op een totaalbeeld,
inhaleren van de waarheid.
Ons hoofd ontploft,
explosie bovenop een berg stront.

We vegen dorpjes van de kaart,
beton en glas komt in de plaats,
giftige gassen, beschaving,
zielloze flats, vooruitgang.
En hier heerst nu een nostalgische
drang die een vermoeden baart
van economische waarde,
en een vastgoedmakelaar reconstrueert
en noemt dat dan authenticiteit.
Zo worden ook verloren gewaande
waarden steeds hertekend
in plaats van bewaard.
Recyclage van oprechte emoties
maar dan tegen betaling
en voor de camera, volgens
één of andere hype.

En het brein wordt moe,
kan de shitload aan informatie
niet meer dragen.
Het is zwemmen in een zee
vol weke oesters zonder parels,
zwieren met een vlindernet,
al wat van waarde
glipt tussen de mazen.

We weten alles van de sterren af,
vrij compleet, zelfs hun dieet,
maar kennen we de namen nog
van de negen planeten,
wie was Vivaldi ook al weer
en weet iemand hoe
de eerste minister heet,
die van... die van... België?
En de vorige? En wat is er
ook weer met de joden gebeurd?
Iets met Hitler? En sanitair?
Ik weet het, deze tekst schrijf
ik te vroeg, maar wacht
nog enkele jaren,
en er rest niets dan troep,

pseudo-kennis,
gefabriceerde gevoelens,
en menselijkheid iets van vroeger,
even primitief als compassie en liefde,
niet meer van tel:
er is nu seks met robots!
De keuze snel gemaakt,
één grote aankoop, afbetaling,
en af en toe bijtanken.
Smeer nog wat olie en
wat passie in haar gewrichten,
dat ze niet piept.
Geen vieze ziektes en een heel
leven verzekerd van verzadiging,
zonder het gezaag,
uit de kleren wordt een keuze
als zo vele, een puur
economische overweging.

Ik verteken ons toekomstbeeld
waarschijnlijk een beetje,
maar voel je niet even trefzeker
hoe het leven steeds meer
ontbreekt in onze wereld,
kunstharten omnipresent,
de digibox onze dirigent,
sociale controle steeds sterker,
afleiding is de norm,
irrelevantie wringt
beschaving uit de kom.
Inhoud verwaarloosd, wij
knielen al jaren voor de vorm.

De garderobe van een koning
krijgt meer aandacht dan zijn beleid.
Boodschap wordt verpulverd
door een overdaad aan stijl.
Een witte flits in mijn hoofd,
een wereld afgedwaald
en ontspoord. Op de dool.
Onze apparatuur slimmer
en wij gestoord.
We zijn verzadigde slaven,
beate grijns als bij een idioot.
En alles is kunstmatig bijgeloof.

Saudade, de videoclip!

Exact een jaar na mijn eerste videoclip voor 10 op de schaal van Dichter, heeft de Portugese regisseur Mário J. Negrão de tweede gemaakt. De schuimbekkende golven. De vechtende oceaan. De saudade. Geniet van het filmpje en snuffel zeker eens rond op de website van deze artistieke duizendpoot.

Dit is een internationale samenwerking, dus daar hoort een vertaling naar het Engels bij van dit gedicht, dat ik in 2014 aan de Atlantische kust van Porto schreef: 

Watch foaming waves

lay siege to Portugal

like a pack of hungry wolves.

Hear them roar and slash,

devour trenches,

their whitecaps

deathlike incisors.

The ocean attacks

and the fortress

bravely resists

the breezing of the sea.

Will the carnivores reach higher,

has the shore already lost,

does Neptunus, homesick,

miss the sand and the mud?

How much longer can the spring tide

keep goring the rocks,

keep crushing with seaweed

and seashells and water,

exploiting wind speed,

its petrol indispensable

but quickly exhausted,

with pain in the back.

The shore breathes

a sigh of relief,

but the wolves will

always come back.