Het wordt weer een druk voorjaar voor Ballonnenvrees. Eind januari beginnen we alvast met een Mechelse en een Antwerpse editie. Op de dag voor in Mechelen Maandrang van start gaat, vult Het Maanlicht zich met een poëzieminnend publiek. Eerst eert Gert Vanlerberghe de Heilige Sebastiaan met zijn Heiligentekst 'Noem me Sebastiaan'. Vervolgens was er Mechels dichter Wietse Bellens, die zijn hele fanclub bij had, en een snipper tekst uit 'De zotte morgen' van Zjef Vanuytsel. Zijn eigen werk knikt wel eens naar de wetenschap, wat boeiende poëzie oplevert: "Niets is zo fluïde als steen / maar niemand weet hoe hard die waarheid is." Hij dacht na over de oneindigheid die we nostalgie noemen en sloot af met een ontroerende ode aan taal. Nooit Nooit opende met en hilarische ambulancegedicht, vuurde een paar zeer actuele haiku's op ons af, van Madura tot Davos, gaf Wifi een veeg uit de pan en schetste een fraai beeld in 'Wattman'. Het gros van de quasi-poëzie (eigen woorden) kwam uit zjin nieuwe bundel Onbestaand verleden. Toen hij zijn Rupellied zong, over een moordonderzoek, bewees Steven dat hij de microfoon inderdaad niet nodig had.
Helemaal uit Moeskroen was er Bekvegter, die een paar welgemikte uppercuts voor ons in petto had. Martijn Nelen blijft vlijmscherp met zijn duizelingwekkende woordspelingen. Van Vlaams Belangers, oorlogsministers en al te pretentieuze dichters liet hij zelfs de spaanders niet heel. L'union fait la force, want liefdevol stak hij de Walen een hart onder de riem: "Mon slam est bilingue." De zoveelste overwinning voor Bekvegter. Pieter Jan Van Pevenage moest niet van zo ver komen. De Mechelaar had een speels setje voor ons klaar. 'Stiltetuin' eindigde spitsvondig met, "Ik loop altijd met een sisser af." 'Rode draad' was dan weer op het existentialistische af, maar dan op zijn Van Pevenages. Met 'Ground Zero' blikte hij terug op eerste liefde en van 9/11 was het een kleine stap naar Trump en ICE. Met 'Loopgravenlippen' had hij wat liefdevolle woorden voor Mia Doornaert. Urgent, bijbels, grotesk, ook Pieter Jan Van Pevenage was in vorm.
Hidde Moens, van het collectief Dichtatuur, sleutelt ook al enkele jaren aan een muzikale carrière met zijn band Demon Hides. Vanavond bracht hij zijn liedjes solo op zijn akoestische gitaar. We kregen oud en nieuw werk, upbeat en downtempo, en wat een stem - niet zelden moesten we aan Thom Yorke denken. Tijdens de meer breekbare nummers kon je in het stampvolle café een speld horen vallen, of ja, oké, soms ook een barkkruk horen schrapen. Hidde sloot toepasselijk af met 'Poet'. Razend benieuwd naar hoe zijn muziek met full band zal klinken. Op de open mic hadden we Pieter Staes en Tom Cools, die het programma van het poëziefestival Maandrang op hilarische wijze aankondigden. O'tentic Tim waarschuwde in zijn sappige Rotterdamse dialect voor de bruinhemden en gaf ons wat mee over de lokale politiek. Hij sloot af met een op en top Rotterdams liedje. Lies Van Den Plas schuwde ook vanavond de harde thema's en de nieuwjaarsvoornemens niet. Altijd intens. Altijd innemend. Tot slot hadden we een debuut, namelijk het eerste optreden van Ilse Cayron, met gedichten over allerhande thema's, van een boswandeling tot de staat van de wereld.
En zo kwam deze memorabele editie tot een einde. Heel graag zie ik jullie volgende week woensdag 28 januari terug in Café Boekowski, en op 12 februari is er de Maandrang-editie van Ballonnenvrees in Het Maanlicht.
