Het kalf op mijn maag

"In the case of animal slaughter, to throw your hands in the air is to wrap your fingers around a knife handle." (Jonathan Safran Foer)

 

Op de trein, onderweg naar een van onze vele wandelingen, lees ik in Eating Animals van Jonathan Safran Foer. De beschrijvingen van de vele martelingen die de dieren die we eten moeten ondergaan, doen me huiveren. Enkele citaten uit het boek, gebaseerd op doodnormale feiten, hieronder zijn voldoende om nooit nog rund, varken, kip, vis of garnaal te eten.

 

"When we eat factory-farmed meat we live, literally, on tortured flesh. Increasingly, that tortured flesh is becoming our own." (blz. 143)

 

Waarom deze citaten? Omdat Jonathan Safran Foer de dingen pakkender uitlegt dan ik. Meer later. Deze dieren hebben in het leeuwendeel van de gevallen een kort en vreselijk leven, dat eindigt in een pijnlijke dood. Varkensgevoeg vervuilt onze rivieren. Koeienscheten dragen massaal bij tot de opwarming van de aarde. Veeteelt is uiterst belastend voor ecosystemen, en veroorzaakt bovendien pandemieën. Vlees eten is een ramp voor de volksgezondheid, het vlees zit vol salmonella, chemicaliën, antibiotica, drugs. Genetische manipulatie zorgt voor zwakke, ongezonde dieren die niet in de buitenlucht zouden kunnen overleven. De bijvangst van garnaalvissers betekent een zekere dood voor heel wat bedreigde zeediersoorten (de lijst is bijna een pagina lang). Omdat we dagelijks een 'verse' steak, worst of sushi op ons bord willen, doorstaan jaarlijks miljarden dieren een lijdensweg die zo extreem is dat we er ons haast niets meer bij kunnen voorstellen. Het liefst lijkt het stuk vlees op ons bord niet meer op een dier.

De grote boosdoener is 'factory farming' (intensieve veehouderij), de industriële tak van de veeteelt, maar ook vissen met oorlogswapens en aquacultuur - die de meest weerzinwekkende technieken hanteren om zoveel mogelijk vlees te produceren, maar familiebedrijfjes gaan niet vrijuit. Ook de zuivelindustrie gaat niet vrijuit en bezorgt dieren een pijnlijk en ongelukkig bestaan. Het weerhoudt me er niet van kaas te eten.

We stappen af in Jemelle en belanden na een stevige klim door het woud op het platteland van Ambly, volgens de beschrijving bezaaid met 'vintage boerderijen' met een 'authentiek karakter'. We benaderen zo'n boerderij en zien zeven à acht kalfjes opgesloten in een schuur. Wanneer ik op de omheining af stap, komen ze nieuwsgierig dichterbij. Ze kauwen tevreden op wat hooi. Een van hen likt mijn hand. Een ontroerend momentje. Ze kunnen het slechter treffen. Bij intensieve veehouderij zouden ze amper kunnen bewegen.

Pas dan merken we vier lichamen op die meteen naast de schuur op de grond liggen. Drie kalfjes zijn dood en voer voor de vliegen. Het vierde kalf leeft nog maar ligt duidelijk te creperen, een tergend trage dood tegemoet. We bespreken of het niet onze verantwoordelijkheid is om het te doden, maar een mislukte poging zou meer acuut lijden als gevolg hebben, en zou best traumatiserend voor ons kunnen zijn. Toch voel ik me schuldig dat ik niet kan, of niet wil, helpen. Dat ik al heel snel een excuus heb gevonden om niet van mijn hart een steen te moeten maken en te doen wat nodig is.

 

Dat de dieren aan onze kant van de omheining liggen, spreekt boekdelen. Think about it. De horror van de boerderijen, slachthuizen en onze eetgewoontes, waardoor ik de voorbije twee weken al verschillende keren het boek moest wegleggen, werd hier op het Waalse platteland, al te tastbaar voor ons. Een unicum, want zulke taferelen gebeuren doorgaans verborgen voor het oog van de omnivoor. Dat we dit konden aanschouwen op een wandelroute van Jemelle naar Marloie suggereert dat hier niet eens wetten tegen bestaan. En dat het filmpje dat ik op mijn sociale media heb gedeeld, hier en daar weliswaar een volger zal schokken, maar vooral bevestigt wat we al lang weten maar liever negeren.

 

Mijn selectie citaten uit Jonathan Safran Foers boek hieronder dragen misschien wel bij tot de verontwaardiging. Ze worden afgewisseld door foto's van dieren uit ons dagelijkse leven die 'poseren' met een exemplaar van het boek.

 

"Some [male chicks] are tossed into large plastic containers. The weak are trampled to the bottom, where they suffocate slowly. The strong suffocate slowly at the top. Others are sent fully conscious through macerators (picture a wood chipper filled with chicks." (blz 48-49)

 

"Imagine being served a plate of sushi. But this plate also holds all of the animals that were killed for your serving of sushi. The plate might have to be five feet across." (blz. 50)

 

"Pathogen-infested, feces-splattered chicken can technically be fresh, cage-free, and free-range, and sold in the supermarket legally (the shit does need to be rinsed off first)." (blz. 61)

 

"The power brokers of factory farming know that their business model depends on consumers not being able to see (or hear about) what they do." (blz. 87)

 

 

"Not a single turkey you can buy in a supermarket could walk normally, much less jump or fly. [...] They can't even have sex. Not the antibiotic-free, or organic, or free-range, or anything. They all have the same foolish genetics, and their bodies won't allow for it anymore." (blz. 111)

 

"What the industry figured out - and this was the real revolution - is that you don't need healthy animals to make a profit. Sick animals are more profitable. The animals have paid the price for our desire to have everything available at all times for very little money." (blz. 111)

 

 

"We can also be sure that any talk of pandemic influenza today cannot ignore the fact that the most devastating disease event the world has ever known, and one of the greatest health threats before us today, has everything to do with the health of the world's farmed animals, birds most of all." (blz. 127)

 

"The flu, it turns out, is all about our relationship with birds." (blz. 127)

 

"Of course, consumers might notice that their chickens don't taste quite right - how good could a drug-stuffed, disease-ridden, shit-contaminated animal possibly taste? - but the birds will be injected (or otherwise pumped up) with "broths" and salty solutions to give them what we have come to think of as the chicken look, smell, and taste." (blz. 131)

 

"Every week [...] millions of chickens leaking yellow pus, stained by green feces, contaminated by harmful bacteria, or marred by lung and heart infections, cancerous tumors, or skin conditions are shipped for sale to consumers." (blz. 134)

 

"Breeding genetically uniform and sickness-prone birds in the overcrowded, stressful, feces-infested, and artificially lit conditions of factory farms promotes the growth and mutation of pathogens. The "cost of increased efficiency," [...] is increased global risk for diseases. Our choice is simple: cheap chicken or our health." (blz. 142)

 

"We have focused the awesome power of modern genetic knowledge to bring into being animals that suffer more." (blz. 159)

 

 

"individual farms can generate more raw waste than the populations of some U.S. cities [...] All told, farmed animals in the United States produce 130 times as much waste as the human population - roughly 87,000 pounds of shit per second. The polluting strength of this shit is 160 times greater than raw municipal sewage." (blz. 174)

 

"Smithfield - a single legal entity - produces at least as much fecal waste as the entire human population of the states of California and Texas combined." (blz. 175)

 

 

"Communities living near these factory farms complain about problems with persistent nosebleeds, earaches, chronic diarrhea, and burning lungs." (blz. 176)

 

"For corporations like Smithfield, it is a cost-benefit analysis: paying fines for polluting is cheaper than giving up the entire factory farm system, which is what it would take to finally end the devastation." (blz. 178)

 

"the larger question is whether we as a nation have moved to a model of agriculture that produces cheap bacon but risks the health of all of us. And the evidence, while far from conclusive, is growing that the answer is yes." (blz. 180)

 

"videotape taken by undercover investigators showed some workers administering daily beatings, bludgeoning pregnant sows with a wrench, and ramming a pole a foot deep into mother pigs' rectums and vaginas. These things have nothing to do with bettering the taste of the resultant meat or preparing the pigs for slaughter - they are merely perversion. In other videotaped instances at the farm, workers sawed off pigs' legs and skinned them while they were still conscious." (blz. 181-182)

 

"workers extinguishing cigarettes on the animals' bodies, beating them with rakes and shovels, strangling them, and throwing them into manure pits to drown. Workers also stuck electric prods in pigs' ears, mouths, vaginas, and anuses." (blz. 182)

 

"One guy smashed a sow's nose in so bad that she ended up dying of starvation." (blz. 185)

 

"Trawling, almost always for shrimp, is the marine equivalent of clear-cutting rain forest. Whatever they target, trawlers sweep up fish, sharks, rays, crabs, squids, scallops [...] Virtually all die. There is something quite sinister about this scorched-earth style of "harvesting" sea animals. The average trawling operation throws 80 to 90 percent of the sea animals it captures as bycatch overboard." (blz. 191)

 

"One way or another, [cows] are herded onto trucks or trains. Once aboard, cattle face a journey of up to forty-eight hours, during which they are deprived of water and food. As a result, virtually all of them lose weight and many show signs of dehydration. They are often exposed to extremes of heat and cold." (blz. 227)

 

"Let's say what we mean: animals are bled, skinned, and dismembered while still conscious. It happens all the time, and the industry and the government know it." (blz. 230)

Ballonnenvrees 24 juni 2022

Niet dat Ballonnenvrees in de zomer echt stil gaat zitten maar in 2022 kregen we eindelijk nog eens een waardevolle seizoensafsluiter in Café Boekowski. Eerst nam Eva Cabuy ons mee naar de plakkerige dansvloer. We kregen er een kortverhaal 'Industrial Feel' bij, over een baliemedewerkster bij de stadsbibliotheek en ene Andreas, op zoek naar een boek van Bukowski; van een cute meet gesproken. Verder nog de tekst 'Copernicaanse Revolutie' en ook nog haar straffe ruimtegedicht, waarin ze met taal speelt als een kind met een speelgoedraket. Van Lou Mechraoui kregen we poëzie in het West-Vlaams, en evenzeer goudeerlijke gedichten zoals 'Spectrum', over autisme. Uit zijn bundel Het Dichterdier plukte hij een gedicht over kwetsende reacties op zijn trans zijn. Met het korte 'Zout' vierde hij de vrouw.

Met Wim Vandeleene, bekend van het platform Roer, kregen we nog een West-Vlaming over de Antwerpse vloer. Hij opende met een metagedicht over poëzie voordragen op het podium. Soms moet je de thematiek niet te ver gaan zoeken. Volgden nog een bijgelovig gedicht, een verkeersgedicht, en twee klimaatgedichten, waaronder een verbale ark boordevol dieren. Met 'Werf Van Morgen' en 'Brandweerman' sloot hij zijn stoet van fijnzinnig geschreven poëzie af. Always a pleasure. Ook akim a.j. willems was van de partij. We kregen zijn inleidend en afsluitend gedicht uit zijn volgende bundel Schrammenschrift, en enkele liefdevolle in memoriams. Boudewijn Büch en Frank Vandenbroucke passeerden de revue. Zo is 'Een Renner Is een Dichter, Frank' een prachtig eerbetoon aan deze tragische wielrenner. Opnieuw een zegetocht voor de zoveelste passage op Ballonnenvrees van deze Kempenaar. Alweer hing er een heel cafépubliek aan zijn lippen.

Die stilte werd ruimschoots goedgemaakt tijdens een haveloze en laveloze pauze, waarna de al lichtjes aangeschoten Kibi Puati Nelen aantrad, de stadsdichter met de langste bindteksten. Hij zette een oude hiphoptekst om in spoken word, bezong de natuur in een gedicht over zijn Kempische roots, en haakte in op de tand van Patrice Lumumba die vorige week weer aan Kongo werd overhandigd. In 'Quarantijden' vatte hij de tijdsgeest van 2020 samen en tot slot was er zijn gedicht over Crystal Palace, het meest notoire bordeel in het Antwerpen van een eeuw geleden. Jessica Bouhez verblufte ons met een woordenwaterval die niet voor haar voorganger moest onderdoen, met expressieve teksten die amuseren dan weer schokken, echter nooit zalven zonder te schoppen. Zo was er het gedicht over de ex met kinderwens.

Muziek! Van Jakobistan kregen we een mooie en vrij afwisselende set. Uit zijn meest recente ep Twee Volle Manen Later was er het opgewekte 'Later'. Met het ontroerende 'Onder het Lawaai' raakte hij een gevoelige snaar bij het publiek, en zo ging ook de recente single 'Beter Niet Gezegd' en het bluesy en prettig gestoorde 'Bronstige Beren Dansen Niet Voor Niets' erin als zoete koek. Voor 'Losse Woorden' en 'Fietspad' kwam de organisator mee op het podium. Het zijn de twee teksten uit het ondertussen ruime repertoire waarin de singer-songwriter beroep deed op de poëzie. Dit was een van de weinige keren dat Kobe Ardui en Gert Vanlerberghe het podium delen, want Jakobistan gaat er dit najaar helaas mee stoppen. Tracht hem dit jaar dus zeker nog live te pakken te krijgen.

 

De open mic werd geopend met een nachtliedje van Traag Verstand. Nachtpoëzie was er ook, van de hand van Jeroen Van Heirzele, in 't Engels. Annika Cannaerts, van Antwerpen Leest, schrijft gedichten om in te gaan wonen. We onthouden: "Ik adem dondervliegjes." Met met de woorden van Anne-Marie Van Wijnsberghe wandelden we door de straten van het vroege Antwerpen. Een persoonlijke favoriet is Antony Samson: 'Koffiebar en enkele huiselijke gedichten die getuigen van de gelaagdheid van een relatie, plus het losbandige gedicht 'Hotelkamer'. Mia Terra las over depressie, een intens Engelstalig gedicht, maar we kregen ook een vrolijker gedicht over aantrekking. Daarna 'Forms Of Decay' van Ann Dupont, plus een gedicht over een mooie avond in Bordeaux, overgoten met wijn. Gust Peeters had enkele naar het Nederlands vertaalde Oekraïense gedichten bij, telkens een heftig oorlogsrelaas. Tot slot Lander Cornelis, over de lieve maan en een zwangerschap op de koop toe.

U was weer een gretig, lief en voltallig publiek. U kreeg waar voor uw nul euro, want de lat lag over het algemeen weer erg hoog. En zo mag Ballonnenvrees weer voorzichtig over de invulling van het najaar beginnen nadenken. Maar eerst nog een editie op de Gentse Feesten. Op 23 juli staan we namelijk in het theater Op de Wolken. En zo reist Ballonnenvrees verder dan ze ooit heeft gereisd. Wie weet tot dan!

Foto's: Jan Cuypers

Charleroi

Dat Charleroi de meest treurige stad ter wereld is, daar kan ze zelf ook weinig aan doen. Al jaren wordt de historische tristesse van de mijnen zorgvuldig en liefdevol onderhouden. Monumentenzorg. UNESCO zou haar interesse al hebben laten blijken. Het spuuglelijke belfort uit de vorige eeuw prijkt toch al jaren op de werelderfgoedlijst. Niemand weet echter waarom. En Rimbaud zag ooit iets in dit misbaksel van baksteen. Maar Rimbaud was krankjorum. En hoeveel liters laudanum dient een dichter tot zich te nemen om dit wanstaltig oord ook maar één enthousiaste dichtregel te gunnen. Er bestaat nog niet genoeg naslagwerk over. Om niet te zeggen geen.

 

Nee, Charleroi, dat is een stad om te vermijden en, lukt dit niet, om te verlaten. Eeuwige werven en lege pleinen, mijnterrils die zwijgen. Tom Pintens zong een lied en dat is best sympathiek. Maar het zet geen zoden aan de dijk. De Samber stroomt en Charleroi is haar slijk. Ik kuier door straten die zélf het leven moe zijn. En het huilt in mijn hart als de regen op de stad. Verlaine. Die andere halve gare.

 

Een huiszwaluw luchtdanst sierlijk boven de rivier. Een zeldzame manifestatie van esthetiek. En ik voel medelijden voor het dier. Het mist iets essentieels in het leven door elke lente zonder fout naar Charleroi terug te keren, er zelfs zijn zomer te spenderen, en niet pakweg in Luik of Morlanwelz. En cafés lijken met hun afschuwelijke gevels te schreeuwen: blijf hier weg. Wie strandt in Charleroi, heeft brute pech.

 

Festivalverslag Best Kept Secret 11 juni 2022

Vier jaar geleden proefde ik voor het eerst van dat heerlijke festival dat Best Kept Secret is. Twee jaar geleden zag de line-up er zo goed uit dat ik een combiticket kocht, maar door de pandemie vielen deze editie en die van het jaar daarop in het water. Eindelijk mogen we weer, en dus trokken we voor één dag naar Hilvarenbeek. Er speelde namelijk een legendarische Amerikaanse band die zo goed als nooit de Lage Landen aandoet.

De dag valt in twee op te splitsen. Vanaf dEUS begon er een ware marathon van crossen tussen podia One en Two, met de ene sublieme act na de andere. Ervoor was het vooral chillen, het mooie terrein verkennen en hier en daar een bandje meepikken. Zo was het leuk dansen op de artpop van de kortgejurkte Schotse band Walt Disco, op het wat verborgen podium The Secret. Af en toe deed dit sympathieke jonge bandje wat denken aan Talking Heads, scheutje new wave, maar op enkele uitschieters na bleef ik wat op mijn honger zitten. Pip Blom zag ik niet zo lang geledenal in het voorprogramma van Bloc Party. De Nederlanders lieten in de grote tent van Two songs opdraven die zowel strak als kabbelend klinken. Hoewel ik hield van de energie vonden we de nummers allemaal wat op elkaar lijken en gingen we halverwege het concert naar The Floor. Daar was het dansen geblazen op de zomerse dj-set van hun landgenoten Yin Yin. Het leven is mooi op een festival aan de oever van het meer. De zon was onverbiddelijk, de dansbare pop van de Noor Boy Pablo, op de One, welkom. Maar na al dat vlakke vertier snakten we naar acts die ons zouden wegblazen.

De Ieren van Just Mustard, die normaliter in The Secret zouden spelen, moesten afzeggen en dus kregen we er een Britse band voor in de plaats die we eigenlijk veel leuker vonden. The Goa Express deed ons in alle opzichten denken aan Shame, en hoewel dit echt weer het zoveelste postpunkbandje anno 2022 is, waren we fan van deze energieke set. Beste optreden van de dag tot nu toe. Maar dan moest de 'marathon' nog beginnen. Daar was dEUS al op de Main Stage, de enige band die we vandaag zagen met een discografie die tot in de jaren negentig reikt. Soms voelen we ons echt stokoud op zo'n festival. Wanneer het meesterlijke 'Instant Street' werd ingezet, zei een jonge Nederlander voor ons tegen zijn vriend dat dit toch écht wel een oud nummer was. Mauro's verwoestende gitaarriffs brachten de wei in vervoering, en met 'Hotellounge', 'Sun Ra' en 'Bad Timing' zette de Antwerpse band z'n uitstekende selectie uit een indrukwekkend repertoire verder. Met afsluiter 'Suds & Soda' ging het dak er helemaal af. dEUS overheerst altijd.

Hup naar de zijtent voor een eigenzinnige band die al enkele jaren op mijn verlanglijstje stond. Alle concerten in de Two waren 'afgekapt' omdat we altijd op tijd terug wilden zijn voor de nog straffere acts op de One. Dat is jammer want ook de line-up van de Two ging in stijgende lijn. Big Thief bracht begin dit jaar een briljante plaat van zo'n anderhalf uur uit en daaruit werd natuurlijk rijkelijk geput. Een van de hoogtepunten vond ik een snoeiharde versie van het vrij wacko 'Spud Infinity'. Bij het lieflijke 'Certainty' moest ik bijna een traantje wegpinken. Valse start bij 'Not', omdat Adrianne Lenker haar tekst even was vergeten. Het publiek wilde dit nummer zo graag dat het in een euforisch gejoel uitbarstte toen het dan uiteindelijk toch lukte. De breekbare stem, rake lyrics en ruwe distortion maken dit hun beste nummer.

Hit na hit kregen we van de Ierse postpunkers van Fontaines D.C., tot vervelens toe gehypet als de headliner van de toekomst, al is dat natuurlijk niet gelogen. Toen ik ze in Trix zag, was hun derde langspeler nog niet verschenen. Nu wel, maar naast hoogtepunten als 'Skinty Fia' en 'Nabokov' kregen we ook vooral heel veel oud werk. De band had er duidelijk veel zin in, het publiek zo mogelijk nog meer, en dus werd elke lettergreep van 'Too Real', 'Jackie Down the Line' en 'Boys In the Better Land' door duizenden kelen meeschreeuwd. Met songs als 'A Hero's Death' en 'Televised Mind' toonden Grian Chatten en zijn hoodlums zich al als songschrijvers van de bovenste plank. Met 'I Love You' kronen ze zich als koningen van 2022. Er zullen weinig platen verschijnen dit jaar die beter zijn dan Skinty Fia. Meer dolle pret bij de synthpop van Metronomy in de Two. We kregen een energieke set, dansten de virussen uit ons lijf, en scandeerden mee met 'Salted Caramel Ice Cream' en vooral 'The Look', een indieklassieker van ook alweer elf jaar geleden.

En dan de band waar we allemaal twee decennia (!) plus nog een halfuur extra op hebben gewacht. Julian Casablancas, Albert Hammond Jr., Nikolai Fraiture, Fabrizio Moretti en Nick Valensi, ofwel The Strokes, hebben in de afgelopen twintig jaar een repertoire opgebouwd waar de meeste bands alleen maar van kunnen dromen. Klassiekers zoals 'New York City Cops', 'Hard To Explain' en 'You Only Live Once' klinken nog steeds even fris, en nieuwere songs 'Brooklyn Bridge To Chorus', 'Threat Of Joy' en 'The Adults Are Talking' moeten daar niet voor onderdoen. Bij 'Reptilia' en 'Juicebox' ontplofte de uitzinnige wei, en telkens opnieuw werd de tekst gehoorzaam meegezongen. Julian Casablancas' bizarre bindteksten en grapjes ('drums please, Fab' of een award voor het nummer 'Take It Or Leave It') waren de bedenkelijke lijm tussen de nummers. Samen met enkele improvisaties bevestigden ze voor het imago van een band die niet zomaar hun setlist afratelt maar zich gewoon amuseert op het podium. Met 'Ode To the Mets' kregen we een bloedmooi bisnummer, en de knapste visuals van het concert. Dat ze hun allergrootste hit achterwege lieten, is natuurlijk jammer, maar als je uit zoveel bekende meezingers kunt kiezen, stoort dat amper. The Strokes kwamen, zagen en overwonnen, en wij konden ons geluk niet op.

Feesten tot diep in de nacht kon met onder meer Faisal en Joost Van Bellen b2b St. Paul en hun UK Rave Set, op The Floor, maar wij hadden nog een belangrijke afspraak met de Amerikanen van Beach House. Eindelijk een concert op de Two dat we volledig konden meemaken. Hun troostende en gelukzalige dreampop is als morfine voor de oren. Het was heerlijk wegdromen bij prachtsongs als 'Dark Spring', 'Silver Soul', 'Pink Funeral', en vooral 'Superstar' en 'PPP'. Want ook zij hebben een zeer uitgebreide discografie, en ik had de indruk dat ze echt voor een topsetlist hebben gezorgd. Zeker met een afsluiter als 'Over and Over'. Daarmee trokken ze een dikke vette streep onder een zeer geslaagde festivaldag. Ook alweer zo'n twaalf jaar geleden dat ik Beach House live zag, dus dit was, met al die nieuwe favorieten erbij, een fantastisch weerzien. Ook met Best Kept Secret zelf trouwens, een festival waar je haast zou willen gaan wonen. Volgend jaar opnieuw?

Flavours of the month

King Kendrick is back. His latest album Mr. Morale & The Big Steppers is already a true classic, with several singles invading this month's list, but it is 'The Heart Part 5', a masterpiece that is not on the album, that ranks #1 this month! We have some other interesting collabs as well, such as the surprising but beautiful duet of Yeah Yeah Yeahs and Perfume Genius. Arno's death was a long expected shock to every fan, and now he will leave us with a posthumous album, with a promising first single. Forgive me including myself, but I'm really happy with this collaboration with Jakobistan, who's made a really moving song that I'm proud to be a part of. Also, it's my birthday this week :) Ranging from postpunk to hip hop to jazz to reggae fusion this is a truly diverse list, just in time for the summer festivals!

 

 

1. Kendrick Lamar - The Heart Part 5
2. black midi - Welcome To Hell
3. The Smile - Thin Thing
4. Gently Tender - Love All the Population
5. Kiwi Jr. - Night Vision
6. Kendrick Lamar feat. Kodack Black - Silent Hill
7. Yeah Yeah Yeahs feat. Perfume Genius - Spitting Off the Edge Of the World
8. Arcade Fire - Unconditional I
9. Fontaines D.C. - Roman Holiday
10. Altin Gün - Badi Sabah Olmadan
11. Kendrick Lamar feat Blxst & Amanda Reifer - Die Hard
12. Jakobistan feat. Gert Vanlerberghe - Losse Woorden
13. Interpol - Fables
14. Cucamaras - Winners Chapel
15. Regina Spektor - Up the Mountain
16. Will Butler - A Stranger's House
17. ...And You Will Know Us By the Trail Of Dead - No Confidence
18. Kendrick Lamar - N95
19. Viagra Boys - Troglodyte
20. Anna Calvi - Ain't No Grave
21. Andrew Bird - Make a Picture
22. Jack White - If I Die Tomorrow
23. easy life - BEESWAX
24. Beach House - Hurts To Love
25. Arno - La vérité
26. Santigold - High Priestess
27. Denzel Curry feat. REASON - 1st Quarter
    
28. Ezra Collective - Victory Dance
29. Dans Dans - Wolk
30. Danger Mouse & Black Thought feat. Joey Bada$$, Russ and Dylan Cartlidge - Because

Laat de oorlog thuis

De eeuwenoude kreten in ons dna.

Ze zwijgen laat ons zijn zoals we zijn.

Uw legers en uw tanks

zijn hier niets verloren.

Tot wie ik bid,

met wie ik slaap,

hoe ik me kleed,

wat ik graag doe,

het zijn uw zaken niet.

Dus verzamel uw paarden en soldaten,

uw tanks en al uw wapens,

en keer terug achter de horizon.

Neem de dood weer mee,

we moeten haar hier niet.

En al uw hang naar macht,

alle gruwel die u hier bracht,

uw tegenpool van onze vrijheid,

waar we best blij mee waren,

voor u verscheen,

uw haat en uw geweld,

pak ze weer mee.

 

En binnen vele jaren,

als u zich weer aan onze deur vertoont,

en u laat de oorlog thuis,

wie weet bent u weer welkom;

voorlopig echter niet,

voor nu

verdwijn.

 

Ballonnenvrees 29 mei 2022

We hebben er twee jaar op moeten wachten, maar eindelijk was er dan de editie van Ballonnenvrees op 't Waait in 't Park, op een zondagnamiddag in het George Van Raemdonckpark in Boechout. In het scoutslokaal hadden enkele dichters, woordliefhebbers en andere nieuwsgierigen postgevat, klaar voor anderhalf uur proza en poëzie.

Gert Vanlerberghe stak zelf van wal met oud en nieuw werk, met enkele uitstapjes naar de Engelse en Franse taal, voornamelijke korte teksten, om dan te eindigen met 'Agorafobie'. Ook Tine Putzeys, halfbloed alien van vaders kant, bracht vooral korte gedichten, mooi verzameld onder de noemer picknickgedichten, aangezien we ons toch in een park bevonden. Ze bracht een Engelstalige tekst op de rand van de afgrond en uitte haar appreciate voor medeklinkers. Er was ook een eerbetoon aan herfstweer - niet compleet ondenkbaar op deze regenachtige meidag - maar ook aan de trage opmars van de slak, en ook een uitgemergelde lapjeskat stal de show.

Eli Elise Hoopman sleutelt al een paar jaar aan haar roman over een jonge vrouw die haar beste vriendin vermoordt; die de toxische stoffen uit haar lichaam danst, waarvan het zweet een beschermlaag vormt tegen uitlaatgassen; die, biddend tot Maria zou willen verdwijnen in het niets. In het fragment wordt het paleis van Sisi een schuiloord voor de regen. Een prachtig gecomponeerd stuk proza dat smaakt naar meer! Van reiziger-filosoof Yanni Ratajczyk kregen we gedichten over Shahrazad, over de man die stiekem een pauw werd, en als afsluiter een cyclus van acht gedichten die, als foto's, een gefragmenteerd beeld scheppen van Salt Lake City, de geïsoleerde stad.

Dichteres Amina Belôrf debuteerde twee jaar geleden met haar bundel Zonder het Licht Te Breken, waaruit ze enkele bloedmooie gedichten voorlas. 'Ontvouwen' gaat over haar overleden vader. Krop in de keel. Haar klassieker 'Madeliefje' is een open brief aan Antwerpen, de stad waar ze woont en met wie ze een haat-liefdeverhouding koestert/verdraagt. Ze sloot af met een gedicht over de heelkracht van bloemen, en daarmee was ook deze mooie namiddag afgelopen. De dichters stortten zich in de overvloedige wereldkeuken van de backstage, of lustten wel een wijntje aan het hoofdpodium, waar de jonge band Club Recup de pannen van het dak rockte op instrumenten die ze uit afval hebben samengesteld. Hoe poëtisch!

Ondertussen had Emilie Pariel haar poëzieraam op 'het festivalwei' geïnstalleerd. Voor haar project Carlotta ging ze in gesprek met de bezoekers van 't Waait in 't Park om zo tot poëtische inzichten - en uiteindelijk ook een gedicht - te komen. Inspirerende randanimatie, dit project, en klaar voor grotere evenementen!

 

Bedankt Boechout. U bezorgde ons een geslaagde namiddag! De laatste editie van het voorjaar vindt plaats op 24 juni, in thuishaven Café Boekowski, met Jakobistan en een indrukwekkende line-up vol poëzie.

Zeeslag

het gebeurde op de dag van de dichtslaande deuren

toen bommen en torpedo's een bres sloegen

in mijn kloeke aanvalsschip

dat als de bliksem water maakte

en wegzonk in een zwarte zee

 

had ik dat ene woord maar niet geschreven

en leren zwijgen op papier

zoals een massagraf in een woonwijk

of een kudde omstaanders in het metrostation

om 9u20 's morgens

een aanranding? wisten wij veel

wij werden op kantoor verwacht

en waren al aan de late kant

zo'n situatie correct inschatten kan lastig zijn

 

zo hardnekkig de mond niet openen

of weigeren de pen te hanteren

als een staatshoofd van een rijk land

zwijgt over bommen op Jemen

of bevriende landen die ideeën

bij de nazi's zijn gaan lenen

voor een modelsamenleving

die het ruimen faciliteert

en met de zegen van de wereld

 

zo had mijn stilte moeten weerklinken

had haast een oorlog kunnen winnen

door ongezien te blijven varen

en niet voor het oog van de wereld

kopje onder te gaan

maar wanneer alle deuren sluiten

gaapt er ergens nog een raam

en dat geeft uit op wie mij

theatraal de das heeft omgedaan 

 

Foto: Eloy Vlaeminck

@ Baime Studio

Wind in de zeilen

Voor het project Gruis van het platform Roer schreef ik gedicht 52 - Wind in de zeilen. Lees zeker ook de andere gedichten uit de reeks.

 

 

Op de kade van het leven

tast een zeeman in het duister.

Kansen meren niet meer aan.

Ook met meeuwen is het hier afgelopen.

Angst woekert echter als zeewier:

wat als Keith Richards ook mij zal overleven?

Golven fluisteren hun geruststellende woorden:

zelfs dan nog, jongeman, kan je stokoud worden,

geloof ons, kortstondig zijn

ook wij bejaard als de oceaan.

Die stelt hij zich voor als

al het angstzweet van de wereld,

en de schepen meditaties

onderweg naar beter land.

Maar de wereld is een nare plek,

en rond op de koop toe.

Om te dansen op mijn graf

heb je zeebenen nodig.

Het is zijn motto maar

hij weet niet meer waarom.

Geluk, dat is de deining,

de wind in alle zeilen,

en onheil loert achter een horizon

die weigert vlak te blijven.

Een storm stelt voor: we moeten eens praten.

De steiger staat in brand.

Hij dropt de jerrycan en zegt:

oké, jij eerst, ik luister...

 

Flavours of the month

New flavours for the month of May. Fontaines D.C. is king of the list, and will be so of many lists at the end of the year. Their brand new album Skinty Fia is everybody's favourite album of the moment. You find them in the top 30 twice, just like Arcade Fire and Interpol. Ty Segall, Mogwai and Editors are back, each with a lovely new single. The promising Dutch band Kalaallit Nunaat is the only one in the top 10 that might not ring a bell. Do check them out. Finally, Anna Calvi is really making us look forward to the final season of Peaky Blinders with this dark ballad.

 

1. Fontaines D.C. - Skinty Fia
2. Whispering Sons - Tilt
3. Mogwai - Boltfor
4. Arcade Fire - The Lightning I, II
5. Kalaallit Nunaat - Pressure
6. Editors - Heart Attack
7. Interpol - Toni
8. Afghan Whigs - I'll Make You See God
9. Fontaines D.C. - Roman Holiday
10. Interpol - Something Changed
11. A Place To Bury Strangers - Let's See Each Other
12. Psychedelic Porn Crumpets - Acid Dent
13. Jack White - What's the Trick?
14. Ty Segall - Hello, Hi
15. Anna Calvi - Ain't No Grave
16. Cucamaras - Winners Chapel
17. Pit Pony - Supermarket
18. easy life - BEESWAX
19. Red Hot Chili Peppers - These Are the Ways
20. Sons - Succeed
21. Nilüfer Yanya - The Dealer
22. King Gizzard & the Lizard Wizard - The Dripping Tap
23. Wunderhorse - Butterflies
24. KOKOROKO - We Give Thanks
25. English Teacher - Mental Maths
26. Hairbaby - Onward
27. Bolis Pupul - Neon Buddha
28. Sleepers' Reign - Your Pet Friend
29. Angèle - Libre
30. Arcade Fire - Unconditional I