A slice of Spain, deel 1

A SLICE OF SPAIN - 1-11 maart 2018

Deel 1: Cervantes, El Greco, Picasso

Bij ijskoude laatste loodjes van de winter is een reis naar Spanje meer dan welkom. Ik start aan de oostkust, in de hoofdstad van een fiere autonome regio, de stad van paella, horchata en El Cid Campeador: Valencia. In de Mercado Central, de grootste overdekte markt van Europa, versierd met lelijke azulejos en met een kolossale kaketoe op een van de koepels, bestel ik zo'n horchata - niet te drinken! Tegenover deze markhallen, die een minder geslaagde vorm van art nouveau omhelzen, de strenge façade van La Lonja de la Seda, een 15e-eeuwse zijdebeurs. Ik vergaap me aan de slanke gedraaide zuilen in een smaakvol interieur.

De gotische kathedraal valt meteen op als een allegaartje van torens, daken en portalen in uiteenlopende stijlen. Vooral van op de Plaza de la Virgen is het zicht op de achthoekige toren, het gotische portaal en de gotische klokkentoren Micalet knap. Naast de kathedraal heb je een basiliek met imposante 18e-eeuwse koepel, waar net een haast volzette mis aan de gang is. Bij de uitbreidingswerken stuitte men op de overblijfselen van het Romeinse stadscentrum van Valencia. Ik betreed de kathedraal via een barok portaal en stap de schitterende kapittelzaal binnen die de Heilige Graal tentoonstelt. Volgens de overlevering de drinkbeker waarmee Jezus zich op zijn allerlaatste vrijgezellenfeestje benevelde. Een voorwerp dat nog eens de moeite loont om de handen voor te vouwen, lijkt me. In het museum bekijk ik enkele verluchte bijbels en kunstwerken.

Voor het gotische portaal, op de Plaza de la Virgen, heeft zich heel wat volk verzameld. De Waterrechtbank houdt er haar wekelijkse zitting over de verdeling van water onder de vertegenwoordigers van de acht kanalen, en hun mogelijke geschillen. Dit is een traditie die teruggaat tot de middeleeuwen.

Buiten de massieve westelijke stadspoort, verminkt door de kanonnen van Napoleon, kom ik tot rust in een tropische plantentuin met torenhoge palmen en het metalen gevaarte Umbraculo, al is schaduw bij dit grijze weer niet van doen. In de loofbomen schetteren groene parkieten dat het geen naam heeft. Na een tapaslunch in een traditioneel eethuis voor arbeiders neem ik een van de vele bruggen over de bedding van de Turia, de rivier die er niet meer is en in het groene kronkelende lint van het park is veranderd. De ongezellige boulevards zijn volgebouwd met potsierlijke paleizen uit het begin van de vorige eeuw. Veel meer geslaagd dan bijvoorbeeld het wat adventachtige noordstation is de Mercado Colon.

Ik ga voor de regen schuilen in een oud klooster, waar verschillende exposities door elkaar lopen. De sprekende foto's en de video-ervaring van Shadi Ghadirian laten een diepe indruk achter. Verder zijn er de vele bars in de graffitistraatjes van El Carmen, een vooral authentieke wijk met pit. Zeker geen mooie wijk, los van de knappe graffiti (vooral het graffiti-mannetje-met-hart en de roze konijnen komen vaak terug), maar net als Jozefvaros in Boedapest in trek bij zowel hippe vogels als meer volkse cafégangers. Binnenkort begint de Fallas, een groot meerdaags feest in de straten van Valencia. Sommige jongeren laten nu al de voetzoekers knallen, de eerste keren schrik ik me rot.

Hoewel ik al bijna een etmaal wakker ben, neem ik na heel wat bars een nachtbus naar de Spaanse hoofdstad. Tien jaar geleden ontdekte ik Madrid (en Spanje) voor het eerst, in de snikhete zomer van 2008. Slaapdronken verken ik de Barrio de las Lettres en de Plaza Puerta del Sol, met het geografische middelpunt en het beeld van de beer en de aardbeienboom. Ik beland er tussen de laatste feestgangers en de eerste pendelaars. Op de Plaza Mayor, met het standbeeld van Filips III, ben ik alleen op de vele slapende daklozen na. Op de Gran Via, de door Hemingway geliefde verkeersaorta met haar pompeuze paleizen, komt vrijdagochtend stilaan op gang.

In een ontbijtbar kap ik koffie. De televisie geeft het nieuws met Puigdemont. Aan de Plaza de la Cibeles ruil ik de ochtendspits om voor onthaasting op de Paseo del Prado. Hier is het wereldberoemde museum gehuisvest. Helaas. De rij is veel te lang en de regen veel te lastig. Plan B is het Museo Centro de Arte Reina Sofia, een museum dat de ismes van de vorige eeuw in de - nu ja - verf zet. In dit voormalige hospitaal geniet ik van werken van Mallo, Gris, Dalí , Miró... Alles is kubisme. En surrealisme. The Indestructible Objectvan dadaïst Man Ray stelt een nogal aparte metronoom voor. Ook de cultfims Un chien andalou (1929) en Los Olvidados (1950) van Buñuel worden vertoond. Salvador Dalí's surrealistische nachtmerrietaferelen lijken uit een bodemloos vat van inspiratie te zijn geschud: hoogst intrigerend. Het hoogtepunt is het kubistische meesterwerk Guernica, Picasso's fenomenale protestdoek tegen het bombardement van de Baskische stad Guernica in 1937, met 2000 burgerdoden als gevolg. Mens en dier schreeuwen het uit. De pijn en terreur zijn echt. Een van de sterkste aanklachten van fascisme uit de kunstgeschiedenis als je het mij vraagt.

Zoals het een goede hoofdstad betaamt, zijn de pleinen van Madrid een eerbetoon aan 's lands meest geliefde kunstenaars (ja ja, en staatsmannen, die ook... geeuw). Ik ontmoet beelden van Goya (twee zelfs), Lorca, Cervantes (vergezeld van de onafscheidelijke Don Quichot en Sancho Panza). Er kruipt een gigantische spin over de gevel van het Teatro Calderon. Erachter wappert op een toren de trotse regenboogvlag. Een beetje geschiedenis nu. Nadat het alcazar in 1734 volledig was afgebrand liet Filips V het huidige koninklijke paleis bouwen, in neoclassicistische stijl. Het geheel van het paleis, de 19e-eeuwse Almudenakathedraal en de op maat gesneden tuinen eromheen is een van de hoogtepunten op een citytrip naar Madrid... vooral wanneer de zon schijnt dan... Een andere topper die me altijd is bijgebleven is het Egyptische monument Templo de Debod in het Parque de la Montaña.

Ik daal de heuvel af en ga op bedevaart naar de tombe van Goya, in de Ermita de San Antonio de la Florida. In de fresco's van zijn grafkapel herken je duidelijk de stijl van de meester. Na uren door de regen wandelen regel ik een hotel, neem een douche en hou een siësta. Wanneer ik als herboren in de vooravond wakker word, schijnt de zon, voor het eerst vandaag. Lang zal het niet duren. De wijk Chueca is nogal alternatief, met heel wat literaire café's, enkele bio- en veganrestaurants, een vleugje prostitutie, en vooral een walhalla voor de LGBT-gemeenschap. In een smaakvolle homobar met oude familiefoto's aan de donkere muren, zet ik me neer aan tafeltje versierd met vier olifantenkoppen, recht tegenover een naakte engel. De Mercado de San Antón is een tempel voor de fijnproever en gourmethobbyist. Denk de Mercado op de Groenplaats maar veel uitgebreider en specialer. En dan is er nog La Mordida, een Mexicaans restaurant met extreem kleurrijk interieur, alsof je een Mexicaans prentenboek binnenwandelt. Alle cliché's zijn aanwezig en er is meer dan één Azteken aan de wand. Heerlijke nacho's en tortilla's. Ondertussen gaan de hemelsluizen open...

Na een lange nachtrust bezoek ik het Convento de la Descalzas Reales en zijn vele fresco's en kunstschatten, waaronder enkele werken van Rubens. Een gids die zelf wat wegheeft van een monnik leidt ons doorheen de vele vertrekken. Niet ver van het koninklijk paleis zit nog een ander streng klooster, het Convento de la Encarnación, met een standbeeld van theatermaker Lope de Vega ervoor.

Net buiten de hoofdstad ligt Alcalá de Henares, studentenstad en geboorteplaats van Cervantes. Ook ooievaars zijn hier thuis, ze bouwen hun nesten op de vele historische torens. Centraal op het naar hem vernoemde plein staat de meesterschrijver Cervantes met op het voetstuk verscheidene taferelen uit Don Quichot. Ik heb er een goed zicht op de vele kerken en kloosters van Alcalá.

Don Quichot en Sancho Panza, helden van La Mancha, zitten op een bankje voor het geboortehuis van Miguel de Cervantes Saavedra. In de gereconstrueerde kamers zie je hoe het huis van een rijk Spaans gezin er in de 16e eeuw moet hebben uitgezien. Er is ook een verzameling marionetten te bewonderen, allemaal personages geplukt uit een van de best verkochte literaire werken ooit. Het historische huis is gesitueerd in een aangename en half overdekte wandelstraat met oude huisjes, destijds de hoofdstraat van het joodse getto.

In de Universidad zelf, uit 1499, werd de eerste meertalige bijbel geschreven. Samen met een Spaans koppel en een gids trek ik door deze unieke universiteit met haar vele atriums. Er was een gevangenis waar studenten die de strenge regels van de Franciscusorde niet volgden enkele dagen moesten verblijven en een ezelspoort waarlangs studenten die voor een uiterst moeilijk examen buisden, moesten verdwijnen, waarna ze door de inwoners van Alcalá werden vernederd. De gids vertelt dat heel wat illustere schrijvers de Cervantesprijs hebben ontvangen en dat de Colombiaanse schrijver Gabriel García Márquez die heeft geweigerd. Na de Nobelprijs hoefde Gabo geen prijzen meer. De zaal waar deze prijs wordt uitgereikt heeft een schitterend mudejarplafond dat de sterrenhemel voorstelt. In de mooie kapel vinden we de beschadigde tombe van Cisneros, in carraramarmer. Door een brand tijdens de burgeroorlog stortte een deel van het plafond van de kathedraal in, waardoor de kardinaal de neus en enkele vingers mist en ook de gezichten van de engelen van hun kenmerken zijn beroofd. De tombe mag dan wel terug in de kapel staan, het lichaam van Cisneros ligt nog in de kathedraal begraven, onder een doodeenvoudige steen.

Wanneer mijn reisbus zich de volgende morgen een weg door de zuidelijke randstad van Madrid baant, heb ik een goed zicht op de wolkenkrabbers van het zakelijk district, de dikke gordel van woonblokken rondom de stad en de besneeuwde siërra's rondom de regio, een totaalpakket van meer dan 6 miljoen inwoners. Waar naartoe? Naar Toledo, hoofdstad van Castilië-La Mancha en ooit nog die van Spanje. Net als Lissabon ligt Toledo aan de Taag. Ik bezoek de oude moskee Mezquita Cristo de la Luz, met katholieke fresco's, een typische mengvorm die we kennen van Córdoba en Granada. Op de Plaza Zocodovor kan je niet om de vier massieve torens van het strenge alcazar heen, een bolwerk van het Francoregime, en meest opvallende landmark van de stad.

Het Museo de Santa Cruz bevindt zich in een voormalig hospitaal, niet ver van Cervantes' zoveelste standbeeld. De schilderijen komen voornamelijk uit de 17e eeuw, een gouden eeuw voor Spanje. Opvallend is dat sommige schilders in het huidige België zijn geboren. Heel wat van deze religieuze werken zijn van El Greco en zijn volgelingen. En dan zijn er nog een patio met elegante arcaden en de unieke surrealistische werken van Alfredo en Hortensia Castañeda. Op de gezellige Plaza Major speelt de Spaanse Johnny Cash voor een terrasje vol toeristen (eindelijk zon!).

De majestueuze spits van de kathedraal torent hoog boven de middeleeuwse straatjes uit. Het geheel is een architecturaal meesterwerk dat kracht en grenzeloze macht uitstraalt, en is een van de meest indrukwekkende gotische kathedralen van Spanje. Oh de verbluffende weelde van de kathedraal: het flamboyante gouden retabel, de uiterst gedetailleerde koorstoelen, de vele fresco's en beelden, de schitterende monstrans, de vele schilderijen van beroemde schilders (Goya, David, El Greco, Van Dyck, Velsquez...). Wauw wauw wauw! Hoog op de rots staat een jezuïetenkerk met twee forse façadetorens en een koepel. Ik klim tot op het dak en kijk uit over Toledo en de woeste Castiliaanse heuvels.

In de Iglesia Santo Tomé, pal in de oude joodse buurt, hangt het prachtige schilderij De Begrafenis van de Graaf van Orgaz, door El Greco. Ooit telde Toledo maar liefst twaalf synagogen. De weinige die zijn overgebleven zijn een bezoek meer dan waard, zoals de bogen en het stucwerk van Sinagoga Santa María la Blanca, uit de 12e eeuw. Het is echter de gotische kloostergang van San Juan de los Reyes die me het meest kan bekoren: de vele beelden, waterspuwers, het tuintje met waterput. Iets verderop is er de puerta del Cambrón, een oude stadspoort, met zicht op het nieuwere stadsdeel. Aan de monumentale San Martinbrug deadridet een jonge vrouw over de Taag. Ik hou het rustig en volg een natuurpad tussen de stadsmuur en de rivier. Tussen de vele kerken en kronkelige steegjes klinkt wilde jazz. Op een terrasje besluit ik dat de lente is begonnen.

Tot slot... de 13e-eeuwse Iglesia San Vicente, met Arabisch-islamitisch interieur, is omgebouwd tot een hip cultureel centrum, met een podium waar het altaar was, anti-kapitalistische kunst en een bar. De discobar is ook een mini-bib. Tijd voor een slaapmutsje.

Verder oostwaarts aan de Taag ligt Aranjuez, en zijn koninklijk paleis. Het is aangenaam wandelen in de Jardines del Principe, alleen tussen de zangvogels en de eekhoorns. Het paleis doet wat aan Versailles denken, en dan is La Casa del Labrador het Trianon. De laatste stop in het dorre land van La Mancha, waar ik in mijn verbeelding twee wereldberoemde personages doorheen zie reizen, is de versterkte stad Cuenca, net als Toledo op een steile rots gebouwd. Hier hangen de huizen. En de ravijnen zijn diep. Wanneer de avond valt, komen de vele verlichte monumenten prachtig tot hun recht. Ik kan mijn geluk niet op wanneer ik zie in wat voor hotel ik verblijf. Het gaat om een vrij luxueus 17e-eeuws paleis met een grote kamer en een balkon dat uitgeeft op de vallei van de Huécar en het spookachtige San Pabloklooster. Ik dwaal nog wat rond in deze middeleeuwse stad, met robuuste kathedraal, een handvol torentjes en natuurlijk de casas colgadas. Letterlijk een hoogtepunt in Spanje, zonder platte commerce, en vanavond blijkbaar zonder toeristen. Ik ben haast alleen op het pad langs het ravijn, en dineer in een leeg restaurant.

Flavours of the month

This month's list of favourite singles has received a bit of a hip-hop and soul injection, as there is a lot of fascinating stuff going on these days, from international stars such as Kendrick Lamar and Anderson .Paak to Belgian talent like Glints. However, noiserock is dominating the chart, mainly represented by A Place To Bury Strangers, The Voidz, Elefant... We have half of The Strokes in our list, as both Julian Casablancas and Albert Hammond Jr.'s own projects are alive and kicking again. Elvis Peeters, lead singer of Aroma Di Amore and excellent novelist, is back with a brand new band named Wilderman. And there's Parquet Courts represented with two great songs, the same for Moby. For a lot of the amazing songs below I'm indebted to Belgian music blogs such as Dansende Beren and Luminous Dash, as well as Kinky Star Radio... infinite sources of great music.

1. A Place To Bury Strangers - Never Coming Back
2. of Montreal - Paranoiac Intervals/Body Dysmorphia
3. Elefant - Wie Scharf Ist Dein Messer?
4. The Voidz - QYURRYUS
5. Wilderman - Smijt een Bom
6. Twin Shadow - Little Woman
7. The Weeknd & Kendrick Lamar - Pray For Me
8. HUNTR - Failsafe
9. Albert Hammond Jr. - Muted Beatings
10. GeRoeZeMoeS - What Do You Do?
11. Josy & The Pony v/s The Poneymen - Ânesse Topless
12. Parquet Courts - Almost Had To Start a Fight/In and Out Of Patience
13. Flying Horseman - Deep Earth
14. BRNS - Forest
15. Iceage feat. Sky Ferreira - Pain Killer
16. Everything Is Recorded feat. Sampha & Owen Pallett - Everything Is Recorded
17. Brockhampton - Boogie
18. Moby - Mere Anarchy
19. JuJu - Patrick
20. Car Seat Headrest - Nervous Young Inhumans
21. Aloe Blacc - Make Way
22. Amenra - A Solitary Reign
23. Parquet Courts -Wide Awake
24. Moby - This Wild Darkness
25. Glints - Bugatti
26. The Vaccines - Put It On a T-shirt
27. Anderson .Paak - Til It's Over
28. Madensuyu - Breathe Sail On
29. Kendrick Lamar & SZA - All the Stars
30. Until the Ribbon Breaks - One Match

Ballonnenvrees 23 februari 2018

Ballonnenvrees vatte nog eens post in de bibliotheek van Mechelen, die er weer heel gezellig bij lag. Presentator Gert Vanlerberghe opende met oud en nieuw werk, waaronder 'KAAS.' en 'Vogelvrij'. Hierna kregen we van Robin de Cnaep een tekst over open mic'ers die discussiëren over wat poëzie nu eigenlijk is en of dat misschien een sneeuwluipaard kan zijn. Zijn bezwerende generatiegedicht 'Wij Jongen Van Dagen' bevatte een superlange lijst van dingen die ons heel kwaad maken. Ook veel woede, en een tikkeltje tederheid, in de hyperritmische slamteksten van Hind Eljadid, met haar schijt-aan-alles-en-lust-for-lifetekst 'Vliegende Tapijten' op kop. Sociaal engagement met ballen.

Uit Eindhoven kwam Stokely Dichtman overgevlogen, op een of andere psychedelische trip. Openen deed hij met een dialoog in tekstballonnen, en meer vliegend rubber kregen we in 'Vuurballonnen'. De tijd is een sabel, zo stelde hij met een Arabisch spreekwoord. Hij nodigde ons uit in een soort van apocalyptische powernap, tsjokvol mythologische wezens en mystieke werelden, en wij maar dronken worden van zijn surrealistische beelden, als uit een Bosch of een Dali ontsnapt. Als slot was er 'Beelden Uit Een Drijvende Wereld', waarna Stokely het publiek veilig weer met hun voetjes op de grond zette. Het was tenslotte tijd voor pauze. En pizza. En Maneblussers.

Akim A.J. Willems werkt al enkele jaren aan zijn debuutbundel, en dat die zwaar de moeite zal zijn, blijkt steeds weer uit elke performance. Hij begon met drie intense korte cycli, waarna hij zijn vertaling van het magistrale 'The Shoelace' van Charles Bukowski voorlas: 'De Veter'. Als extraatje was er een gedicht uit de cyclus 'Stelen Als De Raven', met erotische toets.

ESOHE had heel wat onderwerpen meegebracht. Er was de tekst over het gezin dat half christelijk half atheïstisch is, het gedicht over angstige gedachten, en we kregen er een over de onvolmaakte mensheid. Ook haar interpretatie van '4 Seizoenen', een rappareltje van de Gentse band Okkupeerder, ging er goed in bij het publiek. Zeer strak van ritme was de songtekst die ze voor A School Called Tribe schreef. Altijd een gepassionneerde performance van deze straffe dame.

Als afsluiter stelde Dorien De Vylder haar debuutbundel Vertraagd Stilleven voor, dat zich volledig afspeelt op een bankje in Cordoba. Ze koos voor de gedichten 'De Slaper', 'Guadalquivir', 'Liefde', 'Vormeloos' en 'Schouwspel', een stilleven aan een rivier, met de occasionele (meest poëtische) slapstick. Als bisgedicht bracht de Gentse dichteres nog een nieuwe tekst over de terugkeer van de soldaten na de Eerste Wereldoorlog, binnenkort exact 100 jaar geleden. We keerden tevreden en poëtisch verzadigd huiswaarts. Volgende afspraak: 28 maart in 't Werkhuys.

Foto's: Gust Peeters

De baas

Ik draag mijn stoelgang op
het stinken te staken,
neem afscheid van mijn schaduw,
zeg mijn aura adios.

Met de man in de spiegel
neem ik het risico van een duel.
Als ik niet oppas, word ik
gekaapt door mijn gedachten.

Ik boekbespreek mijn levensloop
en geef een zes, omdat ik de schrijver ken.
Mijn stem kreunt en piept,
ik vertik het haar naar de stemmenmakerij te dragen,

neem een hypotheek op mijn geheugen,
en twee dagen later nog één.
Mijn zintuigen gaan snel in overleg,
ik zal ze moeten kloppen in een volgende ronde.

Mijn geweten komt in opspraak,
m'n ziel in opstand,
m'n hartslag krijg ik niet klein
met de wapens die ik heb.

Elke dag opnieuw tracht ik
mezelf de baas te blijven.
Ooit komt de dag
dat dit me niet meer lukt.

Wanneer ik sterf,
verbrand me in zo'n grote oven.
Wat rest van mij, verdun je,
los je op, spoel je weg.

Wees mij altijd voor.

Absolutie

Omdat de wereld nog wel wat heeft goed te maken,
kijk je voorlopig niemand meer in de ogen.

Ik ben het stof op de wijnflessen in de supermarkt,
de procedurefout in een moordzaak,
elke ongewenste knoop in elke schoenveter.

De garderobe in je kleerkast is al jaren onveranderd.
Wat baten mode, dromen en vergiffenis in achteruitkijkspiegels?
Je gaat in een tunnel staan en roept:
Zolang mensen me niet meer bewust kwetsen,
komt het heus wel goed met me. Onbewust kan ik vergeven.
Je wacht tot iemand voor je warm loopt,
en je gauw komt omhelzen,
of de kop inslaan.

Ik ben de schimmel op je nog zo goed begonnen dag,
het verkeerde been in je bed, een geschrapte tram,
de luchtverplaatsing die het licht in je ogen dooft.

Je hangt aan de deurbel van pesters, kwelgeesten, scherprechters
uit een zondezwart verleden, wil sorry's verzamelen
als getuigen geredde zieltjes en verkopers verrijkende krabbels.
Ken je me nog? Knaagt het?
Er staat WELKOM op elke deurmat,
maar niemand lijkt thuis.
En je hebt de absolutie nog zo goed
zitten oefenen, intonatie en al.

Ik ben de derde kans van de recidivist,
een ongestelde kritische vraag, en nog één.
Ik ben de schaamte die iedereen begraaft vlak voor het slapen gaan.
Als je diep genoeg delft, krijg je misschien je geld terug.

Hersencellen - Diamanten

'Diamanten' is de derde single uit We Ploeteren Voort, het debuutalbum van Hersencellen. De Wase regisseur Alec Lamberts maakte hiervoor een knappe videoclip met satirische inslag, opgenomen in Sint-Niklaas en Temse. Camera: Mathias De Meester.

Luminous Dash is alvast - nu ja - fan.

Wat meer achtergrond over het thema van de clip? Die staat in het teken van de asbestproblemen in Sint-Niklaas. Alec Lamberts schreef eerder al een artikel voor Apache over het asbeststort en komt deze week – naar aanleiding van deze video – met een stand van zaken van het asbeststort in Sint-Niklaas. De bal ligt nu bij de provincie Oost-Vlaanderen, die in maart moet beslissen over de sluiting van het stort na een lijst van inbreuken (vrachtwagens die onafgedekt asbest vervoerden, asbest dat rondslingerde rond het stort en voor de inrit van het stort op straat, zakken asbest die scheurden bij de verwerking met een bulldozer en schadelijke oliën die niet mogen gestort worden in het andere inert stort van SVK). 

"Het asbestprobleem met enerzijds de verwerking van asbest in het bedrijf SVK met de bijhorende blootstelling voor honderden werknemers en anderzijds de uitbating van een asbeststort naast een woonwijk zorgt ervoor dat Sint-Niklaas niet alleen een verleden, maar ook een heden en een toekomst met asbest heeft. Mensen van het asbestfonds voorzien een piek van asbestdoden in de periode 2020 - 2025." 

De asbestlobby heeft zeer lang (tot 1998) asbest in omloop kunnen houden terwijl de asbestindustrie al in de jaren ’60 de schadelijkheid van asbest kende (bron: Asbest: Leugens, Chantage en Mensenlevens). De asbestlobby lijkt tot vandaag nog een hand te hebben in overheidsbeslissingen: de stad Sint-Niklaas die maanden wacht met een uitspraak over het asbeststort, toen het stort in 2006 werd vergund werd er zo weinig mogelijk over gesproken, minister Schauvliege die een studie naar asbest negeert en het parket dat lange tijd pv’s opgesteld op het asbeststort in Sint-Niklaas negeert en nu pas een gerechtelijk vervolg geeft.

Hopelijk is het allemaal schijn en bestaat er niets als de asbestmaffia, maar dan nog blijft het te betreuren dat over zulke bedreiging voor de volksgezondheid zo wordt getalmd.

Lees het volledige artikel in MO.

The Adventures Of Gershard Coxxx, Rotterdam Porn Poet

Binnenkort in uw plaatselijke cultcinema...

Trailer!

We Are Open 9 februari 2018

We Are Open vormt elk jaar een vroeg hoogtepunt om naar uit te kijken. Trix stelt dan voor wat er allemaal leeft in muzikaal België, vaak nog onder de radar. Op dag één leken de drie grote pijlers jazz, hip-hop en elektronica, liefst zo eigenzinnig mogelijk.

De avond opende in het Café met vier vrienden die met hun dure speelgoed ondertussen heel wat wereldhits op hun palmares hebben staan. Ga maar na: Dansende Mensen, Had Ik Maar Wat Meer Vakantie, Opa Euro, Papi Loma… Met Borokov Borokov is het dansen op zware beats, de kelen schor schreeuwen en morsen met drankjes. Is de muziek ook goed? Absoluut. Underworld meets de duivel zelve, en doe daar nog wat toetsen Kraftwerk bij. Of zoiets. Van beukende beats tot hemeltergende rave, alle registers werden opentrokken, tegen een achtergrond van haast hypnotiserende visuals met vooral veel quasi-naakt. Borokov Borokov zou elk feestje moeten afsluiten. Punt. 
Quote: Komaan eikels, allemaal dansen!

Enkele jaren geleden maakte ons land kennis met de getalenteerde Antwerpse rapper DVTCH NORRIS en vanavond konden we dat ook live meemaken. Nu eens speelse, dan weer intense hip-hop en diepe bassen zorgden voor een waar feestje in de Club. In een nieuw nummer ventileerde de sympathieke Dvtch zijn afkeer van rekeningen en huur betalen op een wel heel uitbundige manier. Naast een dj had deze geboren entertainer ook enkele gastrappers bij. Eerlijk is eerlijk, de beats en refreinen klonken soms iets te veel van hetzelfde, al helpt het dat de heren een koffer vol meezingers bij hadden. Een Seeking Closure en een Caught Up gingen er goed in. 
Quote: Fourty-seven and he’s dancing way more than you youngsters. Later I wanna be that guy.

Isolde Van den Bulcke wordt wel eens de Vlaamse Melanie de Biasio genoemd. Terecht. Met Tristan kregen we weerbarstige baslijnen, jazzy drums en zweverige synths voorgeschoteld, die een haast claustrofobische sfeer creëerden. De razend boeiende zanglijnen en hemelse stem van Isolde voerden ons weg naar een andere plek en tijdperk. De hypergelaagde ambient pop had niet zelden een bevreemdende opbouw, onvoorspelbaarheid troef met vaak abrupte eindes. Dreigende stukken werden met broze rustpunten afgewisseld. Een onbetwistbaar hoogtepunt van de avond. 
Quote: Why be racist, sexist, homophobic or transphobic when you could just be quiet? (op Isoldes t-shirt)

Na de overkokende potten op het heilige vuur van Tristan was er de tongue-in-cheek synthpop van het prettig gestoorde Gentse Hong Kong Dong. Hun geflipte elektronica is soms cheesy as hell, altijd eigenwijs as fuck, en vaak ook donker, unheimlich, space, creepy. Bij het geile Touching Underwear bliksemde het van alle kanten, al ging het om sensuele bliksemschichten, met dansschoenen aan. In Boy hoorden we TC Matic in overdrive. Sarahs viool en Bolis Pupuls drumbeats clashten er voorbeeldig met Geoffreys venijnige Gang Of Four riffs. En ook Sweet Sensations, drommels dansbaar, deed het ‘m weer. Hong Kong Dong, dat is ongegeneerd stoeien met elektronica en een halve discobol op je hoofd, of een frontvrouw die tussen het publiek springt. More is more, maar nu mogen alle ruimtewezens en robots weer even in de kast.

Het Brusselse duo GeRoeZeMoeS dropte vorige week hun lekkere single What Do You Do? Wij waren benieuwd of hun experimentele pop, gekruid met nostalgische synths en groovy baslijnen, ook live overeind bleef. GeRoeZeMoeS is zeker iets wat in het huidige muzikale klimaat wel eens groot kan worden in 2018. We moesten af en toe aan STUFF. of SeizoensKlanken denken, al krijgen catchy vocals bij de Brusselaars een hoofdrol. Die lagen trouwens aangenaam in het oor, wat samen met hun muzikaal vernuft, spelplezier en avontuurlijke klanken en structuren een meer dan geslaagd concert opleverde. Wat zeggen we? Een overwinning. Want bij hun hit-in-wording zetten de heren de Bar op zijn kop. Iederéén was mee en de lyrics werden uit zowat alle monden meegezongen. 
Quote: Do you wanna move for the milkman (een opvallende zanglijn die het publiek mocht scanderen)

Dijf Sanders: de Wederopstanding! Onze favoriete Gentenaar is terug van een inspirerende reis naar Java, en mystieke invloeden zijn diep in de vezels van zijn muziek doorgedrongen. Broeierige klanken die weten wij welke god moesten sussen, gingen gepaard met spirituele lichteffecten op een kleurrijk laken, een naargeestig mantra dat nog lang ons geestesoog zal teisteren – het moeten niet altijd de blote konten van Borokov Borokov zijn. De gedurfde set voerde ons in een diepe Indonesische trance, bedwelmd door een psychedelische sax (Nathan Daems) en spooky synths (Dijf Sanders). Het voorlaatste nummer was ook nog eens dansbaar en met voorsprong het meest toegankelijke van dit diep intrigerende concert. 
Quote: Nog eentje, van zes minuten.

Tijd voor een stevig potje instrumentale jazzy kraut/psych/mathrock met saxofoon als hoofdbestanddeel. Nordmann deed ons dansen op aanstekelijke grooves van uitgesponnen songs die de soundtrack van een of andere donkere Amerikaanse misdaadfilm hadden kunnen zijn. Instrumenten ontspoorden regelmatig in deze georkestreerde chaos met frequente orgastische uitspattingen. Het was puur gelukzalig genieten van stielmannen die hun vak verstaan.

Ondanks de ononderbroken stoet van kwaliteit was het toch een beetje uitkijken naar blackwave., de razend populaire hip-hopformatie die Antwerpen weer op de kaart van rapland zette. In 2017 scoorde het zevental de ene hit na de andere, en ook live zat dat allemaal goed in elkaar. Het was een verademing om een live hip-hop show bij te wonen met zo’n energie en muzikaal tot in de puntjes uitgewerkt, met ruimte voor solo’s van alle muzikanten. De frisse hip-hop klonk nu eens kabbelend en ingetogen, dan weer opzwepend en uitbundig. Jay Walker en Willem Ardui zijn trouwens niet alleen hippe vogels maar ze kregen ook een volle Zaal mee. De singles Big Dreams en Flow pakten live goed uit, en voor hun zeer gesmaakte grote hit Elusive (die blazers!) werden de heerlijke vocalen David Ngyah erbij gehaald. Dit was een concert om blij van te worden. Headlinen op dag één van We Are Open, daar is deze nog erg nieuwe band in elk geval met verve in geslaagd.

Of lees het allemaal op Luminous Dash!
Of via de website van Trix!

Foto's: Danny Quintelier

Vogelvrij

Als wij grazen in de wei,
wie prijst ons volleerd staren,
wie duwt ons omver in onze slaap?

Smachten wij in schoolslag naar het droge,
wie steelt dan onze stem,
wie doneert een stel benen?

De ketens, schaduwvleugels,
een mantra van spot.
De klok rond vegen we het vitriool uit onze ogen,
levelen wat verzonken ligt in littekens van loog.

Wie spaart de treurspreeuw, ver van zijn kooi?
De vrijheid lacht hem messcherp toe.

Eens voorbij de schoolpoort
zijn vogels voor katten.